naar het volgende verhaal
Ik ontmoette Harmen toen ik nog heel klein was. Ik zat in groep 3 van de basisschool en mijn leraar was, jawel: Kees Schuuring.
Hij nam een keer Harmen mee naar de school waar hij werkte en stelde Harmen aan mij voor.
Zo is het steeds verder gegaan.
Ieder jaar was er een kerkdienst met een heleboel verschillende kerken waar we naar toe gingen.
Ik vond Harmen wel aardig, en dus werd ik een keer uitgenodigd om mee naar zijn huis te gaan.
Dat was ontzettend leuk. Na een tijdje kwam ik erachter dat hij ook Feyenoord - fan was!
Nu dit bekend was gingen wij ook vaak voetballen. Maar na een aantal jaar gingen ze verhuizen.
Niet al te ver maar wel lastig. We zagen elkaar niet zo vaak meer, ik ging nog naar een andere kerk,
maar we nodigden elkaar wel vaak uit.
Toen mijn familie besloot om naar de Parousia - gemeente te gaan, kwam ik Harmen daar weer tegen.
Toen besloot hij om zich te laten dopen. Dat was een hele mooie dienst.
Vlak daarvoor zeiden zijn ouders dat hij een soort van autisme had, ik heb dat nooit gemerkt en ik merk het nog steeds niet.
Dus is het wel jammer dat hij naar Dordrecht gaat.
Veel succes Harmen!
Nathanaël Brandsma
Voor ons zeer bijzonder. Ons gezin heeft de gewoonte om bij bijzondere aangelegenheden zogenaamd "familieberaad" te houden.
Alle vier bij elkaar komen en praten over de "ins and outs" van het onderwerp. Zo ook werd de komst van Harmen in ons gezin een onderwerp voor familieberaad.
Een ieder van ons vroeg zich af hoe het zou gaan. Zomaar ineens een "vreemde" knul erbij en wat werd er van ons verwacht?!….
Ik moet zeggen dat het allemaal enorm meeviel. Harmen was eigenlijk meteen al geen "vreemde" meer.
Hij paste zich goed aan aan ons gezin en wij vonden het leuk als hij er was.
Natuurlijk waren er dingen die "anders" waren dan wij gewend zijn.
Zo kwam Harmen op een vrijdag bij ons. Dat is onze patat-avond.
Het hele gezin kijkt er naar uit en verheugt zich op de lekkernijen.
Huib en Harmen hadden naast de patat ook een loempia besteld.
Uiteraard werden die 2 loempia´s in één zakje geleverd.
Harmen begon die zak open te maken en begon de loempia´s van saus te voorzien.
Huib kreeg al spoedig in de gaten dat hij snel moest zijn als hij nog iets van zijn loempia wilde proeven.
Als het aan Harmen had gelegen waren ze allebei in zijn maag verdwenen.
Beslist geen hebberigheid van Harmens kant, dat kon je zien, maar gewoon even niet in de gaten hebben hoe het zat.
We hebben een erg leuke dag gehad in Scheveningen met Vlaggetjesdag!
Die zaterdag hadden we een heel uitgebreid programma.
Eerst naar de open dag van het CKC (Centrum van Kunst en Cultuur) in Zoetermeer, waar we half Parousia tegen kwamen,
al dwalend door het gebouw waar in elke zaal wel iets van kunst of muziek te beleven viel.
Daarna naar de Scheveningse haven. Het was gezellig druk op Vlaggetjesdag en we hadden ons voorgenomen op straat
ons avondeten bij de verschillende kraampjes te vergaren.
Zo namen we een broodje superverse haring, dat kon natuurlijk niet ontbreken die dag!
Het was stralend weer en echt een dag om van te genieten.
Op een gegeven moment was daar een kraampje met Belgische gefrituurde deegwaar.
Ik ben de naam van het spul even vergeten, maar je kon een bakje bestellen met óf chocoladesaus en suiker óf een
pittige saus. Harmen en Victor namen allebei zo´n bakje. Toen ik er van mocht proeven merkte ik al gauw dat het spul behoorlijk machtig was!
Ter afsluiting namen Huib en ik een lekkerbekje bij onze favoriete viskraam, maar de jongens gingen voor patat.
Toen Harmen zijn milkshake op had kon er volgens ons niets meer bij. Later bleek dat ook te kloppen,
want voor het eerst van zijn leven heeft Harmen bij thuiskomst een stuk overheerlijke appeltaart geweigerd.
Hij kón niet meer! Wel had hij een leuke dag gehad, want volgens hem was de Scheveningse Vlaggetjesdag een echte "aanrader".
We vinden het heel leuk dat Harmen bij radio FM Zoetermeer zo zijn draai heeft gevonden.
Wetend dat Harmen verbaal sterk is en in zijn achterhoofd de vraag van Janneke om vrijwilligers
voor het gospelprogramma te zoeken, had Huib al gauw Harmen in gedachten.
Het bleek een succes. Het hoogtepunt was Harmens eerste interview voor de radio en nota bene met
Huib en Mona over onze Moldaviëreis!
Vol verwachting zaten wij op die avond aan de radio gekluisterd.
Met gepaste trots luisterden wij naar hun stemmen alsof het ons eigen programma betrof!
Het mooiste moment met Harmen was toch wel zijn doop.
Ik zag hoe mooi het is dat God een ieder van ons roept, zo ook Harmen.
Op zijn eigen herkenbare manier heeft hij het tijdens zijn doopdienst zelf verwoord.
Tijdens een gebed, door Jan Mos uitgesproken, stond zijn kostbaarheid centraal.
Ik wens Harmen dat hij, mede door zijn verblijf op De Steiger, zijn bestemming zal vinden.
Eugenie van der Schee
