Het genus Oreina komt met 25 soorten voor in de meeste gebergten van Europa, tenminste gerekend vóór Löbl & Smetana (2010). Waarschijnlijk zijn vele soorten bedreigd. Buiten Europa heeft Oreina nog 2 soorten in Siberië en Centraal-Azië (Siberian Zoological Museum Novosibrisk) en mogelijk in ook Afrika. Volgens Daccordi (1994) zou namelijk de Afrikaanse Liomela splendida Weise 1912 ook tot dit genus behoren. Uit Groot-Brittannië alleen bekend van een Tertiair fossiel (Santiago-Blay, 1994 in Jolivet).  

Tegenwoordig vooral aan te treffen in of nabij bergbossen tot in de hoog alpiene zone. 

Zomers heb ik hen in de zon meermaals in groepjes aangetroffen, zelfs tussen de eveneens fraai metaalkleurige Goudhanen van een ander genus (Chrysolina). De functie van al die kleur is veelzijdig. Enerzijds kan het dekschild als zonnefilter werken om de afweerstof van de voedselplant niet te activeren, en anderzijds kan het best zijn dat de relatie plant-dier meer is dan alleen eten en gegeten worden, bijvoorbeeld sexueel. ik zou was eens willen onderzoeken of planten met nep-goudhanen meer nakomelingen krijgen dan zonder, maar dit reikt verder dan 't internet, alhoewel in een fraaie foto vond van Chrysolina americana: García (2007). Garcia noemt zijn foto een "críptica", maar waarom zou je hoog in een bloeiende plant in de zon gaan zitten? Blauw is zeldzaam in de natuur en er moeten bestuivers worden gelokt, de kever verschuilt zich niet in de kleur, maar versterkt de pogingen van de plant. Heel subtiel door selectief wel en niet op te vallen. Vergelijk ook de foto van een Chrysolina in de Wageningse Bovenpolder, 13-VIII-2010, John Bouwmans (waarneming.nl-1468422).

"The flowers of angiosperms are renowned for their high degree of diversity of form. Darwin (1862) was amongst the first to demonstrate the significance of variation in floral design in ensuring successful pollination. Indeed the interactions between floral design and the diversity of insect pollinators are regarded as a classical example of co-evolution which was in part responsible for the adaptive radiation that occurred in both these groups following the end of the Cretaceous (Richards, 1997). Almost every element of the design of flowers has been extensively researched (Proctor et al., 1996) and demonstrated to be important in attracting pollinators."

Warren, J. & P. James, 2008. Do flowers wave to attract pollinators? A case study with Silene maritima. J. Evol. Biol. 21: 1024–1029.

Terug naar de opsomming van kenmerken. Oorspronkelijk eierenleggend op Composieten (Asteraceae), als in het subgenus Chrysochloa Hope, 1840. En later vivipaar op Schermbloemen (Apiaceae), zoals in het subgenus Oreina s.str. (Dobler et al., 1996). Bij ovoparie worden de eieren op de plant gelegd; bij ovoviviparie komen de eieren in het vrouwtje uit en worden vlak daarna als larven afgezet op de waarplant; hetzelfde geldt voor viviparie, maar daarbij worden de ontwikkelende eieren (embryo's) ook nog gevoed in het vrouwtje. 

De meer ontwikkelde soorten, als O.(Oreina) speciosa (Linné, 1767) verdedigen zich met zelfgemaakte afweerstoffen (steroïd-glycosiden). De primitievere soorten, zoals O. (Chrysochloa) cacaliae (Schrank, 1785) gebruikt 'slechts' de giftige alkaloïden (afweerstoffen van Senecioneae) van de voedselplant. De kevers scheiden deze of de versterkte afweerstof uit met klieren aan de zijde van hun lichaam.

Eenvoudig te kweken op de inheemse vertegenwoordigers uit de betreffende familie, als Hoefblad of Fluitenkruid. 

  Zie ook evolutionary entomology and chemical ecology laboratories

Université de Neuchâtel, Switserland

na vele de catalogi, monografiën e.d. wederom een lijst 

tot de palearctische catalogus af is.

Deze lijst is uit 2003-2009 en nog niet vergeleken met

Kippenberg, H., 2010. Chrysomelidae 390-443. In: I.  Löbl & A. Smetana (eds.), 2010.

Catalogue of the Palaearctic Coleoptera 6. Chrysomeloidea. 

Apollo Books, Stenstrup. 924 p.

Genus Oreina Chevrolat in Dejean, 1836

    =C. variabilis Weise, 1883

    =C. marsicana Luigioni, 1933 zie Fauna Europaea Service

O. speciosa (Linné, 1767)

    =C. gloriosa auct. non Fabricius, 1781

    =C. vittigera Suffrian, 1851

O. ganglbaueri (Jakob, 1953)

    =C. auberi David, 1954

O. liturata (Scopoli, 1763)

O. gloriosa (Fabricius, 1781)

    =C. vittigera auct. non. Suffrian, 1851 

O. bifrons (Fabricius, 1792)

    =C. heterocera Reitter, 1917

O. sulcata (Gebler 1823)

    = C. basilea Gebler 1823

O. viridis (Duftschmid, 1825)

subgenus Allorina Weise, 1902

O. bidentata Bontems, 1981

    =C. tristis auct. non Fabricius, 1792

O. canavesei Bontems, 1984

O. collucens (Daniel, 1903)

    =C. luctuosa Olivier, 1807 (sensu Bourdonné, 2007)

O. coerulea (Olivier, 1790)

      C. coerulea De Villers, 1789 (suppressed Bourdonné, 2007)

    =C. tristis auct. non Fabricius, 1792

    =C. rugulosa Suffrian, 1851 non Gebler, 1841

subgenus Intricatorina Kühnelt, 1984

O. intricata (Germar, 1824)    

subgenus Protorina Weise, 1894

O. melancholica (Heer, 1845)

   =C. melanocephala Duftschmid, 1825 non De Geer 1775

O. peirolerii (Bassi, 1834)

O.  pennina (Binaghi, 1938)

O. plagiata (Suffrian, 1861)

    =C. retenta Weise, 1894

O. sibylla (Binaghi, 1938)

O. ludovicae (Mulsant, 1854)

subgenus Virgulatorina Kühnelt, 1984

    =Hyporeina Bourdonné & Doguet, 1986

O. virgulata (Germar, 1824)