| Peru - Bolivia |
19 september - 10 oktober 1997
Na lang uitkijken kon ik eindelijk afreizen naar Zuid-Amerika. Met 'Hoe en wat in het Spaans' op zak beginnen we onze reis in de hoofdstad Lima. Een wat duffe stad met veel koloniale overblijfselen van de Spaanse Conquistador Pizarro. Veel borden met het opschrift 'Tome Inka Cola' zien we. Dit is een nationaal zoet geel frisdrankje. We gaan naar Pisco, waar we met een speedboot de stille oceaan opgaan voor een bezoek aan de Islas Ballestas. De eilanden zijn amper te zien door de duizenden vogels die hier huis houden. Ook zien we hier grote zeehonden kolonies. Ondanks de stank is het een prachtig gezicht.
In Nazca vliegen we met een cessna boven de
Nazca-lijnen. Dit vliegtuigje cirkelt rond ieder figuur
360 graden linksom en daarna ook nog eens rechtsom. Na het 5e figuur breekt het
zweet me uit en ga ik slikken. Ik word letterlijk kotsmisselijk en het ontbijt komt er
weer uit. De piloot lacht erom. Deze mysterieuze Nazca-lijnen die allerlei dieren zoals
een spin, kolibrie, hagedis en walvis uitbeelden zijn al eeuwenoud en nog steeds is het
een mysterie wie ze gemaakt heeft. Volgens de Duitse wiskundige, Maria Reiche, die de
lijnen meer dan 50 jaar bestudeerd heeft is het een oude inca kalender. Hier zijn
verschillende theorieën over. Zo ook de theorie van Erich von Däniken, die denkt dat ze
door buitenaardse wezens gemaakt zijn. Eén figuur beeldt namelijk een soort kosmonaut
uit.
De volgende stop is Arequipa, reeds op 2300 meter hoogte. Dit is een mooie stad. Hier is ook weer een plein welke 'plaza de armas' heet. In elke stad en dorp van Peru heet het centrale plein zo. In La Tradicion Arequipeña kunnen we traditioneel eten. Velen bestellen 'cuy'. Deze gefrituurde cavia wordt geheel intact geserveerd, compleet met klauwtjes en kop. Om het af te maken drink je er 'Pisco Sauer' bij. Een sterk Peruaans drankje. Hiervandaan trekken we naar de Colca Canyon. De diepste canyon ter wereld. Hier zien we heel veel lama's, alpaca's en vicuna's. Helaas is het te koud waardoor de Andes condor lekker in zijn warme nestje blijft. We overnachten in een klein plaatsje, Chivay. Het sneeuwt en inmiddels zitten we 4000 meter hoog. De lucht wordt steeds ijler en we moeten ons tempo matigen. Je krijgt hoofdpijn van de hoogte. Hiertegen kun je coca thee drinken. In een plaatselijk restaurantje spelen een paar muzikanten 'El condor pasa'. Deze hadden we nog niet eerder gehoord.
Op naar Bolivia, het armste land van Zuid Amerika. La Paz, de regeringszetel (niet de hoofdstad) van Bolivia, is de volgende bestemming. Een hele bruisende stad, waar de verschillen tussen arm en rijk wel erg duidelijk worden. Links van je zit een bedelend vrouwtje, terwijl rechts iemand zijn GSM bediend. De bevolking hier is heel erg kleurrijk. De vrouwen met hun lange zwarte vlechten dragen bolhoedjes, kleurige omslagdoeken en wijd uitstaande rokken. We bezoeken hier de beroemde heksenmarkt, waar ze allerlei taillismannen, brouwseltjes en lama foetussen verkopen. Deze foetussen worden onder het huis begraven als verzekering dat er dan niets met het huis gebeurt. Men is erg bijgelovig. La Paz ligt op 4000 meter hoogte. Als je een eindje loopt hijg je als een bejaarde. Een vreemde gewaarwording. Hier is ook de hoogste ski piste ter wereld (Chakaltaya). Op 5400 meter hoogte, waar we amper kunnen lopen, vanwege het zuurstoftekort, kijken we hoe een paar gekke Nederlanders skieën. Hier hebben ze geen banaan of reddingshelikopter!
We bezoeken
Copacabana, een klein plaatsje aan het Titicacameer. Terug in Peru gaan we met een boot
het Titicacameer op. Het hoogst bevaarbare meer ter wereld. Hier leven op rieteilanden de
Uros Indianen. Aan het Titicacameer is het prachtig. Overdag brandt de zon op je huid en
's avonds is het dikke truien- en jassenweer. Je kunt hier ook erg mooie truien kopen van
lama- of alpacawol. Ik koop er zes. Vanuit Puno gaan we met de rein naar Cusco. De oude
Inca hoofdstad. In Cusco zien we de overblijfselen van de typische Inca bouwwerken, grote
granieten blokken die zonder specie precies in elkaar passen. Bij de verschillende
aardbevingen zijn de Inca bouwsels blijven staan, terwijl de gewone bouwwerken wel
instortten. Deze stad was vroeger, tot de komst van de Spanjaarden die alles plunderden,
met goud 'behangen'.
Als laatste evenement brengen we een bezoek
aan, de pas in het begin van deze eeuw door Bingham ontdekte Inca stad, Machu Picchu.
Vanuit Aguas Calientes gaan we er naar toe. We zijn hier al om zeven uur in de morgen en
kunnen maar een paar meter vooruit kijken vanwege de mist. Om een uur of half negen trekt
de mist ineens weg en kunnen we het hele complex zien liggen. Het is een geweldig gezicht.
Als ik de mensen die de Inka Trail gedaan hebben van de berg af zie strompelen, ben ik
blij dat ik hem niet gelopen heb. Niemand weet precies waar deze stad voor gediend heeft,
aangezien de Inca's geen schrift kenden. Men vermoedt dat dit het verblijf was van de
Inca's toen ze vanuit Cusco voor de Spanjaarden op de vlucht zijn geslagen. Aan ieder
huisje en verblijf is wel een naam gegeven, echter louter gebaseerd op vermoedens. Dit
alles maakt de in de mist gehulde stad heel erg mysterieus. 
Peru is een erg mooi en gevarieerd land. Wel relatief duur. Ik heb me hier geen moment bedreigd gevoeld, terwijl ik dit wel verwacht had gezien het Guerrilla verleden. Bolivia is een stuk goedkoper. De mensen zijn vriendelijk. Na jaren van politieke onrust en moordaanslagen op toeristen is sinds de leider van El Sendero Luminoso (Het Lichtend Pad) achter slot en grendel zit, het land weer veilig te bereizen. Maar helaas was het na drie weken weer tijd om afscheid te nemen. Een onvergetelijke reis met herinneringen om weer lang op te teren.
Dit was een reis van: 