|
|
September 2004 Tineke moest weer zo nodig naar warme oorden en wat gebeurt er dan met ons? Wij moeten gaan logeren. Weet je, ik merk het al aan alles. Max niet, die is nog te jong om dat aan te voelen. Maar ik zie weer koffers voorbij vliegen, weinig tijd voor ons, dikke tranen en regelmatig tegen mij zeggen "ik wil helemaal niet weg". Ja, ja, en dan ineens mag ik niet meer uit m'n kooi. Hoe ik ook piep, ik kom er niet meer uit. Dan is het tijd dat we een stukje met de auto moeten. Nou dan weet ik genoeg. |
En je moet ook niet denken dat ze weer snel terug is. Uren zitten we te wachten. Meestal dood ik de tijd door eens flink van m'n trosgierst te gaan smullen, en... ik heb genoeg gekregen. De hele zak trosgierst hangt in m'n kooi. Lekker hoor. Max eet niet zo goed. Die roept iedere keer "Tineke is zo terug". Nou, dan kan hij lang wachten. |
Vakantie |
Maar dan ineens ...... dan staat ze weer voor onze kooi en wij zijn duidelijk blij. En als we eenmaal thuis zijn, nou dan mag ik weer uit m'n kooi en vlieg in direct naar m'n favoriete plekjes. Tineke zegt dat ik een beetje dik ben geworden. Ze snapt wel hoe dat komt. Ze gelooft dat dat komt omdat ik niet zo veel kon vliegen, maar ik denk meer aan de trosgierst. |
Ik heb een heel lekker vogelsnoepje gehad, alleen het rolt steeds weg als ik er van wil happen. Max pakt het in zijn poot, maar dat kan ik niet. |