Zinderend Toscane


Florence – Impruneta Zaterdag 4 september 2004 13km


We hebben zelf met behulp van Oostenrijkse "Kompass"- kaarten een route uitgezet. Het schijnt dat de laatste topografische kaarten van Italië uit de jaren ‘60 stammen en niet meer te krijgen zijn, met uitzondering van het hooggebergte. De route loopt van Florence via San Gimignano en Monteriggioni naar Siena. We hebben de route in de GPS gezet en op de kaarten uitgetekend. Grotendeels gaat deze over bestaande, naar nu blijkt zeer spaarzaam gemarkeerde wandelpaden.
Voor de eerste wandeldag hebben we Greve-in-Chianti op ons programma gezet. Gezien de hitte moeten er wel heel wat liters water mee. Vrolijk en vol goede moed lopen we de camping af het avontuur tegemoet. De camping ligt naast het piazza en vanaf hier heb je een heel mooi uitzicht over Florence. Een prima beginpunt. De uitgezette route voert ons direct de stad uit. Aan de zuidkant van de stad beginnen direct de heuvels. Deze kant van de stad is gespaard gebleven voor grote stadsuitbreidingen. De kleuren, de planten, de bouwstijl en de temperatuur: alles is anders dan in Nederland. Voor een groot deel loopt de weg tussen muren waarachter we landgoederen vermoeden. Het gebied is goed bewandelbaar. Maar de hitte sloopt ons. In Impruneta bedenken we ons. Het is nog redelijk vroeg: net na het middaguur. Als we nu eens met de bus terug gaan naar Florence…. En dan morgen hier verder gaan…. En als de – airconditioned - bus er dan precies aankomt is de beslissing zo genomen’s Avonds live muziek in het stadscentrum van Florence in een magnifiek decor: David onverstoorbaar op de achtergrond.  

Florence – Fiésole Zondag 5 september 2004 14 km

We missen de bus naar Impruneta en omdat het zondag is duurt het twee uur voor de volgende vertrekt. We besluiten terug naar de camping te gaan en vandaar naar Fiésole te lopen. We lopen ten oosten van het centrum van Florence over brede boulevards met in de middenberm het plantsoen. Duidelijk een flaneerroute voor de Florentijnen. Al is het op zondagmorgen niet druk. Via een weggetje met ommuurde velden gaan we langzamerhand omhoog. Lopend krijg je een hele goede indruk van Toscane. Halverwege Fiésole nemen we cappuccino in een winkel, die zich het beste laat omschrijven als een kruising tussen supermarkt, bakker, tabakswinkel en café. Gezellig. Fiésole is een oude Etruskische stad boven Florence, die de toeristen goed weten te vinden. De Etruskische ruïnes zijn indrukwekkend en het naastgelegen museum is aardig. We lopen een stukje terug naar Florence (heuvel af) en nemen bij de stadsgrens de bus naar het centrum van Florence. De middag en de avond brengen we weer in Florence door. Met de inmiddels bekende live muziek.

Tavarnelle Val di Pesa – Certaldo Maandag 6 september 2004 15 km

We besluiten een stukje van de thuis uitgezette route over te slaan. Vandaag daarom eerst met de bus naar Tavarnelle. Daar staan veel nieuwbouwwoningen. Kennelijk trekt de middenklasse van Italië, net zoals in veel andere landen, de stad uit om buiten te wonen. In Tavarnelle vinden we dankzij de GPS als snel het pad. Het landschap is hier opener dan dicht bij Florence. Geen muren langs de wegen, maar gewoon direct de landerijen: vooral veel wijngaarden. Vanaf Tavarnelle wordt het pad al snel smaller. Na verloop van tijd lopen we op een zandweg door bossen een dal in. Moeilijk oriënteren en zeker als het pad ophoudt is het even puzzelen om er weer uit te komen. Zodra we weer op een grotere asfaltweg komen is de richting weer helemaal duidelijk, maar het avontuur wel minder. Door een rivierdal (waar is die rivier eigenlijk?) lopen we naar Certaldo, In het dal zijn minder wijngaarden en meer zonnebloemvelden. De zonnebloemen zijn verdroogd. In Certaldo besluiten we niet verder te wandelen. Wederom nekt de warmte ons. We verdoen in Certaldo veel tijd met wachten tot het VVV opengaat, maar de worden er nauwelijks geholpen. Het hotel blijkt uiteindelijk midden in het stadje te liggen. Alle winkels zijn gesloten. Certaldo Alto, dat vlak boven Certaldo op een heuveltop gelegen is, is schitterend. Een oud gaaf stadje. Ons reisgidsje vindt Certaldo niet het vermelden waard. Onbegrijpelijk.


Certaldo – San Gimignano Dinsdag 7 september 2004 13 km

Certaldo ligt aan de Elsa. Op de kaart best een grote rivierdit jaargetijde niet meer dan een modderpoel. We lopen al vrij snel de dinsdagmorgendrukte van Certaldo uit. Omhoog de wijngaarden van de Chianti in. Vandaag een nog opener landschap dan gisteren. Zo te zien komt de Chianti vooral uit deze streek. De wijngaarden zijn groots opgezet en de bijbehorende landhuizen stralen welvaart uit. Op veel landhuizen wordt bijgesnabbeld door kamers te verhuren aan toeristen. De zwembaden in de tuinen liggen er aanlokkelijk bij. Tussen al dit moderne en groots opgezette gedoe liggen kleine historische plekken: een klein verlaten begraafplaatsje, een oud gehuchtje met een kapelletje en van die hoge oude cipressen. Al vrij snel doemen in de verte de torens van San Gimignano op als een soort GPS avant la lettre. Handig. San Gimignano is echt heel bijzonder. Een vrij klein stadje met een bijna 30 torens. Het lijkt op een uit de hand gelopen spelletje "wie heeft de grootste". We worden op straat aangesproken door een vrouw die een toren op het centrale plein aan ons wil verhuren. We volgen gedwee en vallen direct voor dit bijzondere overnachtingadres. (We waren echt van plan nog verder te lopen. Echt waar! Maar ja zo’n bijzondere plek sla je niet af. Echt bijzonder. Echt waar!)


San Gimignano – Colle di Val d’Elsa Woensdag 8 september 2004 20 km


Na een goede nacht in de kasteeltoren lopen we San Gimignano uit. Naar beneden over een zandpad, wat vroeger waarschijnlijk de hoofdroute was om het stadje binnen te komen. Hordes toeristen worden beneden losgelaten om de mooie route naar het stadje omhoog te lopen. Een mooie route, zonder verkeer, voert ons naar Colle di Val d’Elsa. Wederom een stadje met een mooie oude bovenstad, gelegen op de top van een heuvel. De benedenstad is modern en dat betekent in Italië: voorzien van een COOP. Het is nog vroeg en we besluiten na de stadsbezichtiging en de lunch door te lopen naar Poggibonsi. Dit stuk van de route valt wat tegen (maar dat is relatief, want we hebben al zoveel moois gezien) en ook Poggibonsi zelf steelt niet ons hart. We pakken de trein naar Siena. Als je in Siena bent moet je natuurlijk naar de Campo. Dat doen we dus en het is de moeite meer dan waard. Wat een gezelligheid. De mensen zitten niet op de terrassen, maar op de grond. Met flessen wijn en bier. Alcohol is hier volop gekoeld in de vele kleine winkeltjes dinet hier gewoon op straat genuttigd te worden. Op een gegeven moment verschijnt er ineens een groep wielrenners die een paar sprintjes rond het plein trekt. En even plotseling als de groep kwam, verdwijnt ze weer. De Campo is zondermeer één van de mooiste pleinen ter wereld.

Siena – Monteriggioni – Castellina Donderdag 9 september 2004 19 km

De volgende morgen vertrekken we te voet vanuit ons hotel naar het noorden. Terug in de richting van Poggibonsi. Het eerste stuk is niet bijzonder, maar al vrij snel komen we op de "Via Francigena" een oude pelgrimsroute naar Rome. De via Francigena loopt dwars door een uitgestrekt natuurgebied met bossen en heidevelden. Verspreid in de heidevelden liggen oude Toscaanse landhuizen. Door de kleuren vormen de huizen één geheel met het landschap. Het gebied is vroeger welvarend geweest, maar om de een of andere reden is die welvaart verloren gegaan. Na een hele mooie wandeling door de natuur doemt Monteriggioni ineens op. Ook Monteriggioni ligt op de top van een heuvel. Monteriggioni was een fort waar troepen van Siena gelegerd waren om de vijanden uit Florence in geval van oorlog aan te kunnen vallen. Florence heeft uiteindelijk van Siena gewonnen en Monteriggioni is een gehucht gebleven, dat nooit buiten de wallen is gegroeid. Na een versnapering lopen we door naar Castellina. Op de een of andere manier slagen we er niet goed in het door ons in de GPS geselecteerde pad te vinden. Daardoor lopen we langs een verkeersweg. Dat is natuurlijk minder mooi. In Castellina vinden we vrij gemakkelijk het station, waar we de trein naar Pisa nemen. Op de camping daar, “Torre Pendente”, is iets waarnaar we deze week alleen maar verlekkerd hebben kunnen kijken: een ZWEMBAD!