Vrijdag 30 januari 2004            Schiphol - Cancún

Rond 13:45 uur komt Brieg ons ophalen. ’t Is even “puzzelen” met de koffers, maar uiteindelijk past alles toch in de auto. Al snel nadat we in vertrekhal 3 zijn aangekomen, komen we Agatha en Karenza tegen en samen gaan we op zoek naar de Fox dame. We verwachten daar de hele groep, maar we krijgen de tickets en kunnen meteen weer verder. Het inchecken gaat snel. Helaas geen “lange benen plaatsen” en ook niet bij het raam, maar in ieder geval naast elkaar.
Met z’n vieren drinken en eten we “achter de grens” en lopen een stuk langs de winkels. Ook alvast een stukje cultuur: we bezoeken de dependance van het Rijksmuseum.
Bij de G-pier drinken we nog wat en lopen dat naar gate G7. Al snel mogen we instappen, maar we vertrekken toch iets later dan gepland. We stijgen om 17:20 uur op, een kwartier te laat. Het vliegtuig zit hartstikke vol, veel Zweden en andere “knäckbröd” nationaliteiten en we ontdekken de eerste reisgenoten. We zijn erg nieuwsgierig naar de rest.
De eerste film is Freaky Friday, de maaltijd en tussendoortjes zijn OK. De tweede film is erg wazig (Down with Love), maar dik 10 uur vliegen is een lange zit en je moet toch wat.  We vliegen op 8500 meter hoogte, zo’n 770 km/h en het is buiten zo’n 46 graden onder nul. We hebben regelmatig turbulentie, maar het is te doen. Gelukkig zitten we niet bij het raam en zien we de vleugels niet..
Voordat we om 21:05 uur plaatselijke tijd landen we in Cancún, wordt het vliegtuig ontsmet. De stewardessen spuiten in de gangpaden hun (onschadelijke?) spuitbussen leeg, dit moet schijnbaar van de Mexicaanse overheid.
Zodra we het vliegtuig uitstappen komt de warme, vochtige lucht je tegemoet. Het duurt even voor we de douane door zijn maar we raken (nu al..) aan de praat met de Zweedse buurman uit het vliegtuig. Hij blijkt net als wij (waren) een skydiver te zijn. Na de douane zijn de koffers er al snel en we lopen door naar de volgende rij. Met het in het vliegtuig ingevulde formulier geven aan dat we geen duizenden dollars en vlees, groenten en fuit meehebben. We “mogen” dan op een knop drukken en vervolgens geeft het stoplicht een groen “pase” aan. Toch worden onze koffers en tassen nog doorzocht. Alleen Agatha heeft schijnbaar een betrouwbaar hoofd, zij mag gewoon doorlopen. Buiten het gebouw staat Yolanda, onze reisleidster voor de komende twee weken, tussen de aandringende taxichauffeurs te wachten. Als de Fox groep compleet is, 26 personen, dan stappen we in de nette en ruime, maar niet zo moderne bus. Daar ontmoeten we Hennie en Ruud met wie we in Nederland al via de mail hebben kennisgemaakt.
Onderweg naar het hotel verteld Yolanda ons even gauw de belangrijkste dingen. We zijn allemaal gaar en verlangen naar een douche en bed. Bij hotel Margaritas worden gauw de sleutels verdeeld en brengen de bellboys de koffers naar de kamers. We besluiten eerst  even  naar de farmacia te lopen om onze eerste Pesos te pinnen. We halen meteen wat water zodat we morgen weer genoeg voorraad hebben. Het zo tegen 23 uur op vrijdagavond en het verbaast ons dat de winkels nog open zijn.
In het hotel lopen we nog even bij Yolanda langs en betalen haar US$ 90 per persoon voor de excusies en fooien voor de komende weken. Is wel zo makkelijk, zowel voor ons als voor de reisleidster zelf.
Dan eindelijk, na een frisse douche duiken we heerlijk in bed. Morgen mogen we nog uitslapen, de wekker gaat pas om 7 uur…

terug naar begin

Zaterdag 31 januari 2004    Cancún – Chichen Itza - Mérida

Na het eerste nachtje in Mexico kan ik toch wel vaststellen dat mijn klok een beetje van slag is. Om 3 uur vanochtend werd ik wakker en er van overtuigd dat het al 7 uur was! Gelukkig heb ik daarna nog tot 6:30 uur door kunnen slapen en was de “wake up call” voor ons overbodig. Bij het ontbijt blijkt dat er meer mensen vroeg wakker waren. Het schijnt vannacht geregend te hebben, maar ik heb schijnbaar toch vast geslapen, want ik heb niets gehoord.
We ontbijten in het hotel. Er is een uitgebreid ontbijt-buffet voor 77 pesos per persoon en het smaakt prima. Heerlijk vers fruit en zoete broodjes.
Na het ontbijt proberen we nog even een mailtje te sturen, maar alles blijkt dicht. Ook in het hotel.
Om 8:25 uur vertrekken we met de bus richting Chichen Itza. Het is een ongelofelijk saaie weg, maar daar waren we door één van de boekje al op voorbereid. Een lange rechte weg, dor en droog landschap, zonder veel afwisseling. We hebben nu de kans om de bus even goed rond te kijken. Het is een leuke gemengde groep met verschillende leeftijden en nationaliteiten.
Onderweg vertelt Yolanda e.e.a. over het land en de geschiedenis, over Chichen Itza en wat praktische tips. Na een korte stop bij het begin van een tolweg, arriveren we rond 11:30 uur bij het complex van Chichen Itza. Omdat Yolanda niet de Mexicaanse nationaliteit heeft, mag zij niet mee om te gidsen. Ze heeft een Nederlandse vriendin, Rene (die met een Mexicaan getrouwd is) geregeld om ons te gidsen. Het is onvoorstelbaar hoe mooi de ruïnes erbij liggen. Nog indrukwekkende is hoeveel de Maya’s wisten van wis- en sterrenkunde en dat dit allemaal is verwerkt in alle bouwwerken.
We lopen van de piramide “El Castillo” (het kasteel) naar de tempel van de Jaguar, het balspeelveld, het Venus-platform, de heilige Cenote (waar voornamelijk mannen en kinderen werden geofferd), langs de tempel van de grote tafels, El Osario en El Caracol.
Omdat het alweer 13 uur is geweest gaan we gauw terug, want we willen nog de piramide beklimmen. Dat is 91 steile trede omhoog. We halen het en hebben een prachtig uitzicht. Zelfs Agatha heeft haar hoogtevrees overwonnen en staat bovenop! We lopen langs de muur rondom en genieten van het uitzicht. Na alle waarschuwingen (thuis al van pap & mam) valt de afdaling reuze mee. Om geen risico te nemen dalen we via het touw en achterstevoren af. Dit was zeker de moeite waard!
Het is dan tijd om weer terug te gaan naar de bus. Na een paar minuten rijden komen we aan bij een leuk restaurant voor de lunch. Voor 150 pesos eten we met 2 personen van het buffet (inclusief vlees). Het smaakt goed en het is er gezellig. Als een paar meisjes en jongens “leuk voor de toeristen” gaan dansen, voel ik me opeens erg opgelaten. Daar hou ik dus helemaal niet van.
We rijden verder richting Mérida. Yolanda vertelt weer over de geschiedenis van Mexico, over Mérida en geeft wat praktische tips, o.a. over malaria en restaurantjes voor vanavond. Het is weer een saaie, lange rit met weinig afwisselend landschap. Onderweg hebben we nog een klein beetje regen, maar we zitten droog.. Het is bewolkt, maar wel erg warm.
Rond 17 uur rijden we Mérida binnen. Voordat we naar het hotel rijden bezoeken we het Palacio de Gobierno aan het zocolo, waar op gigantische schilderijen de geschiedenis van Yucatan wordt afgebeeld.
We lopen weer terug naar de bus en zien dat het onzettend druk is op het plein. Er lijkt vanavond live-muziek te zijn en we nemen ons voor vanavond even te gaan kijken. In hotel Del Gobernador aangekomen krijgen we een lekker zoet en licht alcoholisch drankje aangeboden. We constateren dat een duik in het zwembad er vanavond niet in zit, want het zwembad is leeg.. Het is een net hotel en we hebben een ruime kamer. Zodra de koffers er zijn douchen we ons even. Rond 19 uur gaan we met z’n vieren de stad in. We lopen eerst even bij een internet-café binnen om via mail even het thuisfront te informeren. We hebben een snelle verbinding en betalen voor een kwartier 2,5 pesos. Daarna lopen we even rondom het zocolo. Het is hier gezellig druk en er staan wat straatartiesten. We lopen ook nog even de kathedraal binnen om het bijzondere, inmiddels vergulde, kruis te bekijken. Linksachterin staat het en het verhaal gaat dat het hout al twee branden overleefd heeft.
We lopen naar het door Yolanda aanbevolen restaurant Pancho’s. Ze heeft niets teveel gezegd! We bestellen driemaal spare-ribs en ik kies voor de Enchiladas. Het smaakt erg goed en tijdens het eten bekijken we een paar keer het ritueel van de Maya-koffie. Tijdens het eten stort ik echt compleet in en kan mijn ogen zowat niet meer open houden. We rekenen gauw af en lopen terug naar het hotel. Bij het buurhotel wordt vanavond een soort “mister-Mérida” verkiezing gehouden en ze maken ongelofelijke herrie. Ik val echter als een blok in slaap..

terug naar begin

Zondag 1 februari 2004            Mérida - Palenque

Op zich heb ik best lekker geslapen, ondanks dat ik een paar keer wakker ben geweest voor de wekker afging, maar ik voel met ontzettend brak als ik uiteindelijk om 6: 30 uur opsta. Keelpijn, moe en slap. Na een hete douche voel ik met iets beter.
We ontbijten in het hotel en nemen onze eerste malaria-pil. Het afrekenen van het (simpele) ontbijt is erg bijzonder. Er is schijnbaar geen standaard prijs voor een ontbijt, we betalen per gegeten broodje. Twee broodjes, fruit, sap en koffie/thee is ongeveer 57 pesos. We betalen met groot geld (200 pesos, want we hebben niet anders) en wachten vervolgens dik 10 minuten op het wisselgeld. Precies op het afgesproken tijdstip (8 uur) komen we bij de bus.
Er staat ons een erg lange rit te wachten. We rijden van Mérida naar Palenque. Om de rit nog een beetje te breken gaan we lunchen aan zee vlakbij de lagune. Daar kunnen we ook zwemmen.
Onderweg vertelt Yolanda over het onderwijs in Mexico, politiek, gezondheidszorg, tradities en drank. Helaas ga ik me steeds beroerder voelen en weet van ellende niet meer hoe ik zitten moet, alles doet me pijn. Uiteindelijk gooi ik mijn ontbijtje eruit. Het lucht enigzins op..
Tot overmaat van ramp is de buschauffeur verkeerd gereden en moeten we een uur extra in de bus zitten. Tussen 14 en 16 uur lunchen we, althans iedereen behalve ik en daarna nemen we even een duik in zee. Het water is minder warm dan verwacht, maar het is lekker verfrissend en ontspannend. We vervolgen de reis richting Palenque. Vrijwel het grootste deel van de middag slaap ik. Pas bij de eerstvolgende stop word ik wakker gemaakt. Even een plaspauze en dan nog een uurtje naar Palenque. Het is inmiddels donker geworden.
Rond 19:30 uur komen we aan bij hotel Maya Tulipanes. Het is weer netjes en leuk ingericht. We eten met z’n vijven even wat in het hotel omdat we geen fut meer hebben om nog naar het centrum te lopen. Mijn trek is helemaal terug en bestel lekker een steak. Ondanks dat ik vandaag al veel heb geslapen, vallen mijn ogen tijdens dit schrijven toch weer dicht.

Maandag 2 februari 2004            Palenque - Agua Azul - San Cristóbal de las Casas

Vanmorgen rond 6:15 uur opgestaan om om 7 uur in het hotel te ontbijten. Voor 38 pesos een continental breakfast, voor 52 een American. Om 8 uur stappen we weer in de bus en vertrekken naar de opgravingen van Palenque. Bij het hotel stapt gids Victor in (we waren hem bijna vergeten) en binnen 10 minuten zijn we er. We lopen met de groep langs, in en op de verschillende tempels. In het vroege ochtenzonnetje, alles nog vochtig van de nacht is het een ontzettend mooi plaatje. Binnen zo’n drie uur vertelt Victor alles wat hij weet over de geschiedenis van dit alles. Niet alleen zijn theorien, maar ook die van anderen. Soms is hij wat moeilijk te volgen, maar over het algemeen heeft hij een duidelijk en indrukwekkend verhaal. Het hele complex maakt een onvergetelijke indruk. Hoe alles er zo bij ligt, midden in de jungle. Zo ’s ochtends vroeg, met dit mooie licht, alles nog vochtig. In de verte horen we brulapen tekeer gaan. Echt fantastisch! Als je bedenkt dat er nog talloze ruïnes verscholen liggen in het oerwoud, kan het er alleen nog mooier op worden.
Rond 11:15 uur vertrekken we naar Agua Azul. Dit is nog ongeveer anderhalf uur rijden over bochtige bergweggetjes. Onderweg springen soms vanuit het niets kinderen op de weg om hun spulletjes te verkopen. Je houdt je hart vast en het reactievermogen van de chauffeur wordt aardig getest, maar over het algemeen rijdt hij erg langzaam (soms tot vervelends aan toe).
Bij Agua Azul aangekomen, rond 12:45 uur, lopen we direct naar de waterval. Ik besluit niet te gaan zwemmen, maar de waterval goed te bekijken en mooie foto’s te maken. We hebben mazzel dat het niet geregend heeft, want nu is de waterval inderdaad mooi blauw en niet bruin. Ondanks alle toeristische toestanden eromheen, ben ik onder de indruk van het geweld en de schoonheid van de waterval. We lopen een eind naar boven en zien onderweg aardig wat kruisjes staan. Hier zijn dus mensen verdronken; je mag alleen beneden tussen de touwen zwemmen.
Boven bij een hoge mirador maken we wat mooie foto’s en lopen weer terug naar beneden. Bij een meisje kopen we twee bekertjes met verse ananas. Heerlijk! Er zijn beneden toch wat mensen uit de groep aan het zwemmen. We lopen verder naar het restaurant. Van tevoren moesten we opgeven wat we wilden eten zodat ze alles op tijd en tegelijk klaar konden hebben. Zo verliezen we niet onnodig tijd, want we hebben nog een stukje te rijden vanmiddag. Jaco en ik hebben een lekkere kip sandwich besteld en daarvoor krijgen we nog een lekker kopje soep en fruit toe.
Na de lunch vertrekken we richting San Cristóbal de las Casas. Het is nog zo’n 4 uur rijden. Onderweg stoppen we nog even voor wat eten, drinken en plassen. Bij het restaurantje zitten een aantal ongewone, gekooide dieren: neusbeertjes, papagaaien en nog een beertje/aapje.
Rond 20 uur komen we aan in San Cristóbal. Yolanda en de chauffeur hebben nog even een “meningsverschil”. De chauffeur zegt dat hij met z’n bus de straat van het hotel niet in kan.. Uiteindelijk lukt het en komen we, met bus, bij hotel Arrecife de Coral aan. In het hotel krijgen we een watermeloen welkomstdrankje als we wachten op de toegangspas van de hotelkamer. Dit hotel noemt zich een 4-sterren hotel. Het is netjes, maar die 4^e ster hebben we niet gevonden.
We douchen ons even en lopen dan naar het zocolo om een restaurant te zoeken. We eten lekker in het restaurant (El Grill) van een hotel en lopen daarna nog even langs de Farmacia. Met handen en voeten vraag ik om een middeltje tegen de keelpijn die ik nog steeds heb. Het lukt en ik krijg frambozen zuigtabletten mee. Nu maar hopen dat ze werken.

Dinsdag 3 februari 2004            San Cristóbal de las Casas, San Juan Chamula & Zinacantan

Hoewel we vanmorgen pas om 10 uur bij de bus moesten verzamelen, zijn we toch “lekker” vroeg opgestaan zodat we in het centrum even kunnen ontbijten. Dat valt toch best tegen, want alles is nog dicht. Na een tijdje rondlopen vinden we een “super mas” met voorin een bakkerijtje. We hebben daar, voor weinig, de heerlijkste zoete broodjes gehaald en bij de supermarkt zelf nog sap en yoghurtdrank (zuivel eet je hier veel te weinig). We eten dit onbijtje heerlijk op het plein op, maar we hebben wel steeds heel veel “vrienden” bij ons. Zwerfhonden en meisjes die je van alles willen verkopen. Na het ontbijt sturen we nog even een mailtje naar Nederland, voordat we weer naar het hotel teruglopen.
Om 10 uur rijden we met de bus naar San Juan Chamula; dit is een dorp met traditionele Indianen. Bij het uitstappen uit de bus worden we belaagd door kinderen die je van alles willen verkopen. Het is lastig, maar je leert echt we nee zeggen tegen zulke leuke smoeltjes. We lopen naar de kerk waar we binnen mogen kijken (géén foto’s!!). Wat hier gebeurt is moeilijk te beschrijven. Het eerste dat opvalt als je binnenstapt, zijn de duizenden kaarsen die er branden. Er liggen dennenaalden op de grond, aan de linkerkant staan allemaal vitrinekasten met poppen in kleden gehuld, overal op de grond zitten mensen, hele families, maar voornamelijk vrouwen en kinderen. Iedereen is op zijn eigen manier bezig met het geloof, iedereen heeft zijn eigen ritueel. Midden op de vloer worden de dennenaalden weggeveegd en plaatsen mensen tientallen kaarsjes. De kaarsjes worden aangestoken en weer uitgemaakt, het kaarsvet wordt weggeschraapt en dit zo een aantal keer achter elkaar. Jaco en ik blijven aan het begin van de kerk staan, het voelt een beetje respectloos om tussen de mensen door te gaan lopen, hoewel ze helemaal geen aandacht aan je schenken. De enige die ons op lijkt te merken was een kip die in een plastic tasje (hoofd er doorheen) lag te wachten op misschien wel een heel ander ritueel… We zien (en horen) geen vrouwen die, zo is het verhaal, cola drinken om vervolgens met het boeren de zonden uit het lijf te verwijderen.
We lopen nog even over de markt en kopen wat souveniers. Op het plein gaan we nog even zitten en kijken heerlijk naar de mensen. Als de mannen met hun witte of zwarte gewaden aan en hoeden op langslopen, dan zetten ze steeds even gedurende een paar passen hun hoed af. Wat blijkt, we zitten in het verlengde van de kerk, voor een paar kruizen (ook weer met dennetakken bekleed). Was misschien niet zo’n handig uitgekozen plek van ons, maar gelukkig blijkt niemand anders dat zo te voelen.
Na dit dorp rijden we een klein stukje verder naar Zinacantán. Bij een, iets minder traditionele, Indianenfamilie mogen we even een kijkje nemen. Twee ongehuwde reisgenoten, Dinie en Martin, worden voor de foto even in traditionele bruidskleding gestoken en er kunnen natuurlijk allerlei geweven souveniers gekocht worden.
We mogen in een ruimte verderop wat tortilla’s proeven, maar die sla ik over. Wel gluur ik even naar binnen en schrik wel een beetje van het beeld. Het huis van deze familie bestaat uit verschillende ruimtes, maar er zijn families die in dezelfde kamer slapen als waar ze koken. Nou, dat is echt niet gezond hoor!! Midden in de kamer is een houtvuur en je zit dus continu in de rook. Geen schoorsteen of zoiets, het hele huis ziet zwart van binnen.
We keren terug naar San Cristóbal en hebben de rest van de middag vrij. Bij het hotel aangekomen besluit ik toch maar doktersadvies te vragen voor mijn keel. Het ziet er niet best uit en voelt niet goed. Hier kan ik niet de hele vakantie mee blijven lopen en morgen hebben we een lange reisdag, dus wordt het ook niets. Yolanda laat een dokter bellen die om 14 uur (al binnen 3 kwartier!!) langs zal komen. We wachten op de hotelkamer en inderdaad, rond 14 uur is hij er samen met Yolanda die komt tolken. Het is echt een dokter zoals ik me die hier had voorgesteld! Hij gaat grondig te werk. Hij vraagt, luistert, meet, kijkt en contateert een bacteriële infectie. Hij schrijft een tweetal medicijnen voor die ik gewoon bij de Farmacia op de hoek kan halen en verder geeft hij nog wat aanvullende tips. Kosten 500 pesos (is ongeveer 40 euro), maar dan heb je ook wel “waar voor je geld”! Direct nadat de dokter is weggegaan, lopen we richting centrum en halen bij de Farmacia de voorgeschreven medicijnen. De pillen kosten samen 333,80 pesos en we lopen daarna meteen maar weer even naar de bank om wat Traveller Cheques in de wisselen. De portomonee moet weer gevuld worden na dit avontuur. Het is inmiddels al 15 uur en we hebben we trek gekregen. Bij El Grill eten we even een hamburger en daarna lopen we even door de stad. Overal komen we reisgenoten tegen en gaan nog even met Wilma op stap. We bekijken 2 kerken (beide met houten vloeren en veel goud) en lopen over het marktje. Het valt ons op dat je hier niet wordt lastiggevallen door kinderen en vrouwen die je iets willen verkopen. Alleen in de 2^e kerk loopt een oude vrouw te bedelen. Jaco en ik zijn vanmorgen tot de conclusie gekomen dat onze verwachting mbt de armoede niet klopte. Het is (in dit deel van het land) veel erger dan we dachten.
We lopen weer verder en zien dan Karenza & Agatha in een internetcafé zitten. Jaco wil nog even naar z’n werk mailen, dus gaan we ook nog even zitten. Vijf pesos voor een half uurtje. We kopen bij de supermarkt nog wat drinken en lopen dan terug naar het hotel om daar nog wat te relaxen.
Tegen 19 uur lopen we weer richting centrum om te eten. Het is is ontzettend druk op straat en het stinkt naar uitlaatgassen van oude auto’s. We zijn met z’n vijven en belanden uiteindelijk in het door Yolanda aanbevolen restaurant “El Fogón de Jovel”; hier schijn je Maya-eten te kunnen krijgen. Ze hebben een uitgebreide kaart, maar een beetje onoverzichtelijk. We kunnen ook nog eens slecht kiezen en als de ober voor de 3^e keer terugkomt, kan hij pas onze bestelling opnemen. Het is een gezellige avond en we zijn strontmelig. De tranen biggelen over m’n wangen. De mannen die op de “valse” xylofoon spelen zijn we al gauw zat, maar de zangeres die daarna optreedt bezorgt me kippevel.
Agatha zit aan de cocktail met Posh (néé, geen Posch) en ik zit “aan de pillen”, het feest is compleet. Tegen 22 uur gaan we terug naar het hotel. Morgen weer vroeg op!

terug naar begin

Woensdag 4 februari 2004            San Cristóbal de las Casas – Panajachel, Guatemala

Vanmorgen ontbijten we van het buffet in het hotel. Het is nog een heel gedoe om de koffers bij de bus te krijgen, want de chauffeurs vertikken het (weer) om met de bus bij het hotel te komen. Een aantal hotelmedewerkers slopen daarom de banken uit hun auto’s en rijden een paar keer afgeladen vol heen en weer naar de bus. Wij lopen met de hele groep over de smalle stoepjes en drukke weg naar de bus toe. Om 8 uur vertrekken we vanuit San Cristóbal de las Casas.
Het is nog zo’n drie uur rijden tot de grens met Guatemala. Ik verwacht vandaag weer een lange reis met veel bochtwerk in de bergen en ben dus (bijna) voorin de bus gaan zitten. Al gauw blijkt dat de weg richting zuiden erg recht is en maar één echt minpunt heeft: heel veel drempels, maar daar raken we al bijna aan gewend.
In de bus laat Yolanda ons een documentaire over de Zapatista’s zien. Het is een indrukwekkend en triest verhaal. Nog steeds worden de indianen in Zuid-Mexico (Chiapas) gediscrimineerd.
We maken één koffie- en plasstop en tegen 12 uur komen we aan bij de grens. Yolanda heeft onze paspoorten al langs immigration gebracht en de stempels zijn gezet. Bij de grens nemen we afscheid van de chauffeur(s), zij gaan niet mee verder. Het envelopje met inhoud wordt overhandigd. Met de kofferd lopen we de grens over naar de gereedstaande bus. We zetten de koffers neer en lopen met paspoort naar het grenskantoor. Daar doen norse mannen hun werk. Terug bij de bus houd ik onze koffers scherp in de gaten, want het lijk erop dat ze niet meer in de bus passen… Dan gaat er onderin de bus nog een luik open (de overige koffers staan achterin de bus) en kunnen ze toch meer. Zodra iedereen in de bus zit, komen er twee geldwisselaars de bus in. We wisselen pesos voor quetzales; het zijn vieze briefjes.
Zodra we de grens zijn gepasseerd lijkt het landschap anders. We gaan meteen de hoogte in, het is hier droger en kaler en het valt op dat ze hier overal aan het werk zijn aan de weg. Chauffeur Juan rijdt ons via een mooie route en hij weet wat doorrijden is… We gaan soms flink de hoogte in, tot in de wolken en boven de boomgrens. De slingerweggetjes en haarspeldbochten worden nu toch weer werkelijheid, maar de drempels hebben we hier in ieder geval niet.
We lunchen in Huehuetenango en weer onderweg vertelt Yolanda over Guatemala, de politiek, geschiedenis, indianen etc. ’s Middags stoppen we nog één keer bij een benzinepomp, voor we aan de laatste etappe van vandaag beginnen.
Tussen 19 en 20 uur komen we aan bij hotel Posada de Don Rodrigo, aan het einde van de toeristische hoofdstraat in Panajachel. Het is een leuk hotel aan het meer van Atitlán. We hebben een erg mooie kamer  in koloniale stijl, mét open haard (zonder hout). Omdat het al laat is besluiten we even in het hotel te gaan eten. Het schijnt dat het avondleven hier in Guatemala al vroeg is afgelopen. Als we net zitten te eten, schuift de familie Reuling gezellig aan. Het eten smaakt goed, ik heb een light meal met gestoomde groenten, tonijn en verse kaas. Je moet hier erg dooreten, want de bediening is erg snel en súper-klantvriendelijk. Soms staan er drie tegelijk aan je tafeltje en je hebt bijna je dessert al op tafel staan als je nog de laatste hap van je hoofdgerecht moet nemen.
Na het eten lopen we nog even rond het hotel en lig ik voor het eerst in mijn leven in een hangmat. ’t Is even wennen, maar best leuk en lekker. We liggen lekker op tijd in bed, van reizen word je moe!

terug naar begin

Voor vanmorgen staat een boottocht en een bezoek aan indianendorp Santiago Atitlán op het programma. We staan weer bijtijd op en eten in het hotel. We hebben vanuit het restaurant een fantastisch uitzicht op het meer en de daarachter gelegen drie vulkanen. Ik eet pannekoekjes en vers fruit, Jaco neemt toast en fruit. Opnieuw valt het ons op dat de prijzen hier echt een stuk lager zijn dan in Mexico.
Na het ontbijt zetten we de koffers alvast buiten, de handbagage laten we nog in de kamer. We hebben de kamer nog tot 13 uur.
Om 8:30 uur lopen we met z’n allen naar de boot. Freddy en zijn vrouw (5 maanden zwanger) gaan met ons mee en vertellen nog e.e.a. over het meer, de vulkanen en de indianen. Het is een mooie tocht over het meer en na ongeveer een uur zijn we er.
Op de oevers staan een aantal lokale dames en kinderen ons alweer op te wachten met manden vol souveniers. Ook staat er een klein vrouwtje met een bijzonder hoofddeksel. Een tocoyal is een meterslange band die een klein stukje in het haar zit verweven en rondom het hoofd wordt gewikkeld. We krijgen hier een vliegensvlugge demonstratie van. Je mag tegen betaling een foto maken en ik besluit er dan ook maar even naast te gaan staan. Wat een klein wijffie.
In twee auto’s, we staan als vee in de laadbak, worden we eerst naar het huis gebracht waar de heilige Maximon dit jaar staat. Het is voor ons nuchtere Hollanders één grote poppenkast, maar een beetje tegen mijn principes in besluit ik toch tegen betaling van 10 quetzales even te kijken en een foto te nemen. Maximon is een houten pop met hoed op en een heleboel sjaaltjes om de nek geknoopt, en staat ieder jaar bij een ander gezin in huis. Het is voor ons nuchtere Hollanders één grote poppenkast. Maximon heeft een sigaar in z’n mond, een hoed op en allerlei sjaaltjes om zijn nek. Ernaast zitten twee mannen op wacht om het geld van de fotograferende toeristen te incasseren. Tegen mijn principes in, doe ik het toch ook. Na Maximon rijden we naar de kerk in het dorp. Voorin de kerk zitten indianen bij elkaar en bidden en zingen. Tegenover de kerk staan 2 scholen. De katholieke en de openbare. Het is zeker net speelkwartier, want het is ontzettend druk met kinderen op het plein. De jongetjes zijn met (slappe) voetballen aan het voetballen. We lopen een stukje verder door het centrum. Ook hier kun je allerlei souvernirs kopen. Samen met Wilma drinken we even wat bij een klein restaurantje. We betalen 15 Quetzal voor 3 cola. Dat is ongeveer €1,50… (in Nederland betaal je dat of zelfs meer per stuk). Daarna lopen we weer langzaamaan richting de boot. Onderweg koop ik nog een cadeautje (houten schildpadpuzzeltje) voor neefje Jorick en nog wat ansichtkaarten voor het plakboek. Om 11 uur vertrekt de boot weer naar Panajachel. Na een uurtje komen we daar aan en hebben we nog tot 13 uur voor de bus weer vertrekt. We eten samen met Agatha en Karenza even in het dorp. We gaan zitten bij een heel klein tentje en bestellen. Alles wordt vers bereid, maar uiteindelijk duurt het wel zo lang dat we het eten snel naar binnen moeten werken om op tijd bij de bus te komen. Het smaakt in ieder geval wél goed!
Om 13 uur vertrekt dus de bus. We rijden weer de berg op, maar bij het uitkijkpunt heeft foto’s maken van de 3 vulkanen geen zin. Hoe helder vanmorgen, nu zit alles in de mist. Het is hartstikke heiig geworden. Onderweg bij Solola zien we een gekleurd Maya-kerkhof. We zrijden naar Chihicastenango waar we de kerk en markt bekijken. De kerk is eenvoudig. In het middenpad liggen offerstenen waar de indianen kaarsjes branden en rozenblaadjes “offeren”. Buiten wordt veel wierook gebrand.
De markt is druk en krap. Als hier toch eens iets gebeurt… Bij een klein restuarantje (goed zoeken, er is bijna niets) drinken we wat. Als Wilma een foto van ons vieren maakt, beweert een oud vrouwtje die in de deuropening is gaan staan, dat er een foto van haar is gemaakt en ze wil geld. Ze kijkt dreigend en blijft ons net zolang opwachten tot we naar buiten gaan. We voelen ons “bedreigd” en lachen er maar om.
In de bus krijgt Yolanda bloemen van Leo. Eén van de Belgische dames, die aardig Spaans kent, heeft Yolanda tegen iemand horen zeggen dat ze vandaag jarig is. Ze wil ons haar leeftijd niet vertellen…
Het is nog een paar uur rijden naar Antigua. Onderweg stoppen we één keer voor een koffie-break. Yolanda trakteert.
In Antigua aangekomen rijden we nog even bij een Jade-fabriekje met winkel langs. Er wordt in rap tempo verteld waar Jade wordt gevonden, hoe het eruit ziet, de soorten en hoe het wordt bewerkt. Daarna kun je natuurlijk iets kopen..
Iets verderop zit ons hotel voor de komende twee nachten. Het hotel dat op onze lijst stond was vol en we komen nu terecht in El Carmen aan de 3^e Avenida Norte. Misschien zijn we wel verwend geraakt, maar dit hotel is het niet echt… Een kleine kamer met een klein bed, geen plaats voor de koffers, een waardeloze douche met oude gordijntje, geen ventilatie, geen plek om je handoek op te hangen, geen stoeltje om op te zitten of om je kleren op te hangen. Nee, dit is het echt niet en voldoet waarschijnlijk ook niet aan de Fox-norm “middenklasse” hotel. Maar goed, het is niet anders. We besluiten meteen maar wat te gaan eten, dan kunnen we daarna even gaan douchen en relaxen (slapen).
We eten bij het door Yolanda aanbevolen restaurant. Het eten is lekker, maar niet bijzonder. Als Jaco en ik al klaar zijn, krijgt Wilma haar eten pas. Ze waren haar vergeten. Daarna gaan we terug naar het hotel en slapen al vroeg.

terug naar begin

Vrijdag 6 februari 2004            Antigua

Vandaag is onze vrije dag en we kunnen uitslapen! Ondanks dat ben ik toch weer om 6 uur wakker. Het lukt me om nog weer in slaap te vallen, maar rond 8 uur is het op.We ontbijten aan het Parque Central. We nemen allebei  fruit en toast met jelly. Samen met de thee en koffie kost dat ons 82 quetzal. Een heel vorstelijk ontbijt voor 2 personen en het kost ongeveer 8,50 euro.
Na het ontbijt gaan we even terug naar het hotel voor een WC stop en we halen de camera op. Met de plattegrond in de hand wandelen we door Antigua. We zoeken eerst de poort die op het schilderij in onze hotelkamer staat. We vinden hem snel en maken een foto van de poort met op de achtergrond de vulkaan. Niet echt origineel, maar wel een mooi plaatje.
We lopen verder langs de Cathedral de la Merced. Mooie foto’s maken is op dit moment lastig. Aan de ene kant staat politie en aan de andere kant is een begrafenis bezig. Twee straten verder stappen we een internetcafe binnen (“de snelste van de stad”, 512kb/s). Voor 3 kwartier betalen we 7,50 quetzal. We mailen even naar Nederland en kijken even naar het laatste nieuws (voor de wereldomroep zijn we steeds te laat).
We lopen verder richting de martkt en het busstation. Op de hoek van een straat zien we de eerste brandweerauto. We hadden Ian beloofd ernaar uit te kijken. De foto lukt, de “bomberos” zwaaien vriendelijk naar ons en we lopen weer verder. In een zijstraatje zien we toevallig in de verte “Bomberos Volentarios” staan. We besluiten om even terug te lopen om te kijken of er nog meer brandweerauto’s staan. We komen uit op een heel groot zanderig plein en daar staat er inderdaad nog een, plus een ambulance. We maken hier nog wat leuke foto’s en als de buit binnen is lopen we gauw weer terug. Het is een nogal vage plek, met wat vage types..
Bij een zaakje met héél veel mooie taarten kopen we netjes een broodje voor de lunch. De markt is niet zo bijzonder. Op het toeristische gedeelte is het wel leuk, maar natuurlijk weer erg veel van hetzelfde. We maken nog even een foto bij het busstation. Het is een erg leuk gezicht al die oude Amerikaanse, soms opgepoetste, bussen op een rijtje.
We lopen weer verder en slaan maar willekeurig wat straatjes in. Bij de MC Donalds houden we even een pitstop (is goed plassen daar) en drinken even wat. We gaan daar op de binnenplaats zitten en kijken onze ogen uit. In ieder geval omdat je niet verwacht dat MC Donalds zo’n leuk binnenplaats (mooi aangelegd met fontein en uitzicht op de vulkaan) heeft, maar ook omdat het bejaardenhuis is uitgelopen. Een twintigtal bejaarden, met en zonder gebit, zit lekker een hamburger met patat te eten. Even later moeten ze met z’n allen op de foto, maar een paar eigenwijze (of demente)  dames werkt niet mee en lopen steeds (niet zo snel) weg. Uiteindelijk lukt het en worden de oudjes de bus weer ingehezen.
Via het Parque Central lopen we nog wat straatjes door. Rond 12:15 zijn er ontzettend veel schoolmeisjes in uniform op straat, de school is zeker net uit. We komen steeds weer kerken en ruïnes van kerken tegen. In het centrum van de stad zitten wel zo’n 12 stuks! Als we zo’n beetje richting hotel gaan lopen we langs een vrouwtje dat zit te weven. Bij haar kopen we 6 blauwe placemats en we mogen haar even op de foto nemen. Bij een klein supermarktje halen we wat drinken en eten voor morgenochtend. Het winkeltje is ontzettend klein en krap, maar heeft wel wat we nodig heben. In het hotel droppen we even wat spullen en nemen wat eten en drinken mee voor de lunch. We komen Wilma tegen en gaan met z’n 3-en op pad. We bezoeken het nonnenklooster en lopen vandaar richting de Cathedral San Francisco. Onderweg kopen Wilma en ik allebei een fluit bij een jongen op straat. Twee voor 30 quetzal en we vragen hem om een demonstratie op de door ons gekochte fluiten. We willen zeker weten dat ze het doen! Wij krijgen er namelijk geen geluid uit… Bij een weef-mevrouw verderop koopt Wilma een portmonee om maar even een foto te kunnen maken. Het vrouwtje spreekt pittig Engels.
We bekijken de Cathedral San Francisco van binnen en lopen even over het marktje ervoor. Weer bij het Parque Central aangekomen wijst Wilma ons een zaakje waar je goede koffie kunt drinken. Zij gaat de andere kant op, wij raken in de koffiezaak aan de praat met Ruud en Hennie Peterson. Die zitten al aan de koffie en laten hun schoenen poetsen. Ze hebben vanmorgen een vulkaan beklommen en laten even de video zien. Het ziet er mooi uit, maar ik heb geen spijt dat ik niet mee ben gegaan. Behalve mijn vulkaan-angst, is Antigua zo’n leuke stad, die had ik niet willen missen. Mooie koloniale gebouwen, in het hele centrum de keienstraatjes, overal de binnenplaatsjes.
Het grote deel van de middag zitten we op het Parque Central lekker te eten, drinken, lezen, schrijven en mensen te kijken. Op een bepaald moment begint er zelfs een drumband te spelen, het plaatje is compleet. Voordat we teruggaan naar het hotel, komen we weer veel mensen van de groep tegen en bezoeken we nog de Cathedral Metropolitana. Met een ijsje in de hand lopen we terug naar het hotel. Daar relaxen we nog een paar uurtjes voor het eten. Uitgerust voor de volgende, zware dag.
Helaas wacht mij na het eten nog een onaangename verrassing. Als ik, na het fluitconcert met Wilma (we krijgen er na een hoop gesputter één toon uit), in mijn koffer iets zoek, kom ik een krioelende massa beestjes tegen. Getver!! Mijn witte shirtje ziet zo ongeveer zwart. Het zijn een soort (jonge) miertjes en hier en daar komen we ook wat larfjes tegen. We kloppen alle kleren goed uit en spuiten e.e.a. in met de spuitbus van Hennie. De ergste kleding soppen we uit en bergen alles weer op. Dat heb ik weer!?!? Ik ga toch een stuk minder lekker slapen…

terug naar begin

Zaterdag 7 februari 2004            Antigua - Copán, Honduras - Rio Dulce

We hebben een lange dag voor de boeg.  Om 5 uur gaat de wekker, we vertrekken om 6 uur. Er is op dit tijdstip nog geen ontbijt beschikbaar, alleen koffie en thee. De meesten hebben gisteren al wat broodjes gehaald.
We rijden het eerste stuk tot voorbij Guatemala-stad. Ik ben blij als we er doorheen zijn. Het is er ontzettend druk, al rond 7 uur, en het stinkt er enorm. Deze uitlaatgassen zijn echt niet gezond voor je longen.
De tweede stop, rond een uur of 10, is bij een hotel langs de weg en hier ontbijten we. Karenza eet een hamburger met patat… We zouden graag een duik in het zwembad nemen omdat de temperatuur alweer lekker gestegen is, maar helaas moeten we verder.
Rond kwart voor één komen we aan bij de grens met Honduras. Dit is een echte grens, zoals wij ze in Europa (bijna) niet meer kennen: drie, met de hand bediende, slagbomen. Yolanda gaat met alle paspoorten en $5 pp. Naar de immigratie en regelt dat we zonder gedoe (briefjes en stempels) de grens over kunnen. Niet dus! Iemand anders wil de hele procedure door. Tja, dit levert ons in ieder geval wel die stempel in het paspoort op. Daar gaat het natuurlijk ook een beetje om…
Het is nog zo’n 10 kilometer rijden naar Copán, maar daar zijn we zo. Nadat Yolanda de kaartjes heeft gehaald, wachten we nog even op de gids die uit zijn bed is gebeld. Binnen 10 minuten is hij er en we lopen het terrein op. Bij de ingang zit een tiental mooie, grote papagaaien (guacamayo’s). Niet geheel vrijwillig, maar wel mooi om ze even van dichtbij te bekijken. Met de gids lopen we het hele terrein over en bekijken in de hitte alle stèles, offerstenen, piramides etc. Heel even hebben we een verfrissend buitje. Als het echt door lijkt te regenen trekken we ons scharmante regencape aan en prompt stopt het met regenen.
Deze opgravingen zijn toch weer anders dan wat we tot nu toe hebben gezien, maar mooi. Ze kunnen wat mij betreft niet tippen aan Palenque, dat heeft meer indruk op me gemaakt.
Na de bezichtiging lunchen we , het is inmiddels 15 uur geweest, op het terrein van de opgraving. We kunnen hier gewoon met dollars of zelfs Guatemalteeks geld betalen.
Weer terug naar Guatemala zijn we de grens zo over. Alleen de chauffeur Juan met er even uit om te betalen. Het is nog een heel eind naar Rio Dulce en het eerste stuk hebben we vanmorgen ook al gereden. We komen het zoveelste (ernstige) ongeluk tegen en voor het eerst staan we er ook echt door in de file. We hebben tot nu toe steeds mazzel gehad, ook bij wegwerkzaamheden, maar nu duurt het toch al gauw een half uur. We stoppen onderweg nog één keer en arriveren na achten in Rio Dulce. We bekijken de kamer en dat ziet er prima uit. Ruim en netjes. Airco binnen en hangmat voor de deur. Ook de eerste electrische douche dit jaar.
We lopen even naar het restaurant om ons op te geven voor de excursie van morgen en onderweg komen we het eerste beest tegen: een flinke tor. Zo’n plek is het hier wel. Tropisch vochtig en warm en aan het water. Dat belooft wat… Ik houd helemaal niet van beestjes. Dit is ook de eerste keer dat ik het gevoel heb dat we in malaria gebied zitten.
In het restaurant eten we even met z’n vijven, maar hebben niet veel honger. Toch smaakt mijn spagetti Bolognese erg goed. Als we teruggaan naar de kamer komen we de eerste en hopelijk laatste vogelspin tegen. Getver!
In de kamer ga ik eerst met zaklantaarn op beestenjacht en hangen we de klamboe op. Effe douchen en dan “rustig” naar bed… Onder de deur leg ik nog even een handoek, voor als dat gezellige beest dacht dat hij binnen kon overnachten!

Zondag 8 februari 2004            Rio Dulce – Livingston - Flores

Ondanks alle “beestachtige avonturen” van gisteravond heb ik heerlijk geslapen. Onder de klamboe (goed ingestopt onder het matras) voel ik me schijnbaar veilig. We hebben vannacht regen gehad. Onze wake-up call rond 7 uur is een man die op de deur en op het raam klopt. We waren echter al daarvoor wakker geworden door allerlei dierengeluiden van buiten. Het blijkt ook bij daglicht een leuk hotel te zijn. We ontbijten in het restaurant van het hotel, er zijn ook weinig andere mogelijkheden.
Voor vanmorgen staat een (optionele) boottocht op het programma. Bijna de hele groep gaat mee. Om half negen liggen er twee bootjes voor ons klaar. Vanaf het hotel varen we eerst in rap tempo langs een klein eilandjevlakbij het hotel. Het barst hier van de reigers in allerlei soorten en maten. We varen er langzaam omheen om vervolgens weer in volle vaart richting het oosten, richting de zee te gaan. We varen langs mangrovebossen, langs (primitieve) huisjes en langs vissers in houten kano’s. We zien diverse reigersoorten, watervogels, pelikanen en leguanen.
Binnen anderhalf uur zijn we in Livingston. Een leuk klein Caribisch aandoend dorpje (eiland), waar mensen van diverse afkomst (Indianen, Spanjaarden, Engelsen en Nigerianen) vredig samenleven. We lopen even door de hoofdstraat en drinken er wat aan het water, in een restaurantje van een Belg. Langs de “dorpsstraat” ligt overal vis te drogen. Verder zijn er een tiental kleine winkeltjes en is iedereen lekker buiten op straat. Er hangt een relaxte Cahuita-achtige sfeer (Costa Rica). Na een uurtje vertrekken we weer en varen nu op vol tempo terug naar het hotel. We hebben wind tegen en door de golven klapt de boot continu hard op het water. Voor vrouwen onder ons is dit niet prettig. Als ik dit had geweten, dan had ik mijn sport-BH aangetrokken…
Na een uurtje zijn we weer bij het hotel. Boot 1, met blijkbaar een pittiger motor, is er al en de passagiers zitten al in het restaurant. Zij hebben onderweg nog een doflijntje gespot (zeggen ze…).
We lunchen even en rond 14 uur stappen we weer in de bus. Het is nog zo’n 3 uur rijden naar Flores, waar we de komende 2 nachten zullen blijven. Onderweg zien we veel voetballende Guatemalteken en zelfs een dames(meisjes)voetbalwedstrijd. Ook hier is het schijnbaar een populaire sport voor de zondag. Met één stop en nog een fruitcontrole (je mag bepaalde soorten fruit niet meenemen op reis), komen we rond half zes aan in Flores. Het is een net hotel en we hebben gelukkig weer een ruime kamer met wederom drie bedden. Maar ja, je hebt altijd baas boven baas. Agatha en Karenza hebben een kamer zo groot als een balzaal en met maar liefst vijf bedden!
We gooien even de tassen en koffers op de kamer en gaan dan even inkopen doen in de supermarkt. We hebben ontbijt nodig voor morgen omdat we weer ontzettend vroeg vertrekken. Na het shoppen sturen we vanuit het hotel even een mailtje naar Nederland. Er is geen nieuws via de mail.
Met z’n vieren eten we even wat in een restaurantje verderop en gaan dan bijtijds naar bed. Flores heeft sowieso niet zo’n bruisend nachtleven, maar op zondag mag er na 20 uur ook geen alcohol meer geschonken worden.
Even douchen en nog wat kleren uitsoppen in de wasbak. Hopen dat het wil drogen, want we hebben geen balkon om het op te hangen. De wereldomroep kunnen we weer niet ontvangen, dus wekker zetten en slapen!

Maandag 9 februari 2004            Tikal & Flores

Dit is wat opstaan betreft de zwaarste dag van de vakantie. We gaan naar Tikal en daar kun je ivm de warmte en de drukte maar beter op tijd zijn. Het park gaat om 6 uur open en we hebben gisteren in de bus, na democratisch stemmen, besloten om er dan ook echt te zijn.
Tegen kwart over vier wordt er op de deur gebonst. Dit is onze wake-up call. Er is zo vroeg nog geen gelegenheid om te ontbijten, dus met een bak koffie en wat zelf gekochte cakejes moeten we het doen. Helaas voor mij is er geen thee gezet, nu kan ik die droge cake niet wegspoelen...
Om vijf uur vertrekt de bus en het is ongeveer een uur rijden. Als we om kwart voor zes voor de slagboom van Tikal National Park staan, is het nog hartstikke donker. Dat wordt leuk piramides kijken zo... Maar Tikal National Park is groot en als we rond zes uur bij het museum/ingang van de opgravingen zijn, is het licht. Dat is ontzettend snel gegaan. Helaas is het onderweg zachtjes gaan regenen en moeten we de jas aan. Het is wel vies warm en vochtig. Aan het begin van de wandeling is al gauw duidelijk dat, door de regen van gisteren, het een natte vieze bende wordt om door te lopen. Ondanks dat is het een mooie route. We klauteren, klimmen en glibberen door het regenwoud en horen en zien om ons heen allerlei dieren, voornamelijk vogels. We spotten hoog in de boom twee aapjes en we worden een stuk achtervolgd door een neusbeertje (teveel gevoerd door de toeristen). Tja, en dan de Mayaruïnes. Héél indrukwekkend om zo middenn in de jungle ineens een hoge tempel tegen te komen. De allerhoogste slaan we over, omdat er eigenlijk maar één persoon is die hem wil beklimmen (ik vind het zelf nogal link omdat het nu zo glad is). De op één na hoogste, Tempel nr.5 van 57 meter hoog, bekijken we wél van dichtbij. Ongeveer 10 man (inclusief ikzelf) van onze groep beklimmen hem via de steile houten trap aan de zijkant. Het valt niet mee en is sta te hijgen als een molenpaard als ik boven ben. Het is het absoluut waard! We staan boven de boomtoppen en hebben een prachtig uitzicht. Het is jammer dat het niet zo helder is, maar aan de andere kant heeft het ook wel wat, die nevel in de boomtoppen. Als we boven staan begint het zachtjes te regenen. Da’s niet zo mooi want nu wordt de houten trap misschien wel glibberig. Het valt uiteindelijk mee en de afdaling is goed te doen (en een stuk minder vermoeiend). Beneden trillen mijn benen nog even na als ik nog één keer naar boven kijk. Niet om de hoogte, maar meer omdat het zo’n steile trap was.
Vanaf Tempel nr.5 lopen we weer terug naar het begin van het park. Rond een uur of negen zijn we weer bij het restaurant waar Yolanda op ons wacht. We ontbijten hier en rijden daarna terug naar Flores.
De rest van de dag hebben we vrij, maar het is jammer dat dat in deze plaats is. Er is hier erg weinig te doen. Eerst halen we even wat slaap in en lezen/relaxen wat op de kamer. Daarna lopen we even wat door het dorp. We willen nog wat Traveller Cheques inwisselen, maar worden van hotel naar hotel gestuurd. Pas bij de derde lukt het. We krijgen 770 Quetzal voor 100 dollar.
We lunchen bij de pizzeria en daarna relaxen we weer wat op de hotelkamer. Het is jammer dat we geen balkon hebben, de kamer grenst aan het terras van het hotel en we hebben (houten) tralies voor het raam. Nu kunnen we niet lekker even privé buiten zitten.
Als de muren weer op ons afkomen, besluiten we even naar het water te lopen. We zitten aan een prachtig meer, maar het wordt sterk afgeraden om erin te zwemmen. Ook het zwembad van het hotel trekt niet echt. Op de steiger zitten Agatha en Karenza en we gaan er even bij zitten. Lekker in de hete zon visjes kijken. Dan “vluchten” A&K een bootje in voor een rondvaart. We zitten nog een tijdje aan het water en kunnen lekker vliegtuigjes kijken. Na een paar Cessna’s en een Twin-Otter, komen er zelfs een paar straalmotorvliegtuigen voorbij. Het vliegveld verderop is toch groter dan we dachten!
Even later gaan we dan toch maar wat drinken op het terras van het hotel en nemen de dobbelstenen mee. Na twee potjes Yahtzee (1-1) komen Martin en Dinie erbij zitten. Al snel komen er nog meer reisgenoten bij zitten en genieten we met z’n allen van de prachtige zonsondergang.
Na het douchen eten we met Agatha en Karenza bij “La Luna”. Ik had visfilet en afgezien van een paar graten smaakte het erg goed. Bij een winkeltje verderop hebben Jaco en ik ons toetje gehaald: een Magnum! Jaco heeft nog even een t-shirt gekocht en daarna zijn we lekker gaan slapen. Het was een lange dag.

Dinsdag 10 februari 2004            Flores, Guatamala - Belize - Chetumal, Mexico

Vandaag verlaten we Guatemala. Via Belize gaan we weer naar Mexico terug.
We staan om kwart over zes op en vlak daarna krijgen we pas de “morning bons-op-de-deur”. We eten even een continental breakfast (wat verlang ik naar een echte bruine boterham met kaas..) bij het restaurant aan de overkant. Dit is het eerste restaurant waar géén thee te krijgen is.. Het staat keurig op de kaart, maar er is geen theezakje te bekennen. De ober kan het niet verklaren..
Om acht uur vertrekken we richting de grens en het is nog ongeveer twee uur rijden. Het laatste stuk gaat over onverharde weg. Doordat het de laatste dagen zo nu en dan geregend heeft, is de weg er niet beter op geworden. Twee keer voelen we de bus een stukje wegschuiven, maar Juan houdt hem goed op de weg. Als we op de smalle, gladde weg een vrachtwagen moeten passeren (die de andere kant op rijdt), houd ik m’n adem even in. Het wordt glijden of kantelen… of toch niet… Gelukkig gaat het goed.
Om tien over tien zijn we bij de benzinepomp, nog vlak voor de grens. We plassen en drinken wat en als we weer in de bus zitten komen er twee geldwisselaars in de bus. Onze laatste 450 Quetzales wissel ik in voor 112 Belize dollars. Als iedereen heeft gewisseld, rijdt de bus naar de grens een paar honderd meter verder.
Met de handbagage stappen we uit en lopen naar Immigratie. We krijgen een stempel en lopen daarna naar de Belize douane. In de bus hebben we al een lijst met onze gegevens ingevuld, dus hier gaat het ook snel. We krijgen weer een stempel en lopen Belize in. Hier moeten we nog even wachten op Juan met de bus.
We rijden tot een uur of twee en eten dan wat bij “Cheers”, ergens in the middle of nowhere. Het restaurant zit vol met vier busladingen Amerikanen, maar we hebben gauw allemaal een plekje. De bediening is verrassend snel en het eten is nog lekker ook! Handig dat je hier lekker Engels kunt praten.
We rijden verder en stoppen rond vier uur nog even bij een benzinepomp voor een plaspauze. Het is hier bijzonder plassen. Achter één deur zitten twee WC’s en een urinoir. Om de wachttijden te beperken gaan we dus maar met twee tegelijk. Je moet wat..
Na een uurtje rijden zijn we bij de grens Belize-Mexico. Belize zijn we zo uit. We betalen $15 (of 30 Belize dollars) per persoon. Stempel in paspoort en klaar is Kees. Buiten staan weer geldwisselaars om onze Belize dollars weer te wisselen voor Mexicaanse Pesos. Yolanda houdt goed in de gaten dat we niet (helemaal) opgelicht worden. Tuurlijk krijg je hier minder dan bij de bank, maar dat is niet anders. Dit is wel erg makkelijk. Thuis heb je er niets meer aan.
Na een stukje door niemandsland komen we aan bij de Mexicaanse grens. We moeten alle handbagage meenemen uit de bus en vervolgens langs de immigratie. We hebben volgens Yolanda mazzel en hoeven alleen maar een stempeltje te halen. In het ergste geval hadden we allemaal nog weer een papiertje (dubbele entrada) in moeten vullen en dat kost een hoop tijd.
Na de stempels moeten alle koffers uit de bus en alle “jonge en sterke mannen” helpen Juan even. We moeten lopend met de koffer de grens over. We hoeven dit keer niet op de knop bij het stoplicht te drukken, dus we zijn zo het land binnen. Nu is het weer wachten op Juan met de bus. Zodra hij er is kunnen de koffers er weer in en kunnen we verder. Een paar kilometer na de grens moeten we langs een station waar de buitenkant van de bus moet worden ontsmet. Ze hebben alleen niet zoveel zin, want we kunnen gewoon doorrijden. We zitten dan al in Chetumal, maar moeten nog zo’n twintig minuten rijden naar het hotel.
Hotel Marlon is een redelijk knap en modern hotel. We hebben een kamer aan de voorkant van het hotel. Na het douchen gaan we met z’n tweetjes eten en komen terecht bij Sergio’s Pizzeria/Grill. Ik eet een medium pizza met kip en champignons. Na de helft zit ik al bomvol, want er zit zóveel kaas op. Jaco helpt me nog een stukje, maar ik moet toch klieken.
In het hotel kijken we nog even voetbal: Mexico-USA. Als we gaan slapen staat het al 3-0 voor Mexico…

Woensdag 11 februari 2004            Chetumal - Playa del Carmen

De wekker gaat voorlopig even voor het laatst op kwart over zes. We zijn voor ons doen gauw klaar en staan om tien voor zeven al bij het restaurant voor een ontbijtje. Ze gaan pas om zeven uur open, maar we mogen alvast gaan zitten. Het licht gaat aan en de gordijnen open. Wies en Ben schuiven aan en we ontbijten lekker. Ik bestel een continental ontbijt met ananas en het smaakt OK.
Om acht uur stappen we weer de bus in. Het is nog zo’n vier uur rijden. Onderweg maken we één koffiestop. Als we daarna weer verder rijden overhandigt Belg Leo aan Yolanda een envelop met ingezameld geld. Hij houdt er een proffesionele speech bij, dat heeft hij duidelijk vaker gedaan. Hij waagt zich zelfs aan een paar woordjes Spaans. Wat hij zegt is wel waar. Wat ons bij zal blijven van deze reis is onder andere de strijd die geleverd wordt tegen de discriminatie van de indianen. Yolanda heeft ons goed begeled en geinformeerd. En dat meestal met een stralende lach!
Rond half één komen we aan in Playa del Carmen. We zetten eerst Hennie & Ruud en Dinie & Martin af bij het “dure” hotel. Het ziet er erg mooi uit en ze zitten direct aan het strand. Ze zwaaien ons uit en wij rijden door naar het standaard-hotel. Hacienda del Caribe ligt in het centrum en op 2 minuten lopen van het strand. Het is echt een onwijs leuk hotel en we hebben een mooie kamer met een (naar onze standaard) king-size bed van zeker 2 meter breed. Het hotel is echt in Mexicaanse stijl gebouwd, het zwembadje is er meer voor de sier zo klein. Voor vijf dollar huur ik het slot voor de kluis. Da’s wel zo veilig, dan hoef je niets mee te nemen naar het strand.
We lopen even het centrum in voor de lunch en daarna kijken we even rond in de drukke straat. Er zijn ontelbare souvenirwinkels en restaurants.
In het hotel verkleden we ons even en gaan lekker even naar het strand. Het is niet zo heet meer, want het is inmiddels drie uur geweest en er zit een waasje voor de zon. Precies goed zo! Agatha en Karenza komen net de zee uitlopen en hebben gesnorkeld. Ze hebben een grote barracuda gezien. We mogen de snorkels en flippers lenen en gaan ook op zoek. Net als ik het een beetje heb opgegeven, we hebben dan alleen 3 kleine visjes gezien, zien hem. Een Manta van een meter doorsnee. We proberen hem nog een klein stukje te volgen, maar hij is te snel. Echt fantastisch om te zien! Ik heb toch wat zout water binnengekregen en de bril past ook niet helemaal, dus gaan we weer naar het strand. Even relaxen in het zonnetje met een boekje erbij. Dit hebben we wel verdiend!
Na een uurtje of twee gaan we weer terug naar het hotel en douchen het zoute water van ons af. Tot een uur of zeven relaxen we en kijken een beetje TV. Wilma klopt op de deur en wil even de souvenir-shop-afspraak bevestigen. En ze vraagt of ik even haar kamer wil zien om ons de ogen uit te steken J. Ze “woont” boven ons en heeft een (bruids) suite. Twee gigantische bedden, een sofa, een koelkast, een gigantisch balkon en rolluiken tegen zon en geluid. Wat een ruimte, deze kamer is nog groter dan onze woonkamer thuis!
Met z’n drietjes gaan we wat eten. Karenza en Agatha gaan niet mee en liggen nog te relaxen aan het zwembad. Het restaurant waar we belanden is op zich best leuk en heeft een uitgebreide kaart, maar onze maaltijd wordt een beetje verpest door luidruchtige en dronken Amerikanen. Het eten smaakt wel OK. De live-muziek is het niet helemaal, maar ach het idee was aardig.
Na het eten gaan we souvenirshoppen. Ik zoek nog een houten Maya-kalender en die ben ik hier al tegengekomen. Ik vind een leuke, geen echte kalender, maar met de sterrenbeelden, maar schrik me rot van de prijs op het stickertje. Ze vragen 1250 pesos, ongeveer 125 dollar! In geen 125 jaar natuurlijk! De verkoopster begint met onderhandelen en zegt dat dit de prijs is voor Amerikanen, maar voor Hollanders is het de helft. Jaja klinkt leuk, maar ik heb het idee dat we niet op een voor mij bevredigende prijs uit gaan komen, dus wil al weglopen. Dan vraagt ze me wat ik het waard vind. Nou, eh 150 pesos of zo. Het is een leuk dingetje en ik was al even op zoek, maar het is niet eens van dat mooie donkere en zware hout. Uiteindelijk betaal ik 200 pesos, maar heb ik nog het gevoel dat ik ben afgezet. Ik heb zo’n hekel aan dat afdingen!! Bij het afrekenen vraagt ze nog 2 dollar voor “haar coca-cola”. Hou toch op! Ik loop weg, ik kan hier erg slecht tegen.
We kopen nog een stuk verder door het centrum en zien nog veel meer winkeltjes en restaurants, maar kopen niets meer. Aan het eind van de straat eten Wilma en ik een Haagen Dazs ijsje. Ik heb dat altijd al eens willen doen en nu komt het er dan van! Drie bolletjes kosten 69 pesos, we rekenen om: zo’n 6 euro! Wat een geld, maar het moet wel lekker zijn. Ik bestel en als ik moet betalen ben ik zo in de war dat ik 20 pesos geef in plaats van 100. ’t Zijn ook nogal bedragen voor een ijsje.. Het bekertje koffie van Jaco is 24 pesos. Wilma neemt ook drie bolletjes en maakt bij het afrekenen dezelfde fout. Zij geeft ook 20 pesos omdat ze 20 Euro in haar hoofd heeft. Voor de tweede keer zie je de verkoper denken. Stomme (Hollandse) toeristen. Ik pies bijna in m’n broek van het lachen.
We eten het ijs op het terras op en het smaakt erg goed! Dit was het geld zeker waard! We lopen terug naar het hotel en liggen tond half elf in bed. Het is een latertje vanavond…

Donderdag 12 februari 2004            Playa del Carmen & Puerto Aventuras

Om tien voor zeven wordt we wakker door een jamer en beitel, tikkend in het beton onder onze kamer. Niets uitslapen op onze vrije dag! We zitten dus vroeg aan het ontbijtbuffet in het hotel.
Na het ontbijt lopen we de winkelstraat in. Bij de bank wisselen we onze laatste dollars om voor pesos.  We kopen nog twee t-shirts en als we richting het haventje (voor de boot naar Cozumel) lopen om even te kijken, zien we één grote mensenmassa op ons afkomen. Een lading Amerikanen vanaf het cruiseschip is aan wal gekomen en komt Playa del Carmen onveilig maken. We maken rechtsomkeert om de meute maar voor te blijven.
In het hotel relaxen we nog wat tot 11 uur. We hebben afgesproken, tenminste dat heeft Yolanda voor ons gedaan, dat we om 11 uur voor 200 pesos met z’n vieren naar Puerto Aventuras worden gebracht. In eerste instantie lijkt het erop dat er niets geregeld is of dat ze het vergeten zijn, maar uiteindelijk brengt de hotelmanager ons in rap tempo, in een gloednieuwe Jeep, naar Puerto Aventuras. In 20 minuten zijn we er en zijn dus dik een uur te vroeg. We lopen een rondje langs alle bassins met dolfijnen en drinken even wat op een terrasje en hebben uitzicht op een groep die bezig is met hun dolfijnenprogramma. Nu heb ik er nog meer zin in!
Om half één melden we ons en krijgen we een roze bandje om de pols, daarna verkleden we ons. Om één uur ga ik samen met Karenza als eerste aan het programma meedoen. Agatha en Jaco zullen foto’s van ons maken. We worden meegenomen naar het eiland in het midden van de bassins, waar we eerste een filmpje over dolfijnen en de oefeningen krijgen te zien. In een kooi naast het film”lokaal” zitten toekans en ara’s.
Na de film lopen we iets verder en krijgen we allemaal een zwemvest aan. In een groepjes van acht (Amerikanen, Fransen en wij Nederlanders) worden we naar het vierkante bassins bij de haven gebracht. Na een korte uitleg, de vrouwtjes dolfijnen heten Venus en Athena, mogen we het water in. We staan op een rooster in het water in een rijtje. De dolfijnen komen een aantal keer langszwemmen om te begroeten en zodat we ze kunnen voelen en aaien. Ze voelen aan als glad (nat) rubber, net zoals zo’n grote zwarte autoband in het zwembad.
Ka mag als eerste een van de dolfijnen kussen. Daarna zwemt hij het bad in en ben ik aan de beurt. Als ik daarop het bad in zwem, wordt Ka inmiddels voortgetrokken door een dolfijn. Als ik in het midden van het bassin lig, ben ik aan de beurt. Rechterarm vooruit en hand vertikaal gestrekt. De dolfijn komt op haar rug aanzwemmen met haar vin precies in mijn hand. Ik pak de ander vin ook en wordt door de dolfijn voortgetrokken. Het is heel bijzonder als de het beest onder je voelt bewegen. Vlak voor de steiger laast ik los en zwemt ze weg. Weer een visje verdiend!
Als iedereen is geweest, krijgen we een duikbril en snorkel en moeten in het bad een cirkel vormen. De dolfijnen komen steeds langszwemmen en we kunnen ze onder water bekijken en voelen. We laten de dolfijnen “zingen” door met de vingers te knijpen, ze spetteren terug als wij spetteren met onze handen en ze “dansen” als wij rondjes draaien met één arm omhoog. We gaan weer naar de kant en de dolfijnen komen weer een paar keer langszwemmen. Dan zegt de instructeur dat het programma klaar is en de dolfijnen maken nog en paar hoge sprongen. Als Ka en ik al op de trap staan, roept één van de Amerikanen dat we onder andere de “footpush” nog niet hebben gedaan. Tuurlijk was dat mij ook wel opgevallen, maar ik dacht nog dat ze wel verschillende programma’s zouden hebben. Hoewel is wel teleurgesteld was, hield ik m’n mond erover.. De instructeur en videoman overleggen met elkaar en komen, na het zien van ons polsbandje en het horen van het bedrag dat we hebben betaald, tot de conclusie dat ze een fout hebben gemaakt. We mogen het bad weer in, maar er is een klein probleempje. De vis is bijna op en de fotograaf is al weg.
We doen om de beurt de footpush en worden aan de rugvinnen van beide dolfijnen voortgetrokken. Beide hele bijzondere ervaringen. Bij de footpush lig je op de buik in het water, armen vooruit en voeten geflexd. Heel voorzichtig duwen de dolfijnen dan ieder hun neus tegen je voet en duwen je voort. Het is dan afwachten hoe hoog je uit het water kunt komen. Voor mijn gevoel was het zeker tot m’n navel.
Na deze oefeningen is het echt over en nemen we voor de tweede keer afscheid. Als we het water uit zijn worden we meegenomen naar het video-lokaal om de opnamen te bekijken. Agatha en Jaco zijn al een tijdje geleden weggegaan omdat zij om twee uur zouden beginnen met het programma. Ka loopt niet mee naar het video-lokaal om naar de opnamen te kijken, maar gaat terug naar het eiland om de foto-camera’s over te nemen. Het gaat allemaal net goed, we kruizen elkaar net.
Ik kijk de video niet helemaal af, maar besluit hem wel te kopen. Ik loop ook terug naar het eiland en zie nog net Jaco en Agatha weggaan. Ka is alweer “aan wal” en heeft alle camera’s mee. Ik doe even gauw een shirt aan, want anders ga ik ècht verbranden (je mag geen zonnebrandcrème op ivm de gezondheid van de dolfijnen) en ren dan naar Ka. Het is achteraf een te strakke planning, maar het komt zo toch nog goed. Ik heb alleen niet het zoute water van me af kunnen douchen.
Samen met Ka maak ik foto’s van onze echtgenoten, die wel in één keer het juiste programma krijgen. Als ook zij klaar zijn lopen we naar de winkel om de video en foto’s te kopen. Ze zijn nogal duur, maar wel een erg leuk aandenken. En we zijn hier tenslotte maar één keer! Het is inmiddels na drie uur en we hebben ontzettende honger. Omdat het al zo laat is besluiten we een grote maaltijd te nemen, dan is het ook alvast maar het diner. We eten met uitzicht op de dolfijnen en kunnen zo nog even nagenieten. Het is hier een erg commercieel gebeuren, maar zeker wel de moeite waard!
Na het eten is het eigenlijk al te laat om hier nog even in de mooie zee te zemmen en we besluiten een taxi terug te nemen naar Playa del Carmen. Yolanda had ons verteld dat het wel zo’n 300 pesos zou kosten, maar voor 120 pesos kunnen we allevier mee! Voordat de chauffeur, die geen woord Engels spreekt, de motor start haalt hij een houten plankje met afbeelding van de heilige maagd Maria tevoorschijn. Ze krijgt een plaatsje tussen de zonnekleppen, boven de rozenkrans die aan de achteruitkijkspiegel hangt. Dit belooft een goede rit te worden..
Binnen twintig minuten zijn we weer bij het hotel en geven de chauffeur 140 pesos. Ik ben blij als ik onder de douche sta en eindelijk het zoute water van me af kan spoelen. Helaas ben ik toch wat verbrand en smeer me even lekker in met verkoelende aftersun.
Na wat relaxen lopen we nog even door het centrum. Na lang wikken en wegen kopen we toch nog de souvenirs die we hadden gezien: een spiegel met bewerkte blikken rand en Mexicaanse tegeltjes en 20 stuks losse Mexicaanse tegeltjes. Hiermee kunnen we thuis nog iets leuks doen. Alles wordt goed ingepakt, want het moet wel heel in Nederland aankomen. De spiegel is een lastig stuk handbagage, maar we zien wel hoe we het meekrijgen…
We drinken nog even wat en gaan dan weer terug naar het hotel. We slapen gauw, het was al met al toch een vermoeiende dag.

Vrijdag 13 februari 2004            Playa del Carmen - Cancún - Schiphol
Zaterdag 14 februari 2004

terug naar begin