Zaterdag
24 september La Paz
We slapen wat en
gaan dan maar meteen op zoek naar een trek voor de 4 dagen die ons resten tot
onze vlucht naar de grens. De enige serieuze mogelijkheid is de El Choro trek
van 3 dagen. Eén operator biedt die aan voor $ 90 p.p. Dan hebben we een gids
plus een drager. De tour operator die we eerder gebruikten voor de Uyumi tour
biedt hem aan voor $ 70 en gaat omlaag tot $ 67. De gids draagt dan ook de
camping spullen. Waarom ook niet? Hij spreekt toch geen Engels.
|
|
We proberen eerst
of we een bezoek mogen brengen aan de gevangenis. Die blijkt recht tegenover
ons hostel en is bijzonder qua inrichting. Een stadje in een stad. Maar we
krijgen het niet voor elkaar. Geen toeristen.
Daarna nemen we een
micro naar Valle de la Luna. Geërodeerde klei in prachtige formaties. Bruce
Canyon maar dan zonder de kleuren en minder hoog. Maar omdat het allemaal
hetzelfde is, houden we het snel voor gezien. Langs de weg zijn nog andere
geologische formaties en dus volgen we de weg en daarna een steil pad naar de
rivier. Die volgen we tot we er via wat boomstammen over kunnen. Met een zeker
risico want de rivier is het riool van La Paz. Hij heet dan ook: Rio de la Paz!
De terugweg is
interessant. We ontdekken al snel dat alle busjes vol zitten. Dus besluiten we
om de verkeerde kant op te gaan. Dat is zo’n 25 minuten tot Valencia. De weg
volgt de rivier en we hebben een mooi uitzicht. Bij het eindpunt menen we een
leeg busje terug naar San Pedro, waar ons hotel is. Al voor we het dorp uit
zijn zit het vol met 18 passagiers. In La Paz missen we San Pedro en daar komen
we pas achter als het al veel te laat is. Zodoende eindigen we bij Cementerio,
waar de graven in verdiepingen in muurtjes zijn gemetseld. Overal is markt en
het is hartstikke druk. Dit is immers een zaterdag. Van Cementerio moeten we
weer een busje nemen naar Pedro, vanwaar we kunnen lopen. We hebben zo meer van
de stad gezien dan ooit. En het ziet er over het algemeen net zo bloeiend uit
als in Peru. Onze eerste indruk was dus verkeerd.