Een beweging, een organisatie die aan het eigen Volk leiding wil geven op alle terreinen van staatkundig, cultureel en sociaal leven heeft de verplichting om de eerlijkheid van haar bedoelingen zoowel als  haar innerlijke kracht reeds in de periode van den strijd tot uitdrukking te brengen. Zij kan dit doen door in het eigen verband, in de eigen rijen een voorbeeld re geven van alle deugden en waardevolle eigenschappen, die zij aan het geheele Volk in de toekomst wil doen deelachtig worden. De eensgezindheid van allen onder alle omstandigheden, de offerbereidheid en geschiktheid om de gemeenschap te dienen, het terzijde stellen van kunstmatige tegenstellingen en het overbruggen van bestaande, natuurlijke verschillen: Al deze geestelijke programmapunten van de Nationaal-Socialistische Beweging dienden het eerst en het best te worden verstaan in de kringen der nationaal-socialisten zelf. Onderlinge saamhorigheid  en kameraadschap van menschen  die in denzelfden kring, groep of buurt van de organisatie waren opgesteld, vormden hiervan een organisch begin. De Landdagen, die de Leider reeds vanaf 1933 bijeenriep leverden in de strijdjaren, en leveren ook nu nog de gewenschte uitbreiding van de gemeenschap der strijders van het geheele land. In de eerste jaren waren het nog slechts eenige honderden of duizenden, die gehoor gaven aan den oproep van den Leider voor een Landdag. Zij verzamelden zich in een gunstig gelegen stad, in een der groote, later zooveel mogelijk in de grootste zaal van het land. Reeds in 1935 was er geen zaal meer groot genoeg de tienduizenden zwarte soldaten te bevatten. De vierde Landdag moest daarom in een tent gehouden worden, die uit den aard der zaak slechts tijdelijk kon worden opgetrokken. De verdere uitbreiding van de Beweging heeft ook hieraan een einde gemaakt. De eenige mogelijkheid die nog overbleef en die daarom benut moest worden was die van een openluchtvergadering.

Op deze wijze is uit den gezonden groei der Beweging de traditie voortgekomen die voor alle Nederlandsche nationaal-socialisten eenzelfde, grootsche beteekenis heeft, en die hen aandrijft om zich op den Tweeden Pinksterdag ter Hagesprake te begeven.