Op 6 maart 1937 is Rudolf Otto na een verdrietig verblijf in het ziekenhuis heengegaan. De chronische malaria, uit de tropen meegebracht, was de prijs voor zijn door eigen ervaring verworven godsdienstig inzicht. Zijn graf, hoog op de berg met een ver uitzicht, is passend voor deze gestalte wiens geest boven het aardse uitrees.
Heilig, heilig,
heilig ist der
Herr Zebaoth!
Holy, holy,
holy is the
Lord of hosts!
Zijn
dodenmasker,
afgenomen door
de beeldhouwer
Reinhard
Paffrath in
Marburg, ademt
een wijde
vrede, een
stille
verhevenheid:
'Rudolf Otto ist ein Meister gewesen. Er ist ein Entdecker gewesen. Anders als durch die Mühsal des bergsteigens gelangt keiner in die Region der Erhabenheit, noch gewinnt sein Auge jenen innerlichen Blick, der Rudolf Otto ausgezeichnet hat.'
 |
|
