Vrijdag/zaterdag
2/3 september Amsterdam – Sao Paulo
We vertrekken met
vertraging, 1½ uur. Onze check-in strategie heeft weer gewerkt: achterin het
toestel is het redelijk leeg en tot Parijs kunnen we allebei languit. Na Parijs
houdt Emile drie stoelen en ik 2. Voldoende om redelijk te slapen. We komen aan
met zonsopkomst. De helft van Sao Paulo ligt in de zon, de andere helft
(waaronder het vliegveld, in dichte wolken. Zo dicht dat je niet tot voorbij de
helft van de vleugel kunt kijken. Maar tijdens de busrit naar het centrum
trekken de wolken weg en wordt het mooi weer. Het klimaat is verrukkelijk. Voor
hier is het voorjaar. De temperatuur zakt niet onder de 17°C, ook niet als in
de namiddag de wolken weer omlaag zakken. En het wordt ook niet erg warm. Iedereen
loopt er ’s zomers bij.
De stad is groot en
wat we ervan hebben gezien is modern en opgeruimd. Er moeten natuurlijk ook
sloppenwijken zijn want er wonen hier 17 miljoen mensen op een kluitje. Maar
ook uit de lucht zie je ze niet.
Het hotel uit de
Lonely Planet zien we niet, maar we vinden twee andere en nemen de goedkoopste:
65 Real. We hebben geen idee hoeveel een Real waard is. Op het vliegveld hebben
we gepind en nergens in de stad vinden we een wisselstation met ‘exchange
rates’. De benzine is BR 2.40 dus een BR zal wel in de buurt van een dollar
zijn. [Later blijkt 1BR = 0,3 €.]
Bij de Tourist
Information in Republica Parca krijgen we kaarten en advies. En de rest van de
dag lopen we door de stad. Er zijn nog wat oude gebouwen (vooral kerken) uit de
18e eeuw. Maar de rest is allemaal nieuw en hoog. In de kathedraal
begint net een dienst als we er zijn en dat is indrukwekkend. Het is afgeladen
vol (8000 plaatsen). De dienst begint met een binnenmarcherend blaasorkest en
daarna wordt de maagd naar binnen gedragen (een beeld). Iedereen klapt en er
wordt gefotografeerd. Het is er bijna gezellig. De priesters lopen in prachtige
gekleurde gewaden. Buiten observeren we een tijdje een zakkenroller die zich
bezighoudt met een menigte om één of andere demonstratie van een product. Maar
hij heeft geen succes.
’s Middags gaan we
naar een groot park, waar de musea zijn geconcentreerd. De metro is schoon en
buitengewoon efficiënt. Op de drukke stations
stappen de mensen links in terwijl de anderen rechts uitstappen. We
lopen kilometers door woonwijken. Allemaal smalle hoge woontorens van zo’n 20
verdiepingen. Ieder heeft zijn eigen hek en ‘security guards’. Maar overal is
het netjes, met veel groen en mensen op straat. Het park is groot en iedereen
is relaxed. Niemand heeft een jas bij zich terwijl nu toch de zon is verdwenen
en de wolken omlaag komen. (we zitten waarschijnlijk op 1000 m hoogte).
Kennelijk is dit een normaal patroon en zakt de thermometer nooit onder de
16°C. 
Op nogal wat
gebouwen staan teksten in een soort runen schrift. Als graffiti maar dan
duidelijke herhalingen van tekens. De juffrouw bij ‘Tourist Information’ kan
ons niet uitleggen wat het is. Alleen weet ze wel dat het geen kunst is!
Engels is overigens een probleem. Zelfs simpele vragen, als, welke kant je opmoet in de Metro om bij een bepaald station te komen, kunnen niet beatwoord worden. Dan maar proberen en bij volgende station omkeren.