REISVERSLAG

Door het aanklikken van het land, ga je virtueel met mijn belevenissen mee......

Noorwegen - Denemarken - Duitsland - Nederland - België - Frankrijk - Spanje - Portugal - Spanje

SPANJE          

Maandag 1 september 2003: = MENEER, SLAAPT U AL? =

De Nederlandse mevrouw van de aangrenzende woonmobiel staat voor mijn tentje, terwijl ik nog languit met de benen buitenboord lag. “Meneer, slaapt u al? ”, vraagt ze me. Ik lag nog een beetje na te doezelen na het eten, terwijl het te vroeg was om te gaan slapen. Alle spullen voor morgen waren al gereed. Nee, ik was nog wakker.

Ik werd uitgenodigd bij haar en haar man om koffie te komen drinken. Daar zeg ik geen 'nee' tegen. Het was gezellig. Pas tegen half elf ging ik naar mijn slaapmat om (nu echt voor de laatste keer) half acht lokale tijd op te staan. Want over een paar uur rijd ik weer Spanje in en dan is het weer 'normale' Nederlandse tijd.

Deze camping is rustig, in tegenstelling tot vannacht. Op de achtergrond hoor ik de vissersboten de haven verlaten.

De route is snel gevonden en ik rijd de laatste 45 kilometer richting oosten door Portugal. De wegen worden weer stukken slechter. De vluchtstrook is gewoon gravel en losse stenen. Ik word soms weer rakelings ingehaald. Het stadje met de prachtige naam Vila Real De Santo Antonio bereik ik al redelijk snel. Het waait niet zoals gisteren. Gelukkig staat de veerboot net op het punt om te vertrekken, juist toen ik er aan kwam rijden.

Meteen achter mij gaat het hek dicht en we varen naar Spanje, Ayamonte. Op de achtergrond zie ik de enorme brug van de snelweg, die beide landen verbindt. Midden op het water is het ineens half elf (Midden Europese Tijd).  In het stadje doe ik meteen wat kleine inkopen voor het eten en drinken onderweg. De rest doe ik vanmiddag wel.
Tja, ik kan het echt niet ontkennen, de wegen zijn hier een verademing, vergeleken met die van Portugal. Breed, ruim, SCHOON, goede vluchtstrook en vooral veel minder zwerfvuil in de bermen. Er wordt zelfs hier door wegwerkers aan onderhoud aan de bermen gedaan....!

Eigenlijk was ik van plan om de stad Lepe te bereiken. Volgens mijn Michelin kaart zou daar een camping moeten zijn. Maar Lepe is een behoorlijk grote stad...!  Dat wordt zoeken! Maar het is nog vroeg en als ik vlak voor Huelva kan komen, dan scheelt me dat morgen in de lange rit naar Sevilla. Tenslotte heb ik nu (nog) geen campinggids en moet het echt van de kaart hebben....

Vlak voor het oosten van Huelva vind ik de bewuste camping. Groot en nagenoeg leeg. Het seizoen lijkt voorbij. Er is dus ook niets te krijgen. Ik word opgewacht door een figuur, die mij ook qua postuur doet denken aan voormalig buurtgenoot Frans, vijf huizen verderop. Het viel me mee dat hij niet in plat-Amsterdams begon te praten. Mijn overnachting komt op 6 euro. En dat vertelt hij met een triomfantelijk gezicht van: 'Nou, heb ik jou niet enorm gematst?' 'Ben je me nu niet enorm dankbaar, vriend?'  Iets wat ik ook bij Frans herkende....

Eerst de tent maar opzetten en douchen. Ja, er komt nog warm water uit de muur. De kleding wassen en die zal met deze zon en wind wel snel droog zijn. Inmiddels is het bijna vier uur en ik ga op de fiets naar het centrum, dat 3 km verderop ligt om de avond boodschappen in te slaan.  Tja, nu is definitief het laatste gedeelte van mijn reis ingegaan. Nog een paar honderd kilometer door Spanje en dan zit het er op.

Portugal is mij vooral in het noordelijk gedeelte boven Lissabon tegengevallen. Niet qua natuur, maar meer door de slechte staat, de breedte van de wegen. Maar ook de enorme hoeveelheden zwerfvuil die mensen achterlaten of gewoon weggooien. De schrijver van het boekje 'Fietsen in Portgal' schreef al in zijn inleiding dat het land geen fietsland is. Voor het gedeelte wat ik door het land ben gereden, moet ik dat beamen. Het verkeer is er niet op ingesteld en de wegen lenen zich niet voor fietsers.

Neemt niet weg, dat ik veel mooie en imposante dingen gezien heb. Het is een land met veel gezichten, Strand, bergen, bossen, cultuurhistorische steden. Maar om ze goed te bekijken en mee te maken, zal ik dat waarschijnlijk met ander vervoer moeten doen.

Morgen richting Sevilla. Nagenoeg recht naar het oosten.

Een waardevolle vriendin SMSte me met de vraag of ik af en toe ook buiten mezelf treedt en dan ook bekijk wat ik allemaal doe en meemaak. Ja, dat doe ik zeker. Ieder uur is een belevenis en ik geniet daar met volle teugen van.

Ik ga voor het eten zorgen en zal morgen weer een vervolgverhaal opschrijven.

Dinsdag 2 september 2003: = JE KAN NIET REKENEN, RUUD =

De hele nacht is het druk rondom de stille camping. Er zijn misschien 10 plaatsen bezet, maar het verkeer ROND de camping is constant en nadrukkelijk aanwezig. De rotonde wordt geasfalteerd en een de aansluitende wegen wordt druk aan gewerkt. Het is echt druk. Constant verkeer. Maar om 07.00 uur gaat het weer echt aan de gang. En toen was ik al druk bezig met het opruimen van de tent.

De route is snel gevonden. Na wat voorverkenning van gisteren wist ik welke weg ik moest aanhouden en kom tijdens de zonsopgang vlak voor Huelva. Het ligt in een deltagebied en moet goed oppassen welke weg ik neem. Bijna vergis ik me door een veel te drukke snelweg naar het centrum te nemen. Ernaast ligt een parallelweg, waar ook fietsers/wandelaars overheen kunnen. Ik herstel de fout en kom makkelijk in het oosten van Huelva. Het is met 19 graden fris. Zal ik mijn jack aandoen? Nee. Maar even wachten.

In het centrum koop ik bij een panaderia het brood. Zo, ik heb voor de eerstkomende uren alles 'binnen'. Nu nog de weg zoeken naar Sevilla. Ik houd de bewegwijzering A59 aan. De snelweg. Mij is vaak gebleken dat je dan als fietser vlak ervoor afgeleid wordt en dan naar de eigenlijke route verwezen wordt. Mijn inschatting is nu ook weer juist. Ik ga richting San Juan el Puerto. Klinkt mooi, maar het is meer een industrie stadje van Huelva. Maar wel fijn. Ik heb meteen de juiste weg naar Sevilla. Nog 83 kilometer. De wind speelt niet mee. Had ik gedacht: westenwind dus in de rug... Dat viel even tegen...Maar verderop kreeg ik de wind meer en meer mee. Gelukkig!!!

De route is lang, eentonig, rechtdoor en vooral lang, erg lang. Om de 5, 10 kilometer kom ik een stadje tegen. In La Palma doe ik wat inkopen. Fruit, brood en frisdrank. De route is vrij vlak, maar daar komt verandering in. Er moet ineens weer geklommen worden naar 180 meter. Er zijn diverse wegwerkzaamheden. Ze zijn druk bezig om het wegen netwerk te optimaliseren. En als je de aanbesteding van de wegen ziet, is dat hoofdzakelijk de Europese Unie.

Fietsers kom ik nauwelijks tegen. Tegen 13.00 uur bereik ik Sanlúar. Ik neem bij een café een sterk bak koffie. Ondertussen rijdt er een man langs die met een speelgoed-mondharmonica zijn komst aankondigt; de scharensliep. En inderdaad waren er klanten. Hij startte de bromfiets, koppelde een V-snaar aan een externe poulie en de slijpschijf was operationeel. Mooi om te zien!

Nou, nog maar een paar kilometer voor Sevilla. Via de oostzijde (Gines) kom ik de stad aanrijden. Tjeetje. Dit is groot! Op de heuvel maak ik video- en foto-opnamen. Zal ik eerst het centrum opzoeken?

Hannie had me gisteren al gemaild dat Sevilla hoofdzakelijk (eigenlijk uitsluitend) uit snelwegen bestaat. Bij een tankstation wordt me die info bevestigd. Niet één, maar meerdere malen. Ik krijg het dringende advies om vooral via de buitenwegen de stad richting Dos Hermanas te bereiken. Dos Hermanas is mijn einddoel voor vandaag. Maar hier zijn er uitsluitend snelwegen en voor fietsers verboden!

Om kort te gaan: klimmen, dalen, terug, vragen, terug, klimmen, vragen, weer terug. SHIT! Ik ben na een uur dit zoeken en gepuzzel zat. Ik had gerekend op 90, maximaal 100 kilometer, maar dit gaat er ver boven! Had ik dat moeten incalculeren? “Je kan gewoon niet rekenen, Ruud !”, denk ik bij mezelf.

Ik kom weer uit op de 'snelweg' van een uur geleden. Ik neem de gok. Dan halen ze me er maar af. Ik rijd al een uur me een slag in de rondte en kom zo niet verder. Die snelweg blijkt gewoon een doorgaande weg te zijn richting Coria del Rio. En daar mag je als fietser rijden. Niet dat het prettig is met zoveel verkeer... Maar als het niet kan zoals het moet, dan moet het maar zoals het kan. Toch?

Via veel binnenwegen, goed op de kaart kijken en daarna een enorme lange weg met veel wind tegen bereik ik uiteindelijk een pontje. Oversteken en dan weer 6 kilometer tegen wind in. Terug, wind mee (tegen de 30 k/u houd ik de fiets) en na 6 kilometer vind ik de weg naar Dos Hermanas. Heh. Weer op de route! WAT EEN MAZZEL!!

De camping ligt gelukkig  (!!!!) precies aan de route waar ik de stad binnen kom rijden. Een plek is snel gezocht en gevonden. Het is nu donker. Ben blind nu aan het typen.
Maar met 137 kilometer op de teller heb ik veel meer gereden dan ik vandaag gepland had. Tot morgen!

Woensdag 3 september 2003: = SHIT HAPPENS... =

Kon ik weten toen ik mijn tentje opzette, dat de koplampen van de voorbijrijdende auto's van het aangrenzende viaduct precies bij mij naar binnen schenen? Ach, ik heb er niet veel last van gehad. Meer van het lawaai van de vrachtwagens. De camping ligt precies op de splitsing van de N-4 en de snelweg naar Cadiz. Ik sta monter op en heb goed geslapen.

Gisteravond belde ik Hannie en zij verraste mij met het bericht dat ze me maandag  8 september in Malaga komt ophalen. Nou ja, zij vliegt naar Malaga en heeft voor ons beiden daar een weekje vakantie aan verbonden. Ik kan niet beschrijven welke impact  dát bericht op mij had !!  Immers, IK heb al 3 maanden 'vakantie' terwijl zij helemaal nog geen heeft gehad!! Geweldig! Wat ben ik gelukkig met haar!

Mijn planning van de week om rond zaterdag in Malaga te kunnen zijn?  Ach….. die is ineens niet meer zo evident.  Met een gerust hart ga ik op pad. Het is fris. Een graad of 17. De hoge bewolking laat de zon er niet door. Omdat ik meteen al op de route ben, heb ik geen inkopen zoals brood en frisdrank kunnen doen. Dat komt straks wel.

Maar weer een misrekening. De N-4 is gewoon een weg, die recht toe rechtaan gaat. En vooral OM eventuele dorpen heengaat. Aanvankelijk is het nog windstil en naarmate de zon hoger komt, neemt ook de wind toe. En die is eigenlijk alleen maar tegen. De weg is goed, redelijk vlak en er hoeft nauwelijks geklommen te worden. Soms is er een bocht. Na een kilometer of 10 en dan weer een, na weer 10 kilometer. Het is eentonig en het langsrazende vrachtverkeer verkiest liever deze weg dan de tolweg, die er vlak langs loopt. Het uitzicht is wel fantastisch. Op het ene moment rijd ik door enorme maïsgebieden, maar hoe meer ik in de richting van Jerez de la Frontera kom, hoe meer bodegas ik zie. Enorme wijnvelden, die het sherrygebied behelzen. Er wordt druk geplukt. Handmatig. Er moet nu ook veel meer geklommen worden. Het heuvelachtig gebied gaat soms naar 110, en een enkele keer naar 180 meter hoogte. Met de wind tegen gaat het niet altijd even snel, zoals ik zou willen. Dan maar wat minder snel toch?

Na 80 km bereik ik Jerez de la Frontera. Gebouwd op een heuvel en gelet op mijn ervaringen van gisteren, zoek ik niet de drukke wegen op, maar zoek de binnenwegen. Naar El Portal. Links, rechts, terug, enz. Na vele aanwijzigen vind ik het plaatsje. Op de kaart lijkt het wat, maar als je tijdens het fietsen even moet niezen, ben je er al voorbij.... Heh. Een lekker gevoel om een stuk af te snijden en dan (volgens de kaart) de camping in Puerto Real te kunnen pakken.

Als ik de stad inrijd vraag ik meteen waar de camping is (check, doublecheck). Ik word verwezen naar de buitenwijk. Nog een keer vragen. Zelfde info. Ik vind een winkel en doe inkopen voor het avondeten. Ook daar wordt me verteld dat de camping vorig jaar opgeheven is… Dit is even een behoorlijke teleurstelling.....

Wat nu? De volgende camping op mijn route is volgens de kaart is 40 km verder. Met 110 km op de teller heb ik daar geen trek in. Maar wat anders? Ik vraag nog eens en in de stad El Puerto de Santo Maria zou wel een camping zijn. Ik krijg zelfs een naam van de camping en een redelijk goed gedetailleerde routebeschrijving. Het betekent wel, dat ik de route die ik afgesneden dacht te hebben, nu ongedaan maak en sterker nog: sowieso 12 kilometer TERUG moet op mijn route. Veertig kilometer verder wil ik niet, dus: terug.

Om een lang verhaal kort te maken:12 kilometer is het tot aan de stadsgrens, maar via allerlei omwegen is de camping uiteindelijk 20 kilometer retour.... Nou ja. Ik sta nu op een goede camping, vlak aan de baai bij Cadiz aan de Costa de LaLuz. Als je het zo opschrijft, dat moet het eigenlijk wel heel mooi zijn. En dat is het ook. Shit happens als je denkt dat je goed gepland-, maar de omstandigheden tegen hebt.

Dit betekent wel dat ik morgen zeer waarschijnlijk Tarifa niet zal bereiken. Het maakt ook eigenlijk niet zoveel uit. Als ik maar zondagavond in Malaga ben om maandagochtend Hannie op het vliegveld te ontmoeten.

Ik voel me happy. Het ziet er naar uit dat ik het doel om voor Thamer Thuis de route Van Kaap Tot Kaap kan volbrengen en mijn sponsors -en vooral ook de bedrijfssponsors-  niet teleur heb gesteld.

Ik ga niet meer rekenen hoeveel kilometers ik nog zou moeten rijden, maar met de 132 km van vandaag komt de totaalstand op 7373 echte kilometers.

Donderdag 4 september 2003: = RUSTDAG.... Althans... =

Ik heb mijn planning dus enigszins moeten aanpassen. Ik haal vandaag Tarifa niet. Nou, als het echt moet dan zou het wel lukken, maar waarom zou ik? Ik hoef pas zondag in Malaga te zijn en volgens mijn berekening zou dat volgens de kaart een 250 km moeten zijn.. In vier dagen? Peuleschil !

Tussen mijn startpunt van vandaag, El Puertode Santa Maria en Tarifa is ongeveer halverwege een camping in Vejer de la Frontera. Ik houd dat maar aan als mijn doel voor vandaag. Ik vraag bij de receptie van de camping de kortste weg om weer retour Puerto Real te komen. Het blijkt dat ik gisteren OM de stad geleid ben, terwijl ik nu veel korter kon rijden. Na 8 km verlaat ik de mooie stad en ga de N-IV weer op richting Puerto Real.

Het is druk met het verkeer. ERG druk. Ik rijd over de vluchtstrook van een vierbaans weg. Vrachtauto's houden wel rekening met me en zo mogelijk wijken ze uit. Het grootste probleem ontstaat telkens weer wanneer er splitsingen komen. Rechts afslaand verkeer dendert door in de richting Cadiz, terwijl ik links aan moet houden.... Het gaat goed.

Puerto Real bereik ik na 16 kilometer. Het is even balen als ik een bordje 'camping' tegen kom, maar gelukkig. Ik ben blij dat ik gisteren niet doorgereden ben, want ik rijd nu langs de camping die inderdaad opgeheven is. De ruimte wordt gebruikt om een bungalowpark neer te zetten (zoals op zoveel plaatsen in Spanje). Wat worden er veel bouwpercelen te koop/huur aangeboden. Al dan niet met een gigantische bungalow.

Ik zoek de weg naar Chiclana de La Frontera. Wat een drukte op de weg! Ben veel gewend geraakt de afgelopen weken, maar dit zijn toch wel topdagen met het verkeer!
Ik rijd door een natuurgebied en kom veel vogels tegen. Gisteren al gieren, vandaag kraanvogels en flamingo's. Gewoon, aan de snelweg, tussen al het drukke verkeer.

Daarna nog 1 keer een gevaarlijke manoeuvre om de linkerrijbaan van de N340 te bereiken, richting Tarifa. Het wordt weer wat heuvelachtiger.

De reclameborden verraadden dat ik nog steeds in de sherry-gebieden van Jerez ben. De wind heb ik schuin op kop. Het is zuid-oosten wind. Maakt me niet uit, het 'loopt' vandaag.

In het kleine plaatsje El Colorado doe ik bij een restaurant een kop koffie. Het is elf uur en volgens de kaart moet ik nog maar 15 kilometer. Ik neem de tijd. Op de kaart staat voor de plaatsnaam Vejer tussen haakjes het symbool van een tent, ten teken dat er een camping is. Het is bijna 13.00 uur als ik Vejer bereik. Heh, net wat ik dacht. De N340 richting Tarifa gaat redelijk vlak rechtdoor en ik moet rechtsaf. Klimmen dus! Binnen 2 kilometer naar 200 meter hoogte. Rustig ga ik de klim in. Kleine voorblad. Al gauw zit ik in het zweet. Als ik het centrum bereik, kijk ik uit op een prachtig panorama wat onder me ligt. Maar de bewegwijzering praat niet over een camping.... Een vaag teken.

Ik tref toevallig een loslopende Police Civil aan, die me duidelijk uitlegt waar de camping ligt. Hier de afdaling in en rechtsaf de N340 op. De klim was dus voor niets, want daar kom ik net vandaan...! Inwendig brom ik, maar..... Oke. De afdaling in, rechtsaf, tweede weg links en inderdaad kom ik de borden 'camping' tegen. Klimmen. De weg gaat over in een met stenen verhard pad. En toch zit ik goed. Na 3 km klimmen bereik ik de camping. Ik vind een mooi plekje, in de schaduw. Na de tent opzetten, kleding wassen en douchen, ga ik even wat verkoeling zoeken in het zwembad. En dat is best lekker !

Ik krijg al meer en meer SMSjes van bedrijfssponsors en particulieren, dat ze me bij de laatste lootjes succes wensen. En als ik de kaart bekijk, dan zitten daar nog best wel wat hoogtemeterverschillen in. Voorlopig heb ik vandaag dus een redelijke rustdag met 68 km op de teller. En een voorlopig totaal van 7441 kilometer.

Op de camping smeer ik voor de laatste keer deze reis de ketting en loop alles nog eens na. Hannie SMSt me, dat ze aanstaande zaterdag van mijn sponsor LOHMAN een fietskoffer mee kan krijgen, zodat ik mijn KOGA in het vliegtuig goed beschermd mee kan nemen. Dit zijn perfecte aanbiedingen, die een sponsor je kan bieden. En ik kan ook niet vertellen hoe blij ik met dit aanbod ben !!!

Maar ook andere sponsors laten van zich horen. Niet door concrete aanbieden zoals LOHMAN, omdat ze niet fiets-gerelateerd zijn, maar gewoon door me een SMS te sturen dat ik namens de sponsor succes gewenst word in de laatste kilometers. Geregeld krijg ik van mijn bedrijfssponsors steunbetuigingen en ik vind dat erg leuk! Sponsoring is volgens mij ook meer dan alleen maar een geste in de vorm van geld of middelen ter beschikking te stellen ! Zo helpt de directeur van Koeriers Centrum Amstelland om de site in de lucht te houden, nu blijkt dat de server van Zonnet 'plat gaat'. Allemaal op zich kleine dingen, maar die wel bijdragen tot een fantastisch resultaat, waar ik erg blij mee ben.

Morgen richting Tarifa. Dat is echt het meest zuidelijke puntje van het vasteland van Europa. Ik weet het nog niet zeker, maar denk door te rijden tot Algeciras. Een grote plaats ten westen en ter hoogte van Gibraltar. Dan zou ik zaterdag de Kaap van Gibraltar kunnen bereiken.

Mijn eind bestemming. Mijn doel. Van Kaap Tot Kaap.

vrijdag 5 september 2003: = DOEL IN ZICHT.... EN ER VOORBIJ! =

Wat een heerlijk rustige camping vannacht. Heb goed kunnen slapen kon uitgerust aan een van de laatste etappes beginnen. Nou had ik natuurlijk gisteren ook weinig kilometers gemaakt, maar het geeft een lekker gevoel ergens 'klaar voor te zijn'. De zon moet nog over de bergen komen als ik de camping verlaat. Over mijn wielrentrui heb ik een T-shirt, want het is fris met 15 graden. Ik kijk nog 1 keer achterom naar de plaats Vejer. Een klim naar 200 meter hoogte voor niets....Maar wel een mooie plaats!

De N340 is glooiend. Ik moet regelmatig naar het middenblad om de bergen te bedwingen. Het loopt lekker, ondanks dat ik wind schuin op de kop heb. In de verte doemen grotere jongens aan. Echt bergen, volgens de kaart 700 meter en meer. Onderweg drink ik bij een wegrestaurant een bak koffie en ga goed gelaafd op pad. Tarifa. Het meest zuidelijke puntje van Spanje. De bergen vallen mee. Telkens is het wel klimmen, maar zeker niet zo erg als ik gedacht had! Sterker nog, hoe dichter ik bij de kust kom, hoe meer de bergen 'verdwijnen'. Een lekker gevoel, kan ik je verzekeren!

Ik kom langs de kust en kijk uit over een immens grote zee en aan de kust af en toe wat mensen. Er zijn wel veel campings, hoofdzakelijk vanwege de windsurfscholen. Ik tref meer campings aan, dan op mijn kaart zijn aangegeven. Dat geeft de burger moed!

Tarifa is een druk plaatsje, maar redelijk klein.  Er zijn veel Engelsen. Bij het Tourist Information haal ik een stempel voor mijn stempelboekje. In de haven maak ik wat foto's en neem mijn tijd. Aan de horizon van de zee zie ik weer bergen. Dat moet de plaats Tanger zijn. Het is rond twaalf uur en ik hoef nog maar een kleine 25 km.

Als ik de stad uitga, begint het echte werk. Klimmen. Naar 340 meter. En weer dalen. Terug naar 320 meter. In de mooie afdaling zie ik Gibraltar onmiskenbaar liggen. Aan de meest zuidelijke punt een vuurtoren. 

De stad Algeciras bereik ik even na 13.00 uur. De stad ligt een kilometer of 30 vóór Gibraltar.  Er was wel een camping, maar die is opgeheven. Dan maar doorrijden naar de volgende. Ook opgeheven. Vragen, nog eens vragen. Nee, er is geen camping. Ja, in Tarifa. Maar daar kom ik net vandaan. Of Estepona. Maar dat is nog eens 40 km.

Ik rijd weer op de kaart en voorbij St Roque staan 2 symbolen van een camping. Dit is voor mij de uiterste limiet. En anders is het gewoon terugrijden naar St Roque en daar een hostal/hotel nemen. Want morgen vanuit Estepona ruim 50 km TERUG te rijden naar Gibraltar.... Dat wordt te gek!

Ik anticipeer en rijd soms op gevoel, omdat ik de drukke N340 verlaten heb en via een parallelweg probeer de symbolen in een landschap te herkennen. Vragen? Nee, die eerste camping is door brand verwoest en die andere? Nee, ken ik niet. Na 8 km van St Roque sta ik net op het punt definitief om te keren en een hostal te zoeken als ik in een bocht toch op een bewegwijzering een campingteken zie.

Ik volg het en na 5 km vind ik een camping. Stoffig, vrij druk en .... ach, het maakt me niet uit. Ik plaats de tent en doe de 'gebruikelijke' dingen voor de dag. SMS nakijken en beantwoorden, douchen, wassen, enz.
Tja. Het doel gezien. Gibraltar. De Kaap van Gibraltar. En er 15 km voorbij moeten rijden... Het is niet anders. Morgen dus dezelfde weg terug en het Engels grondgebied bezoeken. De mevrouw van het gemeentehuis Uithoorn verzekerde me dat ik daar gewoon met mijn toeristenkaart naar toe kan. Immers, vroeg ik haar: 'het zal me toch niet gebeuren dat ik na dik 7000 km daar teruggestuurd word?' Nee, Geen probleem, je hebt geen paspoort nodig, alleen een touristenkaart.

Dus eerst morgen 15 km terug en wat foto's maken en dan zit in feite het doel Van kaap Tot Kaap er op.....

Ik kan je verzekeren dat het een heel vreemd gevoel is. Het meest noordelijke en het meest zuidelijke puntje van Europa heb ik per fiets al afgelegd (Noordkaap-Tarifa). Ook moet ik nog doorrijden naar Malaga... In mijn kop ben ik nog steeds bezig met het 'per fiets verplaatsen'.

Morgen het einddoel bereikt. Noordkaap - KaapVanGibraltar.

Aan mijn droom komt tot een eind. Een vreemd gevoel.

En alle sponsors die me wekenlang virtueel gevolgd hebben, me bemoedigd.

Alle SMSjes die nu op zullen houden, terwijl ik nog 200 km moet rijden.

En dan met Hannie vakantie houden.

Vreemd. Een heel vreemd gevoel.

Tot morgen!

Zaterdag  6 september 2003: = MISSION COMPLETED =

Wat een herrie op de camping. De hele nacht waren groepen jongeren aan het feestvieren en verplaatsten zich over de hele camping. Luide muziek en vooral veel lol -met elkaar-. Toen ik om 08.30 uur de camping verliet, bleek dat er een spoor van vernielingen op het terrein was aan gericht.

Ik ga weer in het zadel en ga dezelfde weg terug, zoals ik gisteren gekomen was. Toch maakt het me onzeker. Straks sta ik aan de grens bij Gibraltar en dan blijkt mijn reisdocument niet in orde! Het is klimmen en dalen. Via La Linea de la Copceptión kom ik voor de Engelse kolonie. Het is een grote rots van 7 (?) km lang en een kilometer of twee breed. En vooral: hoog (ruim 400 meter) Ik sluit aan in de rij om door te mogen. Iedereen mag doorrijden. De Spaanse autoriteiten kijken niet eens naar me. Maar aan de Engelse zijde moet ik mijn paspoort laten zien. De knap ogende, maar bitse Engelse custom overhandig ik nonchalant mijn identiteitsbewijs. Oké. Ik mag door....

Ik rijd het rotsblok op. Alles wijst op historie. Ik zie gebouwen met jaartallen uit 1773. En overal Britse vlaggen in combinatie met de vlag van Gibraltar. Ook Engelse Bobby's (inclusief helm). Het is net alsof je in London bent. Het enige wat dan wel opvalt, is dat het verkeer hier RECHTS rijdt...

Ik zoek de weg naar Puenta Grande de Europa. Hét punt van de Kaap van Gibraltar. Om exact kwart over tien sta ik bij de vuurtoren. Het is er doodstil. Ik sta er helemaal alleen en moet capriolen uithalen om van mezelf een foto van dit gedenkwaardige moment te krijgen.

Het is een moment om nooit te vergeten.

Precies 17 jaar geleden, zelfs op het uur exact toen een sportongeval tot op de dag van vandaag mijn leven ingrijpend veranderde, sta ik aan het eind van een megafietstocht vanaf de Noordkaap tot aan de Kaap van Gibraltar.

Ruim 7500 kilometer.

En daar ben ik best blij mee dat ik dat heb kunnen doen. Met de steun van Hannie en voor een goed doel: Thamer Thuis.

Ik voelde me het fietsen/reizen niet 'zat', nu ik dit einddoel heb bereikt. Ik heb niet het gevoel dat ik snel een eind aan de tocht moet maken. Nee, het is nog best uitdagend en indrukwekkend. Ik verlaat niet makkelijk Gibraltar. Eerst haal ik bij de immigratiedienst een laatste stempel voor mijn stempelboekje. Vriendelijk krijg ik het laatste stempel ten teken van mijn fietstocht. De Spaanse autoriteiten zijn nu wel heel stipt. Ik moet in de goede rij staan, wachten op mijn beurt (Spanjaarden eerst). Ach, ik heb de tijd. Met een blik onwaardig en een nonchalant wegwerpgebaar krijg ik de indruk dat ik door mag rijden. Ik doe het en dat lukt.

Weer terug naar de weg waar ik gisteren en vanochtend was. Om 12.00 uur ben ik weer langs de camping, die ik vanochtend verliet.
 
Het is behoorlijk klimmen vandaag. Ik dacht dat ik dicht langs de kust zou rijden, dus de bergen redelijk zou omzeilen. Nou.... dat van de kust klopte wel, maar het omzeilen..... niet. Uiteindelijk kom ik richting Estepona. Onderweg kom ik weer meerdere campings tegen, maar ik vind het nog te vroeg om te stoppen. En trouwens, dan wordt de afstand morgen om Malaga te halen te groot.

Op mijn Michelinkaart staat een campingteken bij Estepona, dus... dat moet lukken. Maar ook niet blijkt dat een niet eenvoudige opgave te zijn. Estepona is bijna 10 kilometer lang en ik word niet altijd even behulpzaam te woord gestaan. Het VVV is gesloten, dus ik ben echt aangewezen op hulp van anderen. En die krijg ik ineens van een koeriersbedrijf. De jongeman haalt uit zijn auto een kaart, legt me tot op bit-niveau uit hoe ik moet rijden en waar ik onderweg op moet letten en geeft me tenslotte zijn wegenkaart. In 1 keer rijd ik naar de camping die ten noorden van Estepona blijkt te liggen. Vraag het taxichauffeurs of koeriers: je krijgt de beste en juiste info!

Het is tegen 15.30 uur en ik stop op deze camping. Het is er nog druk met caravanners van vooral lokale bevolking. Ik zet de tent op en werk eerst de SMSjes af en schrijf dit dagboek.

Precies 7565 kilometer heb ik er over gedaan in totaal 80 dagen, waarvan er 7 rustdagen opgenomen zijn. Spijtig voor Willem van Koeriercentrum Amstelland: geen enkele lekke band gehad. Maar dat zegt ook iets over de kwaliteit van mijn materiaal. Ik ben blij dat de firma LOHMAN, Hannie een fietskoffer ter beschikking heeft gesteld, zodat ik mijn fiets ombeschadigd weer naar huis kan nemen.

Zondag 7 september 2003 = DE LAATSTE ETAPPE =

Ik heb goed geslapen en voel me vanochtend uitgerust op aan de nagenoeg laatste etappe te gaan beginnen. Wat ik normaal nooit doe, en vanmorgen ineens wel: de GSM aanzetten. Ik krijg van Elles het SMSje dat ik geen reisverslag verstuurd zou hebben. Bij controle bleek ik een typefout in het Mailadres te hebben gemaakt. Na herstel heb ik het verslag alsnog verzonden.

Wat later dan normaal ga ik op pad. Het maakt ook niet zo gek veel uit, want Malaga is maar 90 kilometer. Dus…… alle tijd.

De weg naar Malaga is niet anders dan over de N340, die ik gisteren ook al bereed. Het is zondag vandaag, dus omdat er geen vrachtverkeer is, zal het wel wat rustiger zijn. Dat klopte tot ongeveer een uur of tien. Steeds meer dagjesmensen zoeken de stranden op en het is toch wel behoorlijk druk op de weg. Geen vluchtstrook op de rijbanen. Alleen 30 cm naast de doorgetrokken streep en de vangrail. De weg is geaccidenteerd en ik moet geregeld terugschakelen. Desondanks heb ik door een lichte wind in de rug een vlot tempo.

Vanaf Estepona lijkt de Spaanse kust één groot hotelgebied. Of het wordt er gereed voor gemaakt. Gigantische projecten waarin huizen, appartementen te koop/huur aangeboden worden. En vaak in combinatie met golfterreinen. Je eigen huis aan de green. Decadent gewoon. En ik kan je verzekeren, tientallen golfterreinen ben ik langs gereden!

Onderweg stop ik langs het strand en kijk vanuit een rotspartij over de zee.

Ondertussen eet ik mijn middageten. Alles doe ik met nog meer rust dan voorheen. Alles met gemak. Ik rijd van het ene touristencentrum door het andere. De plaatsen worden niet meer gekenmerkt door plaatsnaamborden. Alles is langs de kuststrook volgebouwd.

Marbella was wel drukker dan de andere plaatsen. De plaats is vrij lang (13km) en ik zou er niet mijn vakantie door kunnen brengen, denk ik. De plaats wordt gekenmerkt door restaurants, bars en winkels en uiteraard het strand. Fuengerola is nog drukker, maar de kroon spant vandaag Torremolinos. Het barst van de Britten. Je herkent ze ook zo met hun in- en in-witte huid (in witte broek en wit T-shirt).

Het zoeken naar de camping gaat me niet makkelijk af. Logisch, als je bedenkt hoe groot deze stad is. Alles is ingericht op toeristen. Taxichauffeurs hebben geen tijd. Links, rechts, terug, klimmen, VVV dicht! Dan rijd ik maar door richting Malaga. En dan ineens rijd ik weer op de N340 richting Malaga en nog geen 2 kilometer verder een bordje: camping.

De receptionist zegt dat er genoeg plaats is en laat me eerst de tent opzetten. Het is nu 14.00 uur en ik heb vandaag 72 kilometer gereden.

De totaalteller is nu gestopt op 7701 kilometer.

Zo, nu ga ik eerst even de tent opzetten. Douchen en lekker een biertje drinken. Het is vandaag met 32 graden weer erg warm en .... ik neem het er maar van.

Morgen haal ik Hannie op van het vliegveld in Malaga. Het fietsen is dan voorbij. Vreemd. Nog steeds een héél vreemd gevoel.

maandag 8 september 2003  = IT’s OVER =

Ik beleef een onrustige nacht. Ondanks het redelijk stil op de camping was, ben ik door allerlei redenen vaak wakker. Terwijl ik tijd zat heb om het vliegveld te bereiken. Volgens de campingbeheerder is het vliegveld van Malaga maar een kilometer of 7 van de camping af.

Toch ben ik met zonsopgang wakker.

Hannie zal al op Schiphol zijn, gok ik. De GSM gaat aan en ik krijg van Elles inderdaad de bevestiging dat zij Hannie tot aan de douane 'begeleid' heeft. De fietskoffer is mee. Een geruststelling. Met veel te veel tijd ga ik toch de boel maar inruimen. Ik eet mijn brood en leg de spullen weg die ik niet meer nodig heb.

Een heel vreemd gevoel om nu voor de allerlaatste keer de tassen pakken, tent inruimen, slaapmat opvouwen, fiets op te bouwen. Alles lijkt zo definitief. En dat is het natuurlijk ook! Ik kan zelfs nu nog niet beschrijven wat er door me heenging toen ik voor de allerlaatste keer mijn spulletjes inpakte….

Om even half negen verlaat ik de camping en maak mijn laatste fietskilometers richting aeroporto Malaga. Natuurlijk ben ik er veel te vroeg. Nog voor negenen zit ik in een nagenoeg lege aankomsthal. Met exact 7707 kilometers haal ik mijn kilometertellertje van het stuur.

Wachten. Pas om 10.35 u landt het vliegtuig met Hannie. Ondertussen drink ik wat koffie en raak in gesprek met een jongeman uit Venezula, die ook zijn vrouw komt ophalen. Mariano is een sportman, die erg geïnteresseerd is over fietsen en dat ik ook Venezuela moet bezoeken. Een leuk geanimeerd gesprek, dat de tijd doodde.

Om vijf over elf komt Hannie, inclusief 1 kleine en 1 hele grote koffer in de aankomsthal. Met een dikke omhelzing en even niets zeggen bevestigen wij ons weerzien.

Heel emotioneel, zonder woorden.

Gewoon fijn om haar weer te voelen.

Na het koffiedrinken en in een uurtje de meest belangrijke dingen van de afgelopen weken met elkaar besproken te hebben, gaan we op het vliegveld een auto huren.

De formaliteiten zijn snel geregeld. Niet het demonteren van mijn fiets. Daar ben ik toch vrij lang mee bezig geweest. De lowriders, achterdragers, spatborden, stuur. Grote problemen bij de pedalen. Die krijg ik niet los. Mijn gereedschap is daar te licht voor. De fiets gaat dus veel te groot in de koffer. Morgen maar even naar een fietsenmaker die dit met het juiste gereedschap voor mij kan verzorgen.

De gehuurde Peugeot 204 zit gauw vol met de fietskoffer, gewone koffer, vier fietstassen, tent, slaapmat, maar ook de “gewone” vakantiespulletjes enz.enz.

Het appartement kunnen we om 14.00 uur in. Het ligt ongeveer 50 km ten oosten van Malaga en het ligt in de bergen nabij de stad Velez-Malaga. We zijn er tegen 15.00 uur. We worden er uitgebreid en vriendelijk ontvangen. De bijzonderheden van het appartement, het zwembad, het bubbelbad.

Een nieuwe fase in mijn buitenlands verblijf.

Niet meer fietsen, niet meer in de tent. Dát is over.

's Avonds met Hannie nog in een visrestaurant een heerlijk diner genoten en met onze jongste zoon Peter gebeld. Hij zit nu alleen thuis. Dirk en Elles houden heb 'in de gaten'.

Als ik dit nu schrijf, is het dinsdag, de 9e september om 08.00 uur. Gisteravond is het er niet van gekomen om dit dagboek te schrijven. De zon is al op en ik zit met de Psion op schoot op het terras van ons appartement. Hannie slaapt nog. Ik kijk uit over de bergen en de zee.

Dit is was het laatste reisverslag dat ik vanuit het buitenland naar Elles verstuurde om het via Internet te uploaden.

Nu ga ik even met Hannie van haar/onze vakantie genieten.

9 t/m 14 september 2003

We hebben een fantastische vakantieweek gehouden.

Het is vreemd om nu ineens al de ervaringen van de afgelopen weken met Hannie ineens wél te kunnen delen. De eerste dagen bleef ik vertellen. Verhalen, die niet ophielden. Telken was er ‘ergens’ wel een aanleiding, waardoor ik ineens weer op een herinnering stuitte en het moést vertellen.

We hebben genoten. De rust, de omgeving, het eten, van elkaar.

Dit was een vakantie, zoals we het nog nooit eerder en zó beleefd hebben. In de week na mijn fietstocht hebben we veel van de omgeving gezien, zijn op plaatsen geweest waar ik de laatste dagen doorheen / langsgefietst ben.

Een dag hebben we uitgetrokken om ook het Alhambra in Granada te bezoeken. Ik kan je niet vertellen hoeveel spierpijn in in mijn voeten van dat dagje rondslenteren heb overgehouden !

We hebben veel genoten van deze week en het was voor mij ook veel afkicken om niet op de fiets te hoeven zitten. Ineens was het over. De fiets zit in de fietskoffer en “dat was het, dus”.

Na 8 dagen gaan we weer terug naar Nederland.

Vanaf Malaga is het net twee uur vliegen.

Ruim elf weken op de fiets en binnen twee uur weer thuis. Het ontvangst was geweldig leuk. Op Schiphol worden Hannie en ik opgewacht door Elles. Maar ook door sponsor Willem van Koerier Centrum Amstelland. De grote fietskoffer zou onmogelijk in de auto kunnen passen, dus Willem had spontaan aangeboden om de koffer per bestelbus naar huis te brengen.

Tegen drie uur was ik “weer thuis”. Familie, buren, kennissen: ze waren er. En ze wilden allemaal meteen mijn verhaal horen. Zo goed mogelijk heb ik dat geprobeerd.

In de nasleep is nog veel gebeurd. Maar dit was het reisverhaal.

Een enorm imposante reis.

bekijk de nabeschouwing