|
Home | Kano's |
Canadees | de SVARTALF | Links
Mijn
liefde voor de kano is begonnen in Finland tijdens een twee weekse
kanotocht in het Saimaa gebied. Een tocht van ongeveer 200KM. En ik
had nog nooit in een kano gezeten. We starten op Schiphol waar 20
mensen, die elkaar niet kenden een tocht van twee weken gingen maken
in de rimboe van Finland. We kwamen aan in Helsinki met stromende
regen en moesten toen nog 500 KM met de bus en het bleef maar
regenen. Aangekomen in het basiskamp werd het droog en konden we de
tenten gaan opzetten. s'Avonds vertelde de gids ons dat het de
komende dagen prachtig weer zou worden. Hij besprak de te volgen
route en waar we ons aan moesten houden (algemene regels en zo). De
volgende morgen was het prachtig weer en konden we de kano's gaan
uitproberen en de kijken wie bij wie in de boot kwam. De bagage van
twee personen moest in de kano en de proviand voor een week. alles
verpakt in een presenning van 3 bij 3 meter. We gingen s'middags weg
( OP het kaartje begint en eindigt de tocht bij de pijl) en zouden 6
KM peddelen tot ons eerste kamp. s'Avonds gingen we nog naar een
soort museum boerderij 5 Km peddelen. De volgende dag peddelen we 11
Km en steken daarbij een meer over van 2 Km breedte en tot onze
verbazing vaart er een Russisch vrachtschip (zeeschip) achter ons
langs we kregen een behoorlijke boeg golf te verwerken. Dag drie
zouden we volgens onze gids 19 Km afleggen en s'avonds zouden we naar
de sauna gaan. Dit was de sauna van een klein dorpje die we mochten
gebruiken. Heerlijk was dat na drie dagen hard werken in bijna
tropische temperaturen. De temperatuur was inmiddels op gelopen naar
30 graden en zou een hoogste stand bereiken van 38 graden 8 dagen
later. Dag vier gaan we wandelen naar een dorpje met een winkel. Voor
de lekkere dingen en een ijsje. Onderweg nog een kist aardbeien
gekocht waar we s'avonds ons toetje van maakten. Er werd natuurlijk
uitgebreid gezwommen en gevist. Dag vijf peddelden we 20 Km en gingen
we door een soort kanaal. Dit kanaal werd gegraven in de tijd dat
Finland nog half bij Zweden hoorde. Dit gebruikte men om naar Rusland
te komen het heette dan ook het Russische kanaal. Dag zes was een
nacht tocht van 20 Km. Maar aangezien het s'avonds niet zo vroeg
donker is en het s'morgens al weer vroeg dag is vaar je maar 3 uur in
het donker. Helemaal donker word het niet met de maan erbij. Om drie
uur zouden we naar de zonsopgang kijken bij een groot meer. Prachtig
gezicht als de zon bloed rood uit het water omhoog komt. En dan
slapen. Dag zeven de dag dat we nieuwe proviand zouden krijgen. Een
zondag en het was heel druk op het water. Honderden roeiboten kwamen
ons voorbij. Onze gids vertelde dat eens per jaar een kerkboot
roeiwedstrijd werd gehouden over 100 Km. We hadden dus geluk dat we
dit konden zien. Van roeibootjes voor drie personen tot roeiboten
waar wel 30 man in zaten en allemaal van een bepaald type. Het leken
wel viking schepen en allemaal van hout. We kregen ons eten en gingen
toen op weg naar ons volgende kamp. Dag acht. We waren nu ongeveer op
de helft van onze tocht. We gingen vandaag weer naar een winkel
lekker ijsjes eten. Onze gids zij als ik drie ijsjes heb gehad moet
je me maar tegen houden want ik ben er aanverslaafd. 20 Km later
zetten we onze tenten op in de bosbessen. Lekker smullen dus. Dag
negen. We besluiten om s,avonds te gaan varen want het is op het
water niet uit te houden van de hitte. We maken nog een uitstapje
landinwaarts naar een natuurhistorisch monument. We komen daar echter
niet aan want niemand heeft gedacht aan de kompas afwijking van zeven
graden. Je komt dus kilometers verder uit dan je denkt. Om acht uur
gaan we op weg om twaalf uur begint het te waaien en de golven
beginnen hoger te worden. We moeten een groot meer oversteken en onze
gids wil dat we aan de kant blijven varen en pas over steken als we
recht achter een eiland liggen. Dan hebben we niet de volle wind
tegen volgens hem. Op een gegeven moment denken de mensen die voor op
varen dat ze er zijn en beginnen aan de oversteek. Te vroeg zoals
even later blijkt. De golven komen schuin van voren en bij een van de
kano's gaat het verkeerd en loopt vol. Iedereen er heen en (we hadden
inmiddels wel onze reddings vesten om) een paar boten namen de
volgelopen kano op sleep touw. Twee anderen pikten de
schipbreukelingen op. de rest ging vast vooruit om op het eiland een
vuur aan te leggen waar we ons warmen en drogen en warme koffie en
chocolade melk drinken. De mensen met de volgelopen kano moesten
eerst terug want ze konden de volgelopen kano niet tegen de en de
golven opslepen. Al met al duurde dit grapje vier uur en we gingen
die dag niet verder. Dag tien. Het regent en het lijkt wel of het
niet meer op wil houden. In de regen peddelen we 20 Km naar het
plaatsje PUUMALA. Hier gaan we aan land en gaan eten in een
restaurant. Wat een luxe warm water uit de kraan en een stoel en
tafel om aan te eten. We besluiten om op de plaatselijke camping te
over nachten zodat de mensen die hun spullen nat hebben die kunnen
drogen in de droog kamer van de camping. Dag elf. We gaan winkelen in
Puumala allerlei souvenirs worden er ingeslagen want dit is de enige
kans. Leuk plaatsje met een hele mooie houten kerk. Dag twaalf. We
gaan weer verder en peddelen naar onze laatste kampplaats. dit is
maar 8 Km dus hebben we nog tijd genoeg om andere dingen te ontdekken
in de Finse natuur. Dag dertien. We gaan naar ons basis kamp want de
volgende dag gaan we weer naar huis. In het basis kamp staat de sauna
al klaar en hier word dan ook graag gebruik van gemaakt. We hebben
ook nog een kano wedstrijd en s'avonds hebben we een afscheids
kampvuur met karbonades en een paar blikjes bier. Dag veertien.
Afscheid nemen van onze gids en dan 500 Km in de bus naar Helsinki om
het vliegtuig naar huis te halen. Waar we laat in de middag aankomen
gebruind en uitgerust kunnen we er weer tegenaan.
Je ziet een
vakantie om verliefd op te worden het kanoën had me te pakken.
Aangezien ik een modelbouwer van boten ben begon ik te denken aan de
bouw van mijn eigen kano. Maar hoe kom je aan een tekening van een
houten Canadees. Op de reünie van de boven beschreven tocht had
iemand een zelfgebouwde kano gekocht en dacht dat die persoon de
tekeningen nog wel zou hebben 
Dat
bleek zo te zijn en de bouw kon beginnen. Allereerst wat voor hout
gebruik je hoe dik en breed moet het zijn. Allemaal dingen waar ik
geen verstand van had. Ik ben toen naar een scheepstimmerman bij mij
in de buurt gegaan en heb hem om advies gevraagd. Besloten werd dat
ik de boot zou bouwen van Oregonpine. Met spanten van mahonie die
gekookt er in gebogen werden. Latjes van zes meter lang twee
centimeter breed en een cm dik. Ik zou er ongeveer zestig nodig
hebben maar er mochten geen noesten in zitten. De scheepstimmerman
heeft er voor gezorgd en het zag er allemaal prima uit. De spanten
uitgezaagd en opgesteld en maar lijmen schaven en spijkeren. Een kiel
gemaakt van vijf millimeter geplakt en gebogen hout. ( Voor een
uitvoerig bouwverslag van de Canadees) 
Na
bijna een jaar was dan het ogenblik aangebroken dat de boot het water
in kon. En wat een verrassing hij bleef drijven en er kwam geen water
in. Nu kon ik gaan varen in mijn eigen kano. De eerste tocht was op
het Canadees treffen in Friesland met de Pinksteren. Hierna volgden
nog meer kortere tochten. En dan komt de grote vakantie. We gaan met
twee kano's een tocht maken in Zweden. Lees verder op de
SVARTALF| TOP
Gemaakt
met kladblok door H Doornbos Bijgewerkt op 9 april 2002.