Woensdag
28 september Coroico – La Paz
|
|
|
|
Wat een
tussendoor-dag leek te worden, werd toch nog erg leuk. We hoefden alleen terug
naar La Paz. Hemelsbreed 25 km, maar de afstand over de weg is 80 km! En dat is de oude weg, want de nieuwe is nog
niet klaar. Het busje moet eerst 300 m omlaag en daarna klimmen, 3200 m omhoog!
Daarna mag hij weer 1000 m omlaag. We doen er drie uur over. De weg is
ongelooflijk stoffig. Met iedere tegenligger moeten de raampjes weer dicht. En
het is steil. Niet de weg zelf; die gaat met 4-5% omhoog. Maar de hellingen aan
weerszijden zijn heel erg steil. En de weg is smal. Vaak zo smal dat er niet
kan worden gepasseerd. Er is een speciaal verkeersbord voor dit soort wegen.
Het gebiedt om links te rijden als de berg links is. D.w.z. dat de chauffeur
aan de afgrondzijde boven het wiel zit dat het eerst over de rand zal gaan, een
verzekering voor de passagiers. Inhalen moet natuurlijk ook want de trucks gaan
veel langzamer dan onze Toyota. Maar inhalen is een onderneming. In de eerste
plaats ziet de chauffeur vanwege het stof niets meer als hij eenmaal dicht
achter zijn voorligger rijdt. En dan moet hij kiezen: binnendoor of buiten
langs. Dat hangt af van het gedrag van de voorligger en de situatie van de weg.
Maar het gaat allemaal goed. Hier tussendoor fietsen mountainbikers. Die zullen
wel verbaasd zijn geweest toen ze een mondkapje kregen bij hun fiets!
We checken weer in
bij Hostal Sucre waar we de onnodige bagage hadden achter- gelaten. ’s Avonds
breken we ons het hoofd over het Braziliaanse geld. We hebben oorspronkelijk
900 reaal opgenomen en nu kunnen we er nog maar 465 vinden. Dit valt niet te
rijmen met één dag Sao Paulo. Het blijft onopgelost.