Woensdag
5 oktober Bootdag 4
|
|
We liggen nog niet
in onze hangmat of boemp, de hele boot kraakt omdat we de grond weer raken. In
het aardedonker is ook niets van kolken en zo te zien. Dus hoe die stuurlui hun
koers bepalen blijft een raadsel. Er zijn hier natuurlijk geen tonnen en
lichten. Maar zo nu en dan zoeken ze met de schijnwerper op de oever naar
herkenningspunten. Een groot blik bijvoorbeeld. En die moet je dus herkennen
over een afstand van 800 km. En met dit lage water gaat het zo nu en dan toch
mis. Het duurt dit keer niet langer dan een half uur voor we weer vlot zijn.
Als de zon opkomt
zin we precies op de samenvloeiing van de Rio Madeira en de Rio Amazonas. Het
water is hier heel erg wijd en in de verte zie je nog verdere vertakkingen.
Vanaf hier gaan we stroomopwaarts de Amazone op. Nog 12 uur naar Manaus. Dat
zal dus bij zonsondergang zijn. We varen net een paar graden ten zuiden van de
evenaar.
Een paar uur verder
zien we de samenvloeiing van twee rivieren. Niet de spectaculaire van Rio
Solimoes en Rio Negro, maar toch hetzelfde schouwspel. De kleuren van de
wateren verschillen en kilometers van te voren zie je de scheiding van het
water al aankomen (we varen immers stroomopwaarts).
Aan boord gebeurt
verder niets. De boot kruist van de ene kant naar de andere. Zelfs hier waar de
rivier meer dan een kilometer breed is en er nauwelijks bochten zijn, schijnt
het te lonen de minste stroom op te zoeken. De passagiers hangen vooral in hun
hangmatten. Je ziet werkelijk niemand iets lezen of doen. Wij concentreren ons
op onze puzzelboekjes.
Om 5 uur zijn we in
Manaus. Het hotel dat we in de Lonely Planet vonden is vlak bij de steiger. De
receptionist regelt meteen een tour-operator die staat te wachten als we hebben
gedoucht. Binnen een kwartier hebben we een driedaagse excursie geregeld.
Inclusief kamperen in de jungle, met dolfijnen zwemmen, kaaiman vangen,
wandelen, piranha vissen, etc.