Woensdag 9 juni    Kara Köl - Kashgar

Het busje naar Kashgar wordt om 10:00 verwacht. We besluiten maar gewoon om 8:00 langs de KKH richting Kashgar te lopen, hopend op een lift. Na een half uur pas de eerste auto. Vol. Na een uur een vrachtwagen met volle cabine. We mogen achterin voor Y50 pp. Dat is ons te gek en we lopen door. Na twee uur wijzen we een truck af die Y100 pp wil. Het busje rijdt ons voorbij - waarschijnlijk vol. Na drie uur besluiten we terug te lopen en dan stopt er een truck. Leeg. We kunnen voorin zitten. Voor Y50 pp. Eerste rang door de Tiger's Mouth gorge. Schitterend. Het dal wordt steeds smaller en we gaan continu omlaag. Halverwege is er nog een politie checkpoint waar ze niets van onze paspoorten snappen. Het eind van de gorge is vol kleuren, als bij Zabrisky point. Alleen zit hier ook het groen van de populieren nog bij. Daarna begint de vlakte, op circa 1500m hoogte. Eerst vrij kaal, maar daarna volledig bebost.

De entree tot Kashgar is enorm: 6-baans snelweg met af en toe een spookrijder.

En uiteindelijk moeten we de chauffeur toch Y100 pp betalen...

Later horen we dat het busje inderdaad vol zat. Het stopte wel bij Kara Köl maar kon/wou er niemand bij hebben. Zelfs Joe - Chinees/Amerikaans, die Chinees sprak - mocht er niet in.

We gaan naar het hotel dat Joe heeft aanbevolen: Lan Tian. Niemand spreekt Engels en dan houdt het voor Chinezen gewoon op. Geen belangstelling, geen kamer. Geduld. Vroeger of later komt er wel iemand die 3 woorden Engels spreekt. En ja hoor. Daarna duurt het ook nog een kwartier voor we begrijpen waarom we Y200 moeten betalen voor een kamer van Y120 (extra deposit).

's Avonds naar John's café. Dit is verhuisd en we eindigen bij toeval bij Abduls' reisburo (Caravan café - sommigen zeggen vriendelijker en goedkoper; we zullen het nooit weten). Daar bespreken we de reis naar Kyrgyzstan. We regelen een permit en auto voor de Torugart pas. $190 tot de grens. Daarna gaan we liften. Als er nog anderen bijkomen delen we de kosten. Bij het eten ontmoeten we het Zwitserse stel dat onze plaatsen in de bus innam toen we bij Kara Köl uitstapten. Ze willen ook naar Kyrgyzstan en gaan misschien mee. Ze hebben indianenverhalen over de Torugart maar voor ons klinkt dat alleen als een uitdaging.

Het hotel is een beetje moeilijk terug te vinden. Het pleintje ervoor is veranderd in een zee van eettentjes, tafeltjes met parasols en karretjes met oventjes.

Home            Volgende dag