Wat is een levensovertuiging?

Levensovertuigingen geven inhoud aan je gedrag in het dagelijkse leven.

Met andere woorden: Hoe ga ik om met vrienden en familie, met school en thuis. Maar ook, hoe ga ik om met woede, haat. En vooral niet te vergeten: met liefde en geluk.

Hoe benader ik situaties waarbij ikzelf ben betrokken?
Hoe kan ik het aanpakken dat iedereen tevreden blijft? Lukt dat zonder mezelf weg te cijferen?

Elke dag maak je vele keuzes. Heel veel beslissingen neem je onbewust en meestal gaat dat gelukkig heel goed. Maar soms lukt het niet. Soms zijn er wellicht dagen dat niets lijkt te lukken, alles wat je zegt wordt verkeerd begrepen. Je voelt je daar niet lekker bij.

Deze problemen zijn zo oud als de mensheid. Iedereen heeft er mee te maken en vele wijze woorden zijn erover gezegd en geschreven.

Leven kan je niet leren op school of uit een boekje. Leven leer je door ervaren. Met vallen en opstaan. Zo leert ieder mens en zo is het altijd geweest. Maar soms gaat het mis: steeds weer trap je in delfde valkuil lijkt het wel. En je begrijpt niet waarom. Toch is het niet zo heel moeilijk om te begrijpen wat er dan aan de hand is. Er is eigenlijk maar een ding dat je goed moet begrijpen, en dat is dat de ander altijd op jou reageert, zoals jij op die ander reageert. Is dit moeilijk te begrijpen? Neen!
Is dit moeilijk om in praktijk te brengen? Blijkbaar!

In de lessen Levensbeschouwing/Godsdienst proberen wij jullie bewust te maken van de onderliggende motieven van je handelen. Zodat je greep krijgt op jezelf en met zelfvertrouwen kan samenleven met de rest van de wereld. Niet afgezonderd, maar als onlosmakelijk onderdeel van deze wereld.

Voorbeeld: als je iemand goed begrijpt is het heel moeilijk om kwaad op haar of hem te worden, zelfs als degene iets stoms gedaan heeft. Is iemand 'anoniem' dan is het niet zo moeilijk hem of haar kwaad te doen.

Als kerndoel van de lessen levensbeschouwing mag begrepen worden: het leren kennen van jezelf en het proberen te begrijpen van de ander. Deze twee zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden: als je jezelf niet kent, hoe kijk je dan naar de ander? Is dat soms door een bril van (voor)oordelen? Zodat je niet iemand ziet zoals die is, maar zoals je dènkt dat die is?

Persoonlijkheidsvorming, identiteitsvorming zijn moeilijke woorden voor 'jezelf vinden'.
Dat leerproces duurt je hele leven. Hoeveel mensen, die op hun sterfbed hun leven overzien, hebben een helder beeld van hun eigen inbreng in het leven dat ze geleid hebben?

Is de identiteit die je jezelf hebt aangemeten echt? Neen, natuurlijk niet: iets dat je jezelf aangeleerd behoort is toch niet per se tot je wezenlijke zelf? Praten we hier niet over een identiteit die gemaakt is om bij een groep mensen te kunnen horen? Zodat je niet opvalt, of juist wel opvalt? Iets met een bedoeling?

Waarom zeuren we hier zo door over identiteitsvorming? Daar is een duidelijke reden voor: de meeste conflicten, zowel op kleine schaal zoals bijvoorbeeld op school of thuis, als op grote schaal zoals oorlogen, ontstaan uit angst voor een identiteitscrisis. Uit een je onbegrepen voelen. Maar hoe kan je verwachten dat iemand anders jou kent terwijl je jezelf niet kent?

Goed leven is: goed samenleven.

Goed samenleven is mogelijk als je jezelf een beetje kent en kan opbrengen de ander een beetje te willen begrijpen.

In levensovertuigingen kan je jezelf identificeren met de onderliggende eenheid in verscheidenheid.