televizier

Daan Schuurmans

Acteur Daan Schuurmans(31) is bekend geworden als Anton Noordermeer in de RTL 4-serie Westenwind. Ook speelde hij een van de hoofdrollen in de speelfilm Costa!, en was hij te zien in de serie Rozengeur & wodka lime. En vanaf donderdag 10 oktober is hij te zien in de bioscoopfilm Volle Maan. Daan woont samen met Westenwind-collega Jennifer Hoffman.

Gids van 22 november - 28 november Lolletje

Op mijn bureau in Amsterdam staat een beeldje van twee oude heertjes. Mijn grootvader nam het porseleinen kitschgeval ooit eens mee van een zakenreis naar Venetië. Twee opaatjes, keurig aangekleed, de één dun met stropdas, de ander dik met strik. Ze zitten op een groen bankje. De dikke rookt een sigaartje, de dunne fluistert hem iets in het oor, beiden lachen ondeugend. Als klein jongentje stond ik er gefascineerd naar te kijken, vroeg mijn oma dan wat er nou toch gefluisterd werd. "Het is in ieder geval niet netjes", zei ze altijd. Na haar dood kreeg ik het beeldje. Het zit hem in de spanning van het moment dat de kunstenaar heeft weten te vangen, waardoor ze soms een Madurodam- achtige echtheid hebben. Zo echt dat je de neiging hebt je oor tussen de twee porseleinen ventjes te houden om te horen wat ze zeggen. De rust van de twee is ver verheven boven alle commotie die ontstaan is na de uitspraken van Balkenende en Donner. Zouden ze het daar vandaag over hebben? Satire van de dunne fluisteraar voor dat enge luisterende oor. Ze zijn nog uit de tijd van Wim Kan, van die politici die hoopte dat hij het over hem of haar zou hebben. Onlangs vertelde ex premier Dries van Agt in het programma Zomergasten nog dat hij Kan ooit geholpen had met een persiflage op zijn persoon. Fluistert de dunne dat in het oor van de dikke: "Het is maar goed voor Balkenende dat Kan niet meer leeft. Hij maakt zich druk om niks, het zijn maar lolletjes." Ze hebben het wel naar hun zin zo met zijn tweeën op hun kleine bankje op mijn bureau. Alles meegemaakt, alles al gezien. Twee oude vrienden voor eeuwig lachend om een grapje. Een ondeugend grapje, maar die zijn ook het leukst.

Gids van 15 november - 21 november Ysbrand

Ysbrand Chardon, ik schreef al eerder over hem, de grote meester die mij in korte tijd moet leren paardrijden voor mijn rol in de film Floris. Op de eerste lesdag ging ik dwars door de bak zonder enige richting te kunnen geven, hoe ik ook aan de teugels trok of vertelde welke kant ik op wilde. Hobbelend zat ik op het zadel en ongelukkig constateerde ik dat dat meer pijn aan mijn kont deed dat ik zou willen. Fijntjes gaf Ysbrand na afloop aan dat het niet onverstandig was wat meer dan een keer in de week te komen lessen. En zo geschiede. Heer Chardon, regerend wereldkampioen vierspan rijden langs de kant, ik eerst knullig maar gaandeweg steeds soepeler in het zadel door de bak. Stap, draf, galop, keren, wenden, wijken en achteruit. Met harnas, zonder, vallen en weer opstaan. Uitgeput achter een ijsthee en bergen tosti's met curry, de modder nog aan mijn broek, kwamen de lessen uit een andere hoek. Over hoe Ysbrand tot op heden in staat is de allergrootste te zijn in zijn vak. Leren van een man net tien jaar ouder, die het nooit heeft over ik, maar altijd over wij. "Wij doen alles zelf, want de enige die ze erop af kunnen rekenen, ben jezelf." En het dan illustreren met een eenvoudig voorbeeld met zoveel ernst gebracht dat je het wel aan moet nemen: "Als mijn paarden niet goed rijden, roepen ze: 'Die Charhon kan er niks van.' en dan heeft het geen zin om te zeggen: 'Ja, maar hij heeft ze niet goed ingezwachteld.'" Een andere gevleugelde: "Plezier hebben in wat je doet is het belangrijkste, dan gaat het vooruit." "Daar kun je je kinderen met een gerust hart laten onderduiken", zei mijn vader altijd als hij iemand hoog had zitten. De mijne gaan bij Ysbrand: leren ze nog paardrijden ook.

Gids van 8 november - 14 november Dat jongetje

Kent u hem ook? Dat jongentje in de klas dat altijd bezig was de leraar te plezieren? Dat jongentje dat zelf ook zat te praten, maar op de één of andere manier zo onschuldig kon kijken dat de leraar hem er nooit uitstuurde? Dat jongentje dat met alle winden meedraaide, maar zelf nooit blies? Dat jongentje heeft nu een televisieprogramma over snelheidsduivels. Hij rijdt mee in een auto van de rijkspolitie en legt ons voortdurend uit wat we zien: "Haha, kijk die rijdt veel te hard. Ja, trap nog maar even op het gaspedaal, dan wordt de boete alleen maar hoger." Hij is ouder geworden, maar hij heeft nog steeds hetzelfde miezerige voorkomen. Net 1 meter 48, donkere krullen, die als een hondenvacht langs wangen, voorhoofd en ogen hangen en een hoge piepstem, die nog hoger piept als er weer eens een wegpiraat wordt gepakt. Het programma bestaat uit vage beelden van de rijkspolitie en cursussen met gepakte automobilisten die in het circuit van Zandvoort geconfronteerd worden met hun onveilige rijgedrag. Als een duivel loopt het irritantste jongentje uit de klas overal huppelend en springend doorheen en vraagt de cursist wat die nu geleerd heeft. Het ergste onderdeel in het programma is 'de duim'. De camerawagen volgt een man of vrouw die alles goed doet in het verkeer; bij aankomst op zijn of haar bestemming springt de dwerg ineens tevoorschijn om de brave Hendrik te feliciteren met zijn of haar rijkunsten om vervolgens een gele duim op de voorruit te plakken. In de laatste aflevering is hij echt te ver gegaan; hij bood chef flitspaal een dagje racen op Zandvoort aan. Van de buis met dat programma, schorsen die man! We moeten iets tegen dat jongentje doen anders komt hij er net zoals vroeger weer mee weg.

Gids van 1 november - 7 november Schoonheid

Mevrouw met verband om haar hoofd en blauwe plekken rond haar ogen huilt bij het zien van een video van het thuisfront. Even daarvoor is ze ontwaakt in een ziekenhuisbed, zwakjes glimlacht ze naar de dokter die haar komt melden dat de operatie goed is verlopen. We zitten midden in een aflevering van Make me Beautiful. Mensen die zichzelf zo lelijk vinden dat ze een verbouwing noodzakelijk achten. Beetje vet bij de heupen eruit, laseroperatie om van de bril verlost te worden, onderste kaak iets verplaatsen, nieuwe tanden en aan het eind van het programma een mooie jurk, make up en daar is de nieuwe Annie, Brechtje of Jantien. Huilende familieleden in de zaal, waar er altijd wel één tussen zit die weet te vertellen dat ze niet echt verandert is: "Alleen haar buitenste, van binnen is het nog steeds Toos." De resultaten zijn verbluffend van het witte, vlekkerige muisje ervoor naar de begeerlijke dame erna. Probleem is wel dat mannen van de vrouwen in kwestie niet mooier gemaakt worden, met als gevolg dat de verhouding schreef is. Man in hobbezakkenboerenlullentrui zenuwachtig naast zijn veel te sexy vrouw en dan een onvermijdelijke schoonvader in kwestie dat zij wel raad met haar zouden weten. De ranzigheid compleet. Maar dat is niet het enigste. Irritanter is het gelul er tussendoor, het zielig doen van de mooier te maken juffrouw. Ze komen allemaal zo tot zichzelf zonder man en kinderen. Ze worden zich bewust van hun vrouw zijn, huilen tranen met tuiten als ze hun theezakjes veranderd zien in een volle set tieten en tussendoor missen ze hun kinderen een beetje. Vervelende huilerige zenuwpeesjes zijn het eigenlijk die voor straf moeder Theresa zouden moeten bestuderen, rimpel voor rimpel, lijn na lijn terwijl een stem alsmaar zegt: "Zo mooi wordt je nooit!"

Gids van 25 oktober - 31 oktober Boete

Natuurlijk had de man gelijk. Ik reed te hard. Veel te hard eigelijk. 30 kilometer harder dan de wettelijk toegestane 100 kilometers per uur. Ik zag hem al even in mijn spiegel, maar had niet in de gaten dat hij mij in de gaten had. Sterker nog, zijn metertje was al bezig met meten welke snelheid ik op dat moment haalde. POLITIE, VOLGEN, POLITIE. Volgen tot aan schiphol, wat me volledig van mijn route naar Den Haag bracht. Vervelende man, geen humor, witte jas met fluorescerende stukken tegen zijn rossige kin aangeritst. ,,Mag ik uw rijbewijs en kentekenbewijs alstublieft."" Mensen zeggen om een of andere reden nooit u tegen me, tenzij het menens is. ,,U reed te hard; ik heb u 600 meter gevolgd." 600 meter! Terug in zijn autotoestel tikte hij -zo weet ik uit die bijzonder irritante programma's over de rijkspolitie - mijn naam in om te constateren dat ik geen boete heb open staan, ik geen gevaarlijke gek van, mijn bijbewijs en verzekeringen in orde zijn en dat de auto op mijn naam staat en niet gestolen is. Ik zag door de ruit zijn achterhoofd diep weggedoken in zijn hoog opstaande kraag en projecteerde een lichte vorm van haat richting zijn kruin, wat overigens geen enkele zin had, want enkele minuten later mocht ik mijn weg beboet volgen. Mijn vader maakte ooit eens een briljante opmerking toen hij bellend aangehouden werd, in de tijd dat je overigens nog gewoon mocht bellen achter het stuur. Zijn snelheid van geest vond de wachter belangrijker dan de snelheid van de auto en na een berisping mocht hij verder rijden. Op het moment dat de agent bij het open raam arriveerde, beëindigde dan vader het gesprek namelijk met de woorden: ,,Ik ga je ophangen, want er staat een vent aan mijn loket."

Gids van 18 oktober - 24 oktober Macht

Mabel Wisse Smit, van geboorte los, haar vader Henk, bijna reservekoningin op de valreep in enigste problemen. Net 21 was ze toen ze met een vriendin, ene Ottelien Els, met weekendtas en beautycase aanmonsterde op de Neeltje Jacoba. Spannende man, gevaarlijk ook, maar leuker dan de hockeyknulletjes uit het eerste. "Wat doet ie nou eigelijk Bel?" "Dat weet niemand Bel en ik zou er ook niet naar vragen. Hij wordt bedreigt door de onderwereld. Iets met pandjes in Amsterdam geloof ik, vandaar die mannen met pistolen." Champagne, broeierige blikken, even geen tentamens, geen studentenkamertje, geen gala's, geen thuis. De zee, pistolen, dreiging, iets internationaals ook al voeren ze de Waddenzee. De eerste keer dat Marco erotiseerde en Mabel het hoofd op hol bracht, de kiem van haar latere escapades met hoge mannen. Kijken naar Klaas maar er niet aankomen. Ottelien als buffer tussen zichzelf en dat wat daar het meeste aantrok. Terug op haar studentenkamer in verwarring, macht ontstond door woorden, slimme zetten, functies van aanzien, het hoofd op de voorpagina van de NRC, een interview in de opiniebladen. Macht was iets wat haar stiefvader had, dat straalde hij zelfs uit met korte broek en stick op het kunstgras van de hockeyclub. Dat voelde ze als ze zich voorstelde aan mannen van haar vaders leeftijd. De dochter van Peter, meneer Wisse Smit. Maar de kracht van de macht die ze had gevoeld in de nachten op de Neeltje Jacoba was zo tantaliserend krachtig, zo niet van deze wereld, daar heerste iets dierlijks, iets van leven op dood, alleen een echte vorst of vooruit - reservekoning kon daar nog tegen op. En ach iedereen heeft ze nu gevonden. Laat het rusten, ze was nog jong en moest nog leren. Koning Klaas is dood, leve de reservekoning.

Gids van 11 oktober - 17 oktober Fedja

In de Hoeskamer van Maastricht, gelegen op een hoek van het Vrijthof, spraken we een aantal gouden regels af. Regels die ons door de eerste hobbels van onze pril ontluikende vriendschap zouden loodsen. Als de één jaloers is op de ander, zal hij het zeggen, geen vals gedoe in de richting van: Ik ben heel blij voor je. Vrouwen op wie we echt verliefd waren, werden door de andere genegeerd; enkel in poëtische vorm was het mogelijk een iets erotisch getinte opmerking te maken over de muze in kwestie. Een vriendschap was geboren. Uren praten we over wat ons hoofdzakelijk bezighield, passie voor het spelen van een ander die we diep in onszelf konden vinden. Met verbazing bekeken we elkaar en zochten naar de ontbrekende schakels die de andere moeiteloos aanvulde. Ik heb wat jij niet heb en jij hebt wat ik niet heb. Er lag iets in het verschiet. Spelen zouden we, daar was geen twijfel over mogelijk. Op de toneelschool droomden we over samen wat komen zou. Gisteren spraken we af in Antwerpen waar we beiden een film draaien tegen Belgisch decor: hij De us, ik Floris in Gent. Antwerpen dat we tien jaar eerder in het eerste jaar van de Maastrichtse toneelacademie aandeden. Toen zochten we ons rot naar het zeemanshuis waar we sliepen, verdwaald na een avond Belgisch bier. We kwamen voortdurend slenterend over die ellenlange keien hetzelfde fietsje tegen. Eigenlijk is er niet zoveel veranderd; het hotel is wat beter geworden, het restaurant waar we eten, kunnen we nu betalen en het dromen over spelen is werkelijkheid geworden. Toch praten we nog steeds over hetzelfde met evenveel vuur als de allereerste keer. Spelen en verdwalen en toch weer vinden waar het eigelijk om gaat. Dezelfde als jij, maar toch een ander. Een vriend.

Gids van 4 oktober - 10 oktober Fietstaxi

Jennifer heeft een voorliefde voor alles wat met een beetje fantasie humoristisch oogt. Dieren deelt ze bijvoorbeeld naar humor in categorieën onder. Honden wel, katten niet, krokodillen wel -onder water hebben ze inderdaad aandoenlijke, bijna lachwekkende pootjes - haaien niet. Ik berichtte vorige week al onder het schaakspel van Chinese krijgers, dat haar tijdens het verliezen deed fantaseren over de verschillende stukken op het bord. De één keek boos, de andere een tikje lullig en weer een andere stond volgens Jennifer gedurende het hele spel in zijn broek te doen. Op onze ritten door de polder naar mijn moeder in Groningen komen we altijd langs een enorme windmolen. Als er één niet meedraait, is Jennifer oprecht een beetje aangedaan en met een: "Kijk, hij mag niet mee doen." maakt ze mij ook treurig. Laatst draaide het hele zootje en dacht ik rustig langs te kunnen rijden tot Jennifer naast me zei: "Kijk ze draaien allemaal, hun neuzen vrolijk in de wind." "Hun neuzen?" vroeg ik, kijkend naar de molens. Waarna ze me wees op de dop die de wieken bij elkaar houdt en inderdaad, toegegeven, ze hebben wel iets van een neus. Toen ik voor de film Costa! in het kermisstadje Salou in Spanje verbleef, begon ze onder een treintje dat van en naar het pretpark Port Aventure reed. "Heerlijk fris en handig", vertelde ze me erover. Met verbazing heb ik vanaf een terras naar het gevaarte zitten kijken en kon me met geen mensenmogelijkheid voorstellen hoe ze daar in had kunnen gaan zitten. Haar laatste liefde is de fietstaxi, die sinds enige tijd in de hoofdstad rondrijd. Een soort Smart met pendalen. Vanavond kwam ze erin terug van een boodschap, stralend zoals alleen Jennifer kan stralen. Om de hoek verdween het voertuigje. "Net op tijd", beantwoordde ze mijn verbaasde blik. "In de winter rijden ze niet meer."

Gids van 27 september - 3 oktober Schaken

Van tijd tot tijd slaat bij mij het schaakvirus toe. Bevangen door de schoonheid van de dame in zwart of wit, verwonderd over haar mogelijkheden, sierlijkheid en kracht en haar waakzaamheid ten opzichte van de koning, zit ik mij soms uren lang achter de vlakken om ten strijde te trekken met paard, pion, loper en toren. Meestal is het een en dezelfde figuur met wie ik het edele spel een periode lang speel en op het moment is dat een vrouw nog sierlijk dan haar houten variant: Jennifer. Ingespannen tuurt ze naar de stukken, Te klein om mee te doen, keek ze naar de potjes tussen haar vader en broer. Drie keer verloor ze van me, de vierde keer klonk uit haar mond irritant triomfantelijk:,,Schaak", ,,Mat", moest ik er zelf aan toevoegen. ,,O ja", was haar dodelijke eindoordeel. Jennifers gewoonde levende dingen te personifiëren, dwong me tot het kopen van een nieuw schaakspel. De zestig jaar oude, nog van mijn grootvader gekregen versie, bestaande uit Chinese strijders met speertjes, perkamentrollen en vele door mij nooit ontdekte details, speelde te veel op haar fantasie. Het ontlokte haar sentimentele uitspraken als 'eenzame, dappere strijder, wanneer zij bijvoorbeeld een pion in zijn eentje erop uit had gestuurd. Ook riep ze, terwijl ik nog enkele zetten van een klinkende overwinning verwijdert was: ,,He mijn koning is veel ouder; hij heeft een wijze snor." Voor ik het wist zat ik in een gesprek verwikkeld en verdedigde de snor van mijn koning als een wat moderner bijgepunt model dat niets over de al dan niet aanwezige wijsheid van mijn vorst zei. Met de winkelier bekeken we op onze knieën de verschillende borden en stukken en verlieten de winkel uiteraard met een veel te duur spel. De broekriem haal ik wel aan als ze in Den Haag zijn uitgeschaakt.

Gids van 20 september - 26 september Klein land

Soms is Nederland wel een heel klein landje. Zoet, daar niet van, maar klein. Neem nou de ontmoeting tussen Belkenende en Buch een week of wat geleden. Jan Peter als een kind in de snoepwinkels als hij wordt aangesproken met 'friend',. Jaap de Hoop Scheffer wist niet wat hem overkwam. Je zag hem inventariseren: Buch zelf, de vice-president, en nog daar heb je powell ook. Belkenende groeide naast de machtigste man van de wereld toen deze zei: 'Tijdens de oorlog tegen terrorisme heeft u bewezen één van de echte leiders van europa te zijn', Ze begonnen bijna te geloven dat ze mee telde. Limousine, veiligheidsjongens met bobbels onder de jasjes, ogen op scherp. Balkenende sprak de hoop uit een 'fruitfull meeting' te hebben. Een 'fruitfull meeting', hoe verzin je het? Buch, de man van: We are going to smoke them out of theil holes' tegenover Balkenende: 'Wij steunen de oorlog politiek maar niet actief. Ze hingen beiden een beetje in hun jasjes. Bungelhandjes bij Jaap tijdens zijn begroeting, die meer leek op een Japanse buiging. Wat zou er nou besproken zijn tijden die 'fruitful meeting? Grapjes van Buch? ,, I hope this is fruitfull enough", onderwijl een pach, cranberry of applepie onder de premiers neus duwend? Tijdens de persconferentie na afloop had Balkenende zichzelf weer hervonden. En ook Jaap was - voor zover dat bij Jaap gaat- weer minister van Buitenlandse Zaken. De blije kindergezichten hadden plaats gemaakt voor de trekken van een regent. Oud minister van Buitenlandse zaken Joseph Luns, zo is mijn verteld, verruilde zijn regentengezicht nooit voor dat van bangerd. Toen Robert Kennedy ooit aan Luns vroeg waarom een minister van buitenlandse zaken nodig was in zo'n klein land antwoordde hij: ,,Well minister Kennedy. We zijn een heel klein land dus er is heel veel buitenland."Bobbie helt de rest van de avond zijn mond.

Gids van 13 september - 19 september d'Acteur

Het spelen in de ridderfilm Floris loopt tot het nemen van paardrijlessen en heeft mij doen belanden op de manage van Ysbrand Chardon, zeventienvoudig en regerend wereldkampioen vierspanrijen. Een boeiende man met een bloeiend bedrijf onder de rook van Den Haag. Meer dan honderd paarden staan er op stal, ieder dier met een eigen karakter, waarover Ysbrand op verzoek zeer humoristisch vertelt. Na het proberen van de paarden Instudeer (donker & Majestueus), Ido (bruin & Witte bles) en Lord (Hoog & Lastig) was- d'Acteur het uitgelezen paard om mij tijdens de draaidagen te ondersteunen en de lastige rol van generaalspaard op zich te nemen. Met een Carrière als dressuurpaard op zoek draait hij er zijn hoef niet voor om om achteruit te lopen zonder moren, naar links e rechts zijwaarts te stappen en in een machtige galop zijn hoofd in een sierlijke krul te leggen, zoals dat in vaktermen heet. d'Acteur- zijn vader hete acteur en is terug te vinden in een groot hengsteboek- heeft een uitzonderingspositie op de manage. Hij mag tussen de wedstrijdpaarden van Ysbrand staan in de grote stal, die vastzit aan de hoeve van de familie Chardon. Naast het 27-jarige paard met wie de grote meester alle prijzen heeft binnengesleept, is d'Acteurs het enige niet actieve wedstrijdpaard in deze eragalerij. ,,Ze kennen elkaar", legt Ysbrand uit. Sportpaarden onder elkaar, toch een apart slag paard. Leeuwen noemt Ysbrand ze, ,,als ze gaan dan gaan ze." Je zou bijna denken dat ze echt dingen horen en weten. Misschien treiteren de andere d'Acteur in het holst van de nacht zelfs een beetje na zijn mededeling in een film te gaan spelen.

Gids van 6 september - 12 september Ruzie

Waar twee vechten, hebben twee schuld. Oké, toegegeven: de één wat meer dan de ander. En dat ben ik in de meeste gevallen, want ik hou ook wel van een potje oorlog voeren om de mondeling niveau. Vaak weet je achteraf niet meer wat nou werkelijk de aanleiding was, en het is zaak dat je dat niet probeert te achterhalen in een verzoend gesprek. Want voor je het weet, zit je opnieuw in het gevecht van jewelste. Mensen zijn vaak bang voor ruzie alsof het iets is dat niet hoort. Lachen mag, knuffelen is mooi en in stilte chagrijnig zijn in algemeen geaccepteerd, al is dat vaak veel irritanter en akelig onbestemd. Ruzie maken is een stort vloert van woorden waarbij feitelijk niet geluisterd wordt. Beide partijen zoeken naar beledigingen van dien aard dat ze de abders yut de tent willen lokken. Goedmaken is het tegenovergestelde, een enkel sorry het spijt me moet volstaan. De fout de wordt gemaakt dat de ene partij zichzelf heilig verklaart en de ander, die in staat is geweest snijdender opmerkingen te vinden, tot onmens wordt gebombardeerd. ,,Er moet er één de oudste en wijste zijn", zei me moeder altijd als ik ruzie had met een zusje. ,,Ga er toch boven staan", was ook een bekende. En die twee tips zou ik aan Connie en haar man Hans willen geven. Onlangs lieten ze in de Telegraaf een verzoeningsbrief afdrukken na een ruzie met de oudste zoon en dochter van de familie Breukhoven. Dit om te voorkomen dat laatstgenoemden met een opnamen van een gezinsruzie naar de roddelpers zou lopen.
Er wordt in de brief steeds maar gesproken over 'ons gezinnetje' en hoe normaal de kinderen altijd zijn opgevoed. Net als alle andere kinderen in Nederland. Vandaar ook dat de ruzie wordt gevoerd via de grootste kant van Nederland.

Gids van 30 augustus - 5 september Keelpijn

Met bewondering bekeek ik de foto's van het eerste Stones concert, een week geleden.
Jagger, zestig jaar oud maar ogend als een jongen rockgod, de lippen getuit, in een uitzinnige arena. Keith Richards mogelijk nog cooler zoals hij op de achtergrond, gitaar losjes om de nek, licks staat te delen. Geen spoor van geleden tijd, geen aanwijzing te vinden die de pensioengerechtigde leeftijd verraadt. Voor het bordes van het Amstel hotel stonden de afgelopen week bosjes mensen te wachten in de hoop een glimp van hun idolen op te vangen, zoals generaties Stones-fans dat al veertig jaar doen voor duizenden hotels over de hele wereld. Vandaag keert de rust weer terug, Jagger en zijn band hebben de hoofdstad vroegtijdig verlaten, h et laatste concert werd afgezegd.
Mick had keelpijn. En zoals het gaat bij levende legendes - want sterren zijn het allang niet meer, die benaming hoort bij de levenden en niet bij de onsterfelijke - geloofde niemand dat het daadwerkelijk om zoiets triviaalst als een zere strot kon gaan. Het is natuurlijk ook moeilijk voor te stellen, Jagger in bed, rug tegen de kussens, kopje thee met honing in de hand: ,,Kaith, ik heb een beetje pijn in mijn keel." Strepsiltje, zachtjes praten, geen tocht. Je kunt je ook niet voorstellen dat Clint Eastwood pijn in zijn kont heb van het paardrijden. Het is met de diehardfans een beetje zoals met kinderen:,, Mama, kakt de koningin ook?",,Ja natuurlijk." ,,En veegt ze dan ook haar kont af?",,Dat lijkt me wel verstandig." Nee dat zou gaan om televisierechtenconflict, privé zou er iets niet lekker zitten, Mick en Keith hebben onenigheid, van die dingen. Ik kijk nog eens naar de foto's en zie de dikke kabels in zijn nek, de overgave in zijn ogen,alles of niets, nog steeds. Keelpijn, gek hè?

Gids van 23 augustus - 29 augustus Baret

Vroeger waren er van die jongens op school die na zijn middelbare school bij de commando's wilden. Ze waren al op jeugdige leeftijd groot en sterk, een beetje onbehouwen ook tijdens de gymles, niet geheel op de hoogte van hun eigen kracht. En later de verhalen in de kroeg, als ze nog forser en krachtigere een biertje stonden te drinken tijdens verlof. Over mensen van tientallen kilometers door de zinderen hitte van Curaçao, bepakt met veertig kilo. Hoe ze zelf kippen hadden geslacht. En een paar biertjes verder over krokodillen en een sergeant die in gevecht was gegaan met een van deze reptielen. Kortom: hevige figuren waarmee je de oorlog, in tegenstelling tot de gewone dienstplichtige, wel kon winnen. Oorlog als hobby zal ik maar zeggen. Handig is het niet, ruzie zoeken met de commando's maar een beetje pesten vanaf deze plek mag toch wel. Jullie gedragen je als een stel meisjes! Praten over de kleur van jullie baretten (een groep commando's is boos omdat de nieuwe kleur van hun hoofddeksel te veel zou lijken op die van een gewone soldaat). Wat is er aan de hand met het zwaarte onderdeel van de koninklijke landmacht? Ik wil best met jullie in gesprek over kleurtinten en opmerken dat ik het hoogste bedenkelijk vind dat er door de legertop onder andere naar Engeland is gekeken, terwijl dat jullie uitstek een land is waar de inwoner geregeld het contact met de lopende trends kwijt is. Maar het is zo'n raar idee, een gesprek over mode met rambo. Hoe moet ik me dat voorstellen?
Commando's die op de stormbaan even stoppen omdat er een marineofficier langsloopt, in tussen jaloers kijkend naar het hagelwitte overhemd van de met gouden knoppen belegde, diepblauwe overjaagd? Sergeant Wenting os bezig juridische stappen voor te bereiden in samenwerking met de proteststichting Redt de groene baret!. Stoppen nu! Gedraag je als ware groene baretten, want voor je het weet zijn jullie die groene mutsen.

Gids van 16 augustus - 22 augustus De kameleon

Elf jaar was ik, we woonden in Oegstgeest, toen mij te kennen werd gegeven dat we naar Groningen zouden verhuizen. In die tijd wist slechts een enkeling dat er voor de oorlog al snelwegen naar die stad waren aangelegd. Terwijl mijn toen zestienjarige tiener zus krijsend door het huis ging en haar ouders toeschreeuwde verbannen te worden naar iets erger dan Siberië, ging mijn fantasie met me aan de haal. In Groningen daar woonde natuurlijk boeren. Ik zag een dorpsschool voor me, ergens midden in een weiland en met koeien eromheen. Een lieve juffrouw met ruisend zomerjurkje voor de klas die ons enkel poëzie zou voorlezen en vooral mij er uit zou pikken vanwege mijn grote talent voor opstellen. Ik zag mijn hoge Nike's al voor de deur tussen de klompen van mijn klasgenootjes staan. Het zou zijn als in de boeken van de Kameleon. Een wereld van weilanden en water. Water waarin ik met mijn nieuwe vrienden zou waren. Eenmaal voor het eerst in Groningen vroeg ik me af of we een tussenstop maakte. Na het nemen van de afrit zag ik namelijk huizen, auto's, mannen in pakken, voetbalvelden, flats: Ik zag een stad. Geen weilanden, geen water, een enkele koe en dat was dat. De wereld van de Kameleon bestond tussen de kaften van de boekjes, constateerde in treurig. Iets van die schande haal ik tegenwoordig zomers in. Zoals nu met de huidige hitte wanneer in in Polleke, het bootje van Jennifers ouders, over de Reeuwijkse plassen vaar, Met veel getuurd door mijn wimpers en de nodige fantasie door ik de mensen zeggen: 'Kijk, hij is al wat ouder, maar daar vaart de schipper van de Kameleon'.

Gids van 9 augustus - 15 augustus Cowboys

Een Belg en een Neder;anders kijken in de bioscoop naar een John Wayne -film. ,,Ik durft te wedden dat hij niet van zijn paard valt", zegt de Belg tegen de Nederlander. Op dat moment dendert Wayne in volle vaart over de prairie en kan ternauwernood rotsblokken, cactussen, indianen en andere western decorstukken ontwijken. ,,Oké", zegt de Nederlander, ,,Ik wed met jou dat hij wel van zijn paard valt." Even daarna raakt Wayne de macht over zijn teugels kwijt en valt. Later in e kroeg zegt de Belg tegen de Nederlander dat hij de film al gezien heeft. ,,Maar waarom wed je dan met me dat hij niet van zijn paard zou vallen?". vraagt de Nederlander verbaast.,,Alleen hem", zegt de Belg. ,,Ik kon me toch niet voorstellen dat John Wayne voor de tweede keer van zijn paard zou vallen." John Wayne, Cowboy der cowboys, ruwde bolster blanke pit, stoerder nog dan de karakters die hij speelde. Want, zo meldt een Amerikaans historicus in de pas verschenen biografie: John Wayne, de man achter de Mythe, Stalin heeft ooit opdracht gegeven om hem te laten vermoorden. Wayne was een agressieve anticommunist en richtte in de jaren veertig samen met Gary Cooper een filmvereniging op ter verdediging van de Amerikaanse idealen. Stalin besloot dat het maar eens afgelopen moest zijn en zond twee Russische KGB- cowboys stichting Amerika om hem te laten omleggen. Ze kwamen tot Hollywood, maar de aanslag maar de aanslag werd verijdeld door de lijfwachten van de warner studio's Bij het filmische bloedrode avondlicht van Los Angels organiseerde de westernheld vervolgens een soort showdown waarbij een schijn executie werd uitgevoerd met losse flodders als signaal aan Moskou geen verdere pogingen te ondernemen Wayne te vermoorden. De KGB- agenten kwamen met de schrik vrij en Stalin begreep dat er met een cowboy, ook al woont hij in Hollywood, niet valt te spotten.

Gids van 2 augustus - 8 augustus Sterrenbeurs

In de zesde klas van de lagere school maakten de meisjes een populariteitspoll: Wie van de jongens uit onze klas zijn de leukste? Ik ben het ooit een week geweest en merkte voor het eerst hoe het is om succes te hebben. De meisjes uit de klas deden giechelig tegen me, de jongens wilde in mijn buurt zijn. Ik gedroeg me er ook een beetje naar, keek 's ochtends in de spiegel en bedacht me op hoogste ijdele momenten dat het misschien niet eens zo gek was dat ze mij in de koppositie hadden geplaatst. Aangetast in mijn tot dan toe zuivere kinderziel. Een heel scala aan andere zonden kwam om de hoek kijken. Machtswellust, afgunst, gulzigheid en vooral angst dat ik op een dag van de eerste plaatst verstoten zou worden, doorgekrast op het uit een meisjesschrift gescheurde papiertje op het prikbord achter in de klas. En die dag kwam natuurlijk. Ineens stond Marco op mijn plaats, achter hem Benno en vier plaatsen lager stond mijn naam, minder zorgvuldig dan voorheen, neergeklapt door hetzelfde meisje. Meester Rozema maakte er op een gegeven moment een einde aan. De sfeer was om te snijden, zo verklaarde hij zijn actie. In mijn schoolbank bedacht ik me stiekem dat ik langer van mijn positie had kunnen genieten dan de nieuwe sultan, maar was opgelucht dat het over was. Er waren zaken aan het licht gekomen die beter in het donker hadden kunnen blijven. Over een paar weken kan Nederland gaan stemmen op een bekende Nederlander die men graag op de Sterrenbeurs zou willen zien. Adam Curry is woedend, Gerard Joling dak wel wat publiciteit gebruiken zegt hij en Danny de Munk denkt zich in door te zeggen dat musical geen massale publiekstrekker is. Rommel in de klas. ,,De sfeer is om te snijden", zou meester Rozema zeggen.

Gids van 26 juli - 1 augustus Zeevlam

,,Aan de kust noemen ze dit zeevlam", zegt mijn moeder altijd als er na een verstikkend hete dag een onheilspellend windje op steekt en de zon zich in razend snel tempo achter de wolken begint te verstoppen. Een paarse gloed kleurt het strand en niets lijkt meer op de zomerdag van zo even. Heerlijk waren ze, die weken in de Noordwijkse duinen waar waar mijn grootouders woonden. Voor de kinderen en kleinkinderen was er een appartement aan de koningin Astrid Boulevard. Overdag zwemmen in de Noordzee, 's avonds naar het grote huis in de duinen waar oma voor ons kookte. In mijn idee kregen we altijd een toetje van bramen, blauwe en rode bessen, frambozen en aardbeien. Een gelukkige tijd eigelijk, waar ik weer aan moest denken door het artikel dat ik las over een jongetje dat verdwaald was op het strand bij katwijk. 15 kilometers had dat ventje gelopen om zijn ouders weer te vinden. Uitgeput was hij uiteindelijk maar gaan zitten en had aan oplettende voorbijgangers verteld dat hij zijn moeder kwijt was. Even verderop was zijn vader een grootscheepse zoekactie begonnen. De kustwacht, de politie, groepen mensen die hand in hand uitkamden ten spijt, het mannetje werd niet gevonden en zijn ouders vreesden het ergste. Ik heb het ook wel eens, meegesleept door de stroming, meegemaakt. Het water uitkomen, zoeken, allemaal moeders zien hoe vrolijk het hun kroost spelen, maar niet de jouwe. Wees voor heel even, zeevlam in het hart, de hereniging ontroerend. Minder warm was de hereniging toen ik eens samen met twee neven in een rubberbootje te te ver de Noordzee was op gegaan. Onze ouders waren ongerust geworden en hadden de kustwacht gealarmeerd. Bij aankomst op het strand stonden daar twee tantes en mijn moeder. Woedend waren ze, drie zeevlammen op een rij. Het minst prettige die ik ooit hem meegemaakt.

Gids van 19 juli - 25 juli Niets

Annie M.G. Smidt schreef ooit een
verhaal over standbeelden en wie er een verdiende. Ze zou de gebroeders De Wit slopen en daar een standbeeld neerzetten van iemand die zijn hele lieven niet gedaan heeft. Een klas kinderen zou er met open mondjes van verbazing voor staan. Een man die zijn hele leven niets gedaan had, dat was iets. Op de gang gezet droomde ik in mijn schooljaren van een documentaire over mijn leven. Hoe oud -schoolgenootjes zouden vertellen dat ik met grote regelmaat het bloed onder de nagels van de leraren vandaan wist te halen. Dat ik meer uit het raam keek dan in mijn schrift. In ieder geval geval zouden ze vertellen dat ze toen al wisten dat Daan over kennis beschikte die hem boven de pet ging. Er was iets met hem. Vanavond werd er een documentaire over het leven van fellini uitgezonden. Acteurs, camera -mensen, belichters en Fellini zelf vertellen over zijn kunstenaarschap. Het grappige is dat alles vergeten en vergeven lijkt. Donald Sutherland noemt hem een tiran, een dictator en een verschrikkelijke man, maar straalt trots is dat hij Casanova heeft mogen spelen onder Fellini's bezielde leiding. We zien fragmenten van zijn films, waar een soort heiligheid omheen hangt omdat een naaste van de grote regisseur net heeft verteld dat de licht in Fellini's film onwerkelijk mooi is, alsof god het zelf heeft belicht. Fellini zelf, oud, grijs, onberispelijk in pak en met een grote benen pril verteld gepassioneerd over zijn werk en filmen in het algemeen. Hij is zich bewust van zijn status. Hij weet dat zijn werk tot standaard is verheven. Indianenverhalen achteraf noemde zijn vader dat altijd. En waarschijnlijk had hij daar gelijk in. Welke indianenverhalen zou een man vertellen die zijn hele leven niks gedaan heeft? Geen waarschijnlijk. Ik zou er met open mond naar luisteren.

Gids van 12 juli - 18 juli Bloot

Samen met mijn zusjes heb ik altijd verschrikkelijk gelachen om het verhaal van mijn moeder, die in haar vroege jeugd met gezin en al steil achterover sloeg toen een mevrouw in een VPRO -programma haar krant liet zakken en geheel naakt tevoorschijn kwam. Ik keek als klein jongentje namelijk al naar de programma's van Harry Vermeegen en Henk Spaan, die zowel in Pisa als het latere verona een blote juffrouw in dienst hadden. Tegenwoordig zijn de advertenties voor sekslijnen een beetje bij het nachtelijke zappen te horen. Jennifer en ik zeggen ook rare dingen tegen elkaar als 'tijdens de porno poets ik alvast mijn tanden', seksadvertenties zijn een pauzenummer, waarbij je rustig iets anders kan gaan doen. Tussen The A -team en de herhaling van de journaals door hijgen half blote vrouwen in politiepakjes en schooluniformen met bangerige voice -overs telefoonnummers de slaapkamer in. Onbewust neurie ik ze ook wel eens mee, alsof het om een reclame over wasmachines gaat. Ik ben dus niet te schokken als het gaat om bloot op televisie. Dacht ik... Tot ik afgelopen week op de nachtsuite van Chistien van der Horst stuitte. Er is een act bezig waarin een zwartgekapte vrouw geboeid en wijdbeens op een stoel zit. Eromheen loopt een vrouw in leer die naalden i de tepels van de geboeide vrouw steekt. Onder dit alles zit onheilspellende muziek, die het een mystiek sfeertje moet geven. Dan wordt er aan de gepijndigte delen getrokken, en komen zwepen aan te pas, kaarsen en nog meer naalden. Ik zit rechtop in bed en realiseer me dat het zover is: tussen de blote mevrouw achter de krant en het mishandeld naam in de nachtsuite zat een hoop rek, maar ik ben nu dan toch ook geschokt. Dit kan toch niet op televisie denk ik en hoor mijn kinderen al in de verre verte al lachen.

Gids van 5 juli - 11 juli Jacco

Sapperdeflap. Hij is echt: Sapperdeflap! Wie, Pipo? Nee Jacco Elting, na een briljant geslagen passeerslag van Andy Roddick op het toernooi der toernooien, de open Engelse tenniskampioenschappen Wimbledon. Sapperdeflap. zonder greintje humor maar bevestigend dat hij iets verbazingwekkend vond. Asjemenou, mar Loeki het reclameleeuwtje, had nog net gekund maar Sapperdeflap. Sapperdefuckingflap! Is hij nou helemaal besodemieterd. Rolland Garros heb ik in rust kunnen bekijken. Het helderdom bleef fier overeind. De titanenstrijd werd met respect tegemoet getreden door de commentatoren, al wordt er naar mijn smaak tegenwoordig teveel over opslagbeurten in plaats van het Engelse servicegames gesproken. Het is van oudsher een Brits spelletje en al vind ik dat Franse 'ge-egalite', 'ge-jeux' en 'ge-balle en match' wel charmant, 'game set and match, maakt het echt af. Bovendien sluit het aan bij de stoerheid van de nieuwe garde. Naast de prachtige partijen en de grote prestatie van Martin Verkerk het gravel in Parijs vond ik het mooiste van alles de afwezigheid van Jacco Elting. In de aanloop naar Wimbledon was ik nog hoopvol, maar de allerlaatste dag werd mijn vrees bewaarheid. Jacco is naar Londen gevlogen, heeft plaatsgenomen achter de presentatiedesk en becommentarieert nu al weer een week zestig procent van de wedstrijden. Niets blijft overeind van de Heroïek, de romantische tweestrijd op het heilige gras. Jacco geeft weer les en vertelt wat de groten der aarde verkeerd doen. Tot in detail legt hij uit hoe ze hun voeten anders neer zouden moeten zetten of welke speelstijl ze beter hadden kunnen kiezen. En dat alles als een strenge gymleraar in zijn hum op de jaarlijkse sportdag. De Nederlandse tennissers lijken zelfs een beetje bang voor hem. Sapperdeflap! Is hij nou helemaal gek geworden.