Een verhaal apart is het linker voorspatbord, daar zat een klein barstje in de plamuur.
Als je dan verder peutert, kom je soms verrassende dingen tegen.

Dat Amerikanen gek zijn op kleien is algemeen bekend, maar om nou één centimeter plamuur op een spatbord te kleien gaat toch wel erg ver.
Er was zelfs een beetje roest ontstaan.

Als je dan alles eraf gebikt hebt, heb je een zak met werkelijk 3,5 kilo plamuur over.

Ik heb het echt gewogen, op de keukenweegschaal.
Maar dat was nog niet alles, ze hadden een deuk eruit gehaald met een zogenaamde deukentrekker.

Dat is een staaf, met aan een schroef eraan. Die draai je in een geboord gaatje. Vervolgens sla je met een gewicht, die op die staaf glijdt, in tegengestelde richting, die deuk eruit.

Er waren welgeteld 88 gaten geboord.
Het was trouwens nergens voor nodig, om het zo te doen, want je kunt makkelijk uitdeuken, als je de motorkap opendoet en de koplamp eruit haalt. Zo kun je van twee kanten er makkelijk bij.

Zo heb ik dat ook gedaan, maar nu de vorm er weer in zat, moest ik van de gaten af.

Al die gaten heb ik dicht gesoldeerd, wat op zich simpel lijkt, maar het valt niet mee de temperatuur van plaatwerk en tin zo te krijgen dat de tin niet wegvloeit of te dik is, zodat het niet hecht.
Maar ik had 88 kansen om te oefenen.

Voordeel is een prima hechting en werken of roesten doet het niet.
Hier is het al grof geschuurd.
Het eindresultaat is na vele uren schuren en plamuren (niet meer dan 1 mm.) uiterst bevredigend.
Ja, dit is wel dezelfde auto, maar de kenners hadden het al gezien, de motorkap is van een MKIII.
Dat kun je zien aan de knipper- en stadslichten.
Die horen eigenlijk rond te zijn.
Maar het meest in het oog springend verschil is de grille.
Het plaatwerk met de twee kenmerkende openingen ontbreekt op de bovenste foto.

Dat was niet te koop dus dat heb ik zelf gemaakt op een mal gemaakt van hardhout, nadat ik bij een andere MKII de maten opgenomen had. De grille zelf is zilver gespoten en viola het lijkt nu een MKII.



Het eendags kenteken is voor de RDW keuring

Na die keuring in 1995 heb ik heel wat probleemloze kilometers gereden. De jaarlijkse keuringen hebben tot nu toe nauwelijks problemen opgeleverd.
Een rubberbus van de voorwielophanging moest vorig jaar vervangen worden, want die had zich naar buiten gewerkt en een ander keer was een setje remslangen aan vervanging toe.
Die had ik indertijd niet vervangen omdat ze nieuw leken, maar dat bleken ze toch niet te zijn.