Verhaal 20 - Zondag 13 juni 1999.

FIETSEN

De buren, Jim en Fanny zijn aan een foto - puzzel -
zoek - fietstocht begonnen, het is echt hartstikke leuk
om te doen, je hoeft niet te racen, maar wel goed
opletten zodat je  alle opdrachten goed vervuld.
Het is heerlijk om te fietsen, maar als je twee jaar niet
meer op de fiets hebt gezeten, dan moet je wel stil aan
beginnen.
Dat heeft Fanny gedaan......veertig kilometer lang en
vier uur gefietst, wat was ze blij toen ze thuis was.
Ze zijn onderweg een paar keer gestopt om wat te eten
en te drinken en halverwege moest Fanny een paar
keer haar zadel verlaten, het leek wel of ze op een
steen zat...en daar steeds met haar billen langs
schuurde.
Uiteindelijk toch maar afgestapt om wat uit te rusten, wat was Fanny blij dat ze van haar fiets af was, ze zakte bijna door de benen en kon zich nog net op een stoel laten vallen.
Het waren van die keiharde klapstoelen. maar wat voelde die zacht aan....heerlijk.

Na een kwartier te hebben gerust, zijn ze weer op de
fiets gestapt, het zadel zakte steeds dieper in Fanny's
zitvlak en het deed verrekte zeer, maar ze moest
verder... ze lette niet meer op de opdrachten die ze
moest vervullen, nee, Fanny was blij dat ze nog kon
fietsen en haar stuur recht kon houden......oooooohhh
wat was ze blij toen ze opeens een terras zag waar ze
ijs verkochten, ze had bijna een zak ijs besteld voor
haar achterste, maar gelukkig beheerste ze zich en
heeft maar een waterijsje genomen...heerlijk weer
even van dat verdomde harde zadel af.

Fanny zag er tegen op om verder te gaan en likte dan ook zeer traag aan haar ijsje, Jim had al twee sigaretten gerookt en de buren stonden alweer bij hun fietsen op haar te wachten.
Heel langzaam slenterde ze naar haar fiets en hees
zich weer in het zadel, haar benen wilde niet meer en
haar zitvlak deed steeds zeerder en zeerder, het leek
alsof de vellen er los aanhingen en dat het verrekte
zadel steeds maar smaller en smaller werd om maar
dieper in haar zitvlak binnen te kunnen dringen.
Wat was Fanny blij toen het eind in zicht kwam en ze
bijna thuis was, ze heeft nooit geweten dat vijfhonderd
meter van huis..zo'n verschrikkelijk groot eind was, ze
kon de klinkers in het wegdek tellen, met zo'n vaart
van een slakkengang reed ze naar huis.
Het leek uren te duren voordat ze van haar fiets af kon
stappen, ze is naar boven gestrompeld en is voorover
op bed neer gevallen, haar achterste gloeide en haar
broek zat veel te strak om haar billen, maar ze had
geen puf meer om hem uit te trekken.
Na een paar uur van pampus te hebben gelegen is ze opgestaan en heeft zich in een koud bad laten glijden,...oooooohhh wat een genot was dat.
Daarna heeft Fanny een lekker zacht
donskussen gepakt...in de stoel

gelegd en heel voorzichtig is ze daarop neer gestreken.
Daar zit ze nu nog op en ze zal nog een hele poos dat
kussen nodig hebben.
Fanny heeft voorlopig genoeg van het

FIETSEN.

Wil je mijn andere verhalen lezen!!!
Klik dan op het boek.

Op de achtergrond zie je de vogels,
die door Jan zijn gemaakt.