21 daagse rondreis Vietnam.

27 februari t/m 18 maart 2004.

Gerard en An ten Brummelhuis

Wat moet je nou in Vietnam?, Waren de reacties van familie en vrienden op ons antwoord, dat dit ons plan was voor de komende vakantie dit jaar. We konden dit niet direct beredeneren maar het land trok ons zeer, mede door het feit dat de naam jarenlang dagelijks het nieuws bepaalde. En naar wij menen, nog niet zo toeristisch.

Na een bezoek aan de sound en light show van Fox waar we Jan en Liesbeth weer ontmoeten, die we kenden van een eerder gemaakte reis naar Thailand, was het besluit snel definitief.

26-februari 2004 .

De dag voor aanvang van onze vakantie. De Nederlandse ochtendspits wordt met een file van totaal 750 km geteisterd vanwege hevige sneeuwbuien. Daarom besluiten we om vandaag reeds richting Schiphol te gaan. We reserveren een kamer bij hotel Ibis en tegen 18.00 uur rijden we ontspannen weg.

27-februari. Schiphol Amsterdam — Kuala-Lumpur

Na een rustige nacht en een goed ontbijt gaan we tegen 9 uur met de hotelshuttle naar vertrekhal 3 waar Jan en Liesbeth reeds staan te wachten.

De FOX dame staat bij de balie van Malaysia met onze tickets en paspoorten dus hierna kunnen we richting incheck balie gaan waar al wat reizigers met blauw gelabelde koffers staan er wordt al wat kennis gemaakt en handen geschud.

Bij het inchecken krijgen we voor de hele heenreis al onze instapkaarten en worden de koffers doorgelabeld naar Ho Chi Minh City dus daar hebben we geen omkijken naar en zien we ze niet eerder terug dan in Vietnam.

Door de douane, nog wat taxfree inkopen doen en dan naar de gate voor de vlucht naar Kuala Lumpur. Om 12.00 stegen we op met een 747-400 van Malaysia met royale been ruimte en goede verzorging aan boord.

28 februari. Kuala-Lumpur — Ho Chi Minh City

Om 06.50 uur landen we in Kuala Lumpur en hebben we even de tijd om de benen te strekken, We moeten voor de vlucht naar Ho Chi Minh City naar een andere terminal met een treintje dat deels onder het platform door gaat.

Nadat we ons aan de gate gemeld hebben moeten we al douane en gezondheid verklaringen, voor Vietnam invullen,dit is nog steeds voor SARS. We vertrekken plaatselijke tijd om 09.25 uur en na een rustige vlucht, van 1,5 uur, landen we om 10.05 uur in Ho Chi Minh City het is dan al 28 graden en zonnig.

We hebben geluk bij de emigratie/douane, we zijn de eersten in een lange rij. Ondanks de bureaucratie, zijn we er met onze groep snel door. De koffers draaien al op de band. We gaan onze eerste Dongs wisselen en zijn gelijk miljonair.

Dan gaan we naar buiten waar het een drukte van belang is. Er staat een dikke rijen wachtende Vietnamesen bij de uitgang die één bezoekend of terugkerend familielid met de hele familie afhalen. Achter deze dikke haag mensen zien we een Vietravel bordje zwaaien met het FOX logo. We worden opgewacht door Hoang, locale gids, Thang, chauffeur en Steve Kinlough onze FOX tourleader een Ier die goed Nederlands spreekt.

De bus komt voorrijden en we kunnen instappen voor de rit naar ons eerste hotel. Onderweg doen we onze eerste indrukken op van Vietnam/Saigon. Eén krioelende massa van mensen, brommers, fietsen, cyclo’s en vrachtwagentjes. Die de weg uiterst benutten vele rijen dik, met eigen verkeer regels. We kijken onze ogen uit vrouwen en meisjes zijn meestal geheel bedekt, doek voor het gezicht, zonnebril en hoedje op. lange handschoenen en sokken aan, want blank zijn is een schoonheidsideaal.

Om 12.00 uur komen we aan bij Hotel Equatorial, een 5 sterren hotel, waar gelijk de kamers worden ingedeeld. We trekken een baantje in het zwembad en strekken ons uit onder een parasol om even bij te komen van de reis.

Tegen 15.00 uur treffen we een aantal medereizigers die klaar staan om de omgeving van het hotel te verkennen we sluiten ons bij hen aan en mengen ons in het dagelijkse leven van de Vietnamees, We steken de straat voor de eerste keer over, een avontuur op zich. Zebra paden zijn er wel maar dienen nergens voor. Voorsorteren links af vergeet dat maar, schuin links tegen het verkeer in, men anticipeert door om je heen te rijden, zo moet je ook rustig en langzaam lopend oversteken.

Na deze kennismaking gaan we ons douchen en kleden voor de info meeting en welkoms diner wat gepland staat om 18.00 uur. Eerst een voorstel rondje en dan blijkt dat de meesten rond de 60 zijn. Voor de fooien-, lunches- en entree pot betalen we $175 pp. En om 19.00 uur staat de bus voor om ons naar restaurant REX te brengen voor het welkomstdiner. Het is een traditioneel Vietnamees restaurant met idem muziek en dans het wordt een gezellige avond, waar we voor de eerste keer met stokjes moeten eten. Een voorgerecht bestaat uit springrols daarna wordt de hele tafel volgepakt met schalen met allerlei heerlijke kleine hapjes. Ik bedien me van een kinderbestekje, dit zijn stokjes met een elastiekje van boven samengebonden.

Tegen 21.30 uur zijn we weer in het hotel, waar we meteen het bed in duiken en voordat we het weten in slaap vallen.

Na een uitgebreid ontbijt beginnen we om 8.30 uur aan de stadstour. Het is zondag maar dat is aan het verkeer niet te merken het blijft chaotisch. Steve waarschuwt al vast dat het morgen nog gekker zal zijn en dat we morgen vroeg moeten opstaan willen we de stad uitkomen.

We gaan eerst naar het Cholon district oftewel de chinesche wijk ongelofelijk wat een bedrijvigheid. Hele straten met winkeltjes vaak niet meer dan 2 meter breed die allemaal hetzelfde verkopen zo heb je straten voor textiel of grafzerken of bloemen, vlees en vis, snoep en sigaretten, meubels computers en aanverwante artikelen en brommer reparatie werkplaatsen etc. waar computers worden verkocht zijn ook de internet cafés. Dat de handel zich concentreert was ons al opgevallen rond het hotel bestond de handel voornamelijk uit auto uitlaten die ter plekke werden gefabriceerd.

En op de stoep zitten vrouwen met een kookpot als draagbaar restaurant, met kleine plastic stoeltjes waarop je dient te hurken. Want waar je ook kijkt, overal zie je etende Vietnamesen. Door de straten wandelend komen we als vanzelf bij de grote overdekte Binh Tay markt aan. Waar de koopwaar werkelijk tot aan het plafond uitgestald is, met nog net een ruimte voor de (meestal) verkoopster om er zitten. Hier is werkelijk alles te koop.

Aansluitend bezoeken we de Thien Hau pagode (Thien Hau is de taoïstische godin van de zee en beschermer van vissers en zeevarenden.) waar een grootte hoeveelheid wierrook spiralen aan het plafond opvalt. Aan deze spiralen zijn rode stroken papier bevestigt waarop wensen zijn geschreven. Ook wij offeren een wierook spiraal voor een voorspoedige reis. 

Van hieruit gaan we met de bus naar het Paleis van de Hereniging dit is het voormalige presidentiele paleis van Zuid-Vietnam dat nog volledig is ingericht als op 30 april 1975 toen de oorlog eindigde en een tank het hek ramde en de macht aan het noorden werd overgedragen. We zien de diverse ceremoniële ruimte’s maar ook de kelders die volledig voor de oorlog voering zijn uitgerust als communicatie centra met Amerikaanse apparatuur uit de jaren 60/70.

We rijden met de bus naar het hoofdpostkantoor een mooi gebouw waar we onze kaarten kopen en onder goedkeurende blikken van oom Ho de postzegels met een lijmkwast op de kaarten plakken.

Aansluitend gaan we lunchen in het chateau hoewel de naam anders doet vermoeden is het toch een echte Vietnamees, maar de gerechten die worden opgediend zijn van uitzonderlijke schoonheid.met fijn uitgesneden wortelen ananassen en figuurtjes van samengestelde vruchtjes,zoals een vissertje die onze opgediende vis aan de haak heeft.. Ook introduceert Hoang bij ons een toost/yell en wel  MOT-HAI-BA- -YHOO !! oftewel 1-2-3 proost Deze toost zullen we in het vervolg overal bij elke maaltijd luidkeels aanheffen tot groot vermaak van de Vietnamesen zelf.

Na de lunch gaan we naar het oorlogsmuseum,dit hete een aantal jaren geleden nog het Museum van oorlog misdaden. De foto’s die je hier te zien krijgt zijn erg eenzijdig, maar ja je verwacht toch niet dat ze hun eigen gruweldaden tentoonstellen? Maar toch zetten ze je ook wel aan tot nadenken. Uit reacties, die in de groep te horen zijn, ervaart men dit bezoek als confronterend maar men is blij hier geweest te zijn want dit is n.l. wel een stuk geschiedenis van Vietnam en het Vietnamese volk. Er was ook een schoolklas aanwezig, hier werd per megafoon les gegeven in vaderlandse geschiedenis.

Ook bezoeken we een lakwerk fabriekje waar we uitleg krijgen hoe de diverse laklagen bewerkt worden en kunnen hier onze centjes kwijt.

Hierna gaan we terug naar het hotel en regelen we.vervoer met de hotelshuttle naar een restaurant in het centrum onze groep bestaat uit 15 personen dus wordt er ook een taxi bij bestelt.

Tegen 19.00 uur verzamelen in de lobby het busje (9 pers.) staat voor, met reeds 2 passagiers, bij het instappen blijkt het busje toch groot genoeg voor de hele groep. Afgeladen ging het richting centrum en we worden bij het REX hotel afgezet. Na enig vragen is het restaurant Screwers gevonden, een restaurant met een internationale keuken, waar wij met de hele groep een aanval op deden.

Met een beetje medewerking van de eigenaar is het restaurant vervolgens grondig verbouwd om de 15 personen aan te laten schuiven. (Met het voorval van de hotelbus en deze actie is gelijk de toon gezet binnen de groep voor de rest van de hele reis.)

Na een reuze gezellige avond, werden tegen 23.00 uur een aantal taxi’s opgetrommeld die ons weer naar het hotel brachten. We gaan direct slapen want morgen is het om 5.45 uur wake-up-call want we moeten om 7.00 uur voor de file de stad uit zijn.

Vandaag staan de Cu Chi tunnels op het programma. Om de stad uit te komen is een heidens karwei, het lijkt wel of de hele bevolking van Ho Chi Minh stad vandaag weer allemaal op de brommer zit. Vanuit de bus, die uiterst links rijd, is het een fascinerend schouwspel en soms denk je dat het fout gaat want ze rijden echt kriskras door elkaar, zowel links als rechts.

We rijden uiteindelijk over highway number 2 de stad uit. Tijdens een care-oke-stop (plas rook en versnapering stop) wordt gedemonstreerd hoe rijstvellen (voor springrolls) gemaakt worden. An doet ook een poging maar het lijkt op alles behalve op een rijst velletje pas bij de derde poging levert het een bruikbaar exemplaar op. Na nog een korte rit komen we op tijd bij de tunnels aan.

Na een documentaire waarbij we leren dat de tunnels eind 1940 door de Viet Minh gegraven zijn in hun strijd tegen de Fransen, en daarna door de Viet Cong verder zijn uitgebreid tot een tunnelnetwerk van 250 kilometer voor hun strijd tegen de Amerikanen. Er verrees een complete ondergrondse stad met woon- en slaapvertrekken, operatiekamers, commandoposten, keukens etc. op 3 niveaus. We krijgen de gelegenheid om een klein stukje tunnel in te gaan, om zo te ervaren hoe het geweest moet zijn. Ondanks dat dit stukje tunnel voor westerlingen groter is gemaakt wagen er zich maar.paar van onze groep aan.

We krijgen nog uitleg bij een aantal voorbeelden van zelfwerkzaamheid in vervaardiging van uniformen/schoeisel, handgranaten en vallen.

Het bezoek aan dit tunnel complex staat een beetje onder tijd druk want we moeten voor 12 uur in Tay Ninh zijn omdat dan in de grootste Cao Dai tempel een dienst begint. Onderweg zien we uitgestrekte rubber plantage’s en in de dorpjes waar we doorrijden al wat van die Cao Dai tempeltjes. Maar ons doel is de grootte tempel. Het gebouw lijkt op een afstand op een Europese kerk met 2 pagodetorens, maar dichterbij zie je pilaren waarop draken staan afgebeeld en het geheel is beige/rose/blauw geschilderd. Dit alles heeft wel een heel hoog zuurstok gehalte. Om een goede standplaats te hebben om de dienst te volgen of te fotograferen worden we naar het linker bordes gedirigeerd. Uitleg was er over de trilogie van godsdiensten die als basis dienden voor de Cao Dai nl. het Taoïsme, Boeddhisme en het Christendom. Het monotone gezang wordt ondersteund door een orkestje van 8 personen met traditionele instrumenten. De zangeressen van het koor ondersteunen dat nog eens met houten blokjes die ritmisch tegen elkaar worden getikt.

Na een klein half uur in dit religieus sprookjesland, met zijn felle kleuren te hebben vertoefd, was het tijd om de aftocht te blazen. We trekken de schoenen weer aan en gaan naar buiten, voor de eerste groepsfoto, gemaakt door Hoang.

Na de lunch rijden we richting Ho Chi Minh City waar we weer in die enorme brommer optocht terecht komen. Voordat we die avond aan boord van een rondvaart boot gaan eten, genieten we op het dak terras van het Sheraton hotel, onder genot van een drankje, van het uitzicht over de verlichte stad.

Morgen gaan we Ho Chi Minh City verlaten en beginnen we met de rondreis dus uitchecken en de rekening van het hotel betalen. Hierbij ontdek ik dat het ook mogelijk is geld op te nemen met je creditcard.

Na het ontbijt rijden we naar de Mekong Delta, Het landschap wat we aan ons voorbij zien gaan lijkt ons de bijnaam rijstschuur van Vietnam te rechtvaardigen. Rijstvelden omzoomd met palmbomen is ons decor en de kleur groen is overweldigend mooi. En dit alles zover het oog reikt. Na een care-oke stop komen we aan in Cai Be. Hier stappen we over op een boot en maken een leuke tocht. Tijdens een stop kijken we naar de productie van rijstkoekjes. Dit rijstkoekje is een van Vietnams snoeperijen. We lopen het dorp in, wat in een lint bebouwing langs de rivier is gebouwd, en ontmoeten er de gastvrije en goedlachse bevolking dat ons van alles laat zien en proeven.

Met de boot vervolgen we de tocht en maken onderweg kennis met het leven in de Mekong delta. Nagenoeg alles speelt zich op en langs het water af met een eindeloze stoet typische vrachtbootjes. We lunchen bij een leuk restaurant waar alles op palen staat. Op het menu staat o.a. olifantenvis. Deze vis wordt op een speciale manier opgediend en verorberd, door stukjes van deze vis samen met verse kruiden, in rijstpapier te wikkelen en gedipt in saus te eten. Ook worden er springrolls en garnalen geserveerd en gaat het eten met stokjes steeds beter. Zoals gewoonlijk smaakt het weer fantastisch.

Daarna vervolgen we onze boottocht naar de bus die in Vinh Long op ons wacht en maken daarmee nog een kort ritje naar de veerboot om de grote oversteek naar Can Tho te maken.

We overnachten daar in het Golf 4 hotel zodra we de koffers op de kamer hebben gaan we de omgeving verkennen.

Het hotel ligt aan de oever van een Mekong delta arm en ook hier hoor je het monotone geluid welke de eindeloze stoet boten veroorzaakt. De kade is voorzien van een door de plaatselijke bevolking drukbezocht park met daar in een heel groot monument voor oom Ho Chi Minh.

Voor die avond weet Steve een leuk restaurant waar we misschien op een balustrade kunnen zitten alleen niet met 15 personen, in het restaurant was op de boven verdieping een grote tafel gedekt. Waar we tot onze grote verrassing werden bediend door een Nederlands sprekende ober. Hij heeft dit geleerd door te luisteren en na te zeggen waaronder versjes als --Liesje leerde lotje lopen langs de lange lindenlaan enz.--- Het is met de hele groep weer heel erg gezellig en het wordt weer erg laat, voordat we in bed liggen.

Vandaag gaan we de delta weer verlaten dit doen we in etappes. Om 7 uur vertrekken we per boot uit Can Tho, de bus zal ons ergens langs de rivier weer oppikken. We bezoeken eerst de drijvende markt, opnieuw zijn we getuige van het leven in de Mekong delta. Het is een enorme warboel van boten. Aan een stok wordt de koopwaar gebonden zodat je meteen kunt zien waar je voor wat moet zijn. Complete gezinnen leven op de bootjes. Dit alles is nog zeer authentiek en niet commercieel zoals in Thailand, we genieten dan ook met volle teugen veel te vroeg naar onze zin varen we door voor het rendez-vous met de bus en via een Care-oke pauze in een accu recycle werkplaats stappen wij de bus weer in.

Omdat we vroeg hebben ontbeten hebben we een vroege lunch. Hoang waarschuwt ons niet te dicht bij de apen te komen die hier in kooien worden gehouden deze dieren schijnen het begrepen te hebben op brillen. Bij binnen komst zien we twee koks met behulp van schuimspanen een rijstbal maken uit een rijstprutje tijdens de lunch werden deze ballen opgediend en met een schaar worden ze in repen geknipt en kunnen wij het opeten. Ondanks dat de basis steeds rijst is, is het eten toch verrassend afwisselend. Dan weer de bus in om via Ho Chi Minh City naar Phan Thiët te gaan. In.Ho Chi Minh City rijden we via het kantoor van Vietravel voor de Care-oke stop en om de tickets te regelen voor de mensen die vliegen naar Hoi An.

We verlaten Ho Chi Minh City en zetten koers richting Phan Thiët. We rijden over de HighWay nr 1, langs veel, buitenlandse industrie die d.m.v. joint venture tot stand is gekomen. Ook hier veel rubber plantage’s. Na een Care-oke stop komen we om 18.30 uur bij het Swiss Village Resort aan. We krijgen bungalow B9 toegewezen. Na een douche gaan we aan de overkant bij Forrest Restaurant eten.

Hier eten we zeer uitgebreid en lekker en, we blijven Hollanders, niet duur.

Bij het verlaten van het restaurant zien we een vrouwtje armbandjes weven met al onze namen. We besluiten dat we dit NIET hebben gezien. Om 23.30 uur doen we de lichten uit.

Vroeg opgestaan we willen de vissers terug zien komen van een nacht op zee. We lopen de schitterende tuin door om via het restaurant het strand op te lopen. Via het strand komen we bij de plek waar de vissers hun netten weer klaar maken voor de komende nacht. Wat er aan vangst op het strand ligt is erg schamel. Er zijn al verschillende vissers binnen met die typische mand boten, hun werkzaamheden leveren mooie plaatjes op.

Na het ontbijt installeren we ons op het strand. Niets moet vandaag, we lezen wat, lopen wat door de branding, zoeken wat schelpen en proberen het zwembad uit.

Tegen 14 uur krijgen we toch wel trek en besluiten bij Forrest de menu kaart te bekijken. We hebben wel trek in vis en de ober toont ons 2 vissen, we maken een keuze en dit exemplaar wordt gegrild. De vis is nauwelijks opgediend of er komen mede reizigers binnen die ook besluiten die vis te bestellen zo lekker ziet het eruit we moeten bekennen het smaakte ook zo.

We zorgen om 16 uur klaar te staan om naar de zandduinen van Mui Né te gaan, waar je met mazzel een mooie zonsondergang kunt zien. Op de heenweg stoppen we even bij een klein vissersplaatsje voor de nodige foto’s. Daarna door naar de zandduinen. Zodra de bus is gestopt wordt je door kinderen elk gewapend met een stuk novilon overvallen. Het aanbod is om voor 10000 dong op dat stuk novilon de duinen af te glijden. We kijken eerst maar eens de kat uit de boom en klimmen met moeite in dat fijne zand naar boven. Van een mooie zonsondergang kan geen sprake zijn er zit een wolken bank aan de westelijke horizon .Onderwijl vragen de kinderen op een hinderlijke manier om aandacht voor hun handel. En komen ook de ansichtkaarten weer te voorschijn. Enkele dames laten zich verleiden en gaan op het stuk novilon naar beneden. Na dit verzetje lopen we terug naar de bus en gaan een fabriekje voor vissaus bezichtigen. 300 kilo vis en 100 kilo zout in grote vaten met een gewicht erop (zoals wij de snijbonen in de Keulse pot houdbaar hielden). Na drie maand levert dit 100 kilo saus op, over de lucht die er vanaf komt zullen we maar niet uitweiden. Terug in het hotel gaan we de koffers maar vast een beetje op orde brengen, de was is inmiddels ook weer netjes op het bed gelegd. Na een douche kleden we ons om want er moet ook nog gegeten worden die avond. We wandelen naar het Coco beach ressort, echt een mooie stek met huisjes op palen direct aan het strand, waar ons een groots diner wacht.

Na het diner lopen we tegen 23.30 uur terug naar het Swiss Village ressort.

5 maart. Phan Thiët --- Da Lat

Na het ontbijt en nadat we de rekening hebben betaald gaan we tegen 8 uur weer op weg vandaag is het reisdoel Da Lat.

Nauwelijks in de bus gezeten komt Hoang met een precentje, de armbandjes, hij deelt ze uit en wij zijn blij "verrast" en besluiten dit gedurende de hele reis te dragen. We stoppen bij een dragonfruit plantage en schieten enkele plaatjes. Het landschap is afwisselend soms erg groen soms kaal met zandverstuivingen en altijd de dorpjes in lint bebouwing direct aan de weg. Langzaam aan zijn we toch al stevig aan het klimmen en gaat de airco in de bus uit om de motor te sparen. De buizen van de waterkracht centrale passeren we meerdere keren via de haarspeld bochten.

Tegen 15.00 uur naderen we Da Lat op 1585 m. hoogte. Voordat we naar de stad zelf gaan, bezoeken we eerst de Prenn waterval wat vanaf een uitstekende rots in een klein meertje valt. We lopen onder de rots en achter het vallende water door het is wel lekker om hier even rond te lopen na die haarspeld bochten in de bus. Terug in de bus vallen ons de villa’s op die de rijke Fransen in de heuvels rond Da Lat hebben gebouwd. Het is er enkele graden koeler dan beneden, maar zo koud als de kleding van de Vietnamesen doet vermoeden is het beslist niet. We hebben een late lunch in het restaurant naast het hotel Golf 3.

’s Avonds gaan we met een aantal reisgenoten de markt bezoeken, die slechts op 1 minuut lopen van het hotel verwijderd is. Naast een voor Vietnam ongebruikelijk groente aanbod van artisjokken, wortelen, sla, aardappelen, aardbeien en tomaten is er vlees en vis maar ook een uitgebreide bloemen markt met een groot aanbod van de mooiste rozen. Ook zijn er allerhande snuisterijen te koop op plekken waar dit niet mag, op een seintje dat politie in aantocht is wordt de handel bij elkaar geraapt en is iedereen in een oogwenk verdwenen en zijn de trappen leeg. Voor Ton en Marion worden een paar precentjes gekocht, zij gedenken overmorgen dat ze 36 jaar geleden ja tegen elkaar gezegd hebben. Terug in het hotel nemen we een glaasje en via de TV bekijken de foto’s en verwijderen we de minder geslaagde exemplaren. Na een paar SMS jes gaat bij ons tegen 23.30 uur het licht uit.

6 maart. Da Lat

In tegen stelling van het officiële dag programma gaan we niet naar het dal van de liefde maar met de trein naar Trai Mat we rijden door een schitterend gebied met veel groente teelt op terrasveldjes tegen de heuvels. Na aankomst maken we een wandeling door het stadje, delen de nodige snoep uit aan de jeugd en nemen een kijkje bij de plaatselijke smid. De wandeling eindigt bij een Chinese tempel met een grote draak. Aanvankelijk is het niet toegestaan van het interieur foto’s te maken maar na een gift in het offerblok wordt het toch toegestaan. De bus is ons nagereden en zet ons in Da Lat af bij een gloed nieuwe kabel baan die ons naar het Thien Vien Truc Lem klooster/tempel brengt. Hier krijg ik van een aantal monniken het voorstel om in het klooster te gaan vanwege de grote oren en m’n buik. We bekijken de tempel en de tuin, geleidelijk wandelen we in de richting van een stuwmeer en via de dam komen we weer bij de bus aan.

Ons lunch adres is weer het restaurant naast ons hotel waar we weer zo’n geweldige lunch voor geschoteld kregen.

Na de lunch eerst een bezoek gebracht aan het Crazy hotel. Dit hotel is gebouwd door een architecte met een wel zeer levendige fantasie. Niets in dit hotel is wat wij van een hotel verwachten het is daarom ook niet te beschrijven. Erg surrealistisch allemaal. Wellicht iets voor een huwelijks reis. Ik denk dat dit hotel niet gebouwd had kunnen worden als de bedenkster niet de dochter was van iemand uit de directe omgeving van Ho Chi Minh.

Hierna naar het art-deco zomerpaleis van Bao Dai, de laatste keizer van Vietnam. Wat moet je je van zo’n functie voorstellen onder franse overheersing?  Op sloffen, welke we over onze schoenen moeten aantrekken, betreden we alle vertrekken. Je kan gewoon op alle stoelen gaan zitten, eventueel speel je een deuntje op de piano. Als men er niet voor zorgt dat e.e.a. beter beschermd wordt is over enkele jaren van dit culturele erfgoed niets over. In een van de zalen waar de troon staat is het een drukte van belang. Hier wordt door de Vietnamesen druk gebruik gemaakt van de mogelijkheid, om in statie gewaden, zittend op de troon, op de foto te gaan. Mot Hai Ba click.!!

We eten die avond in het restaurant rechts van het hotel. Als we afrekenen en vertrekken gaat de keuken en de voordeur op slot. We trekken als groep nog een keer over de markt en overvallen nog een terras waar de Tiger bier voorraad snel is uitgeput.

We hoeven alleen maar de straat over te steken om weer in het hotel te komen. Tegen 23.00 uur naar de kamer, koffers pakken en naar bed. Morgen is het weer vroeg op om Ton en Marion een verrassing te bezorgen.

Om 6.30 uur zijn we in een kamer naast de ontbijt zaal bezig ballonnen op te blazen en stoelen te versieren, de champagne staat koud en van de glazen is een toren opstelt. Dit alles is door het hotel geregeld. We zijn allemaal in het bezit van een roos dat samen een boeket moet vormen voor Ton en Marion. Als het paar dan ook om 7.00 uur verschijnt is hun verrassing groot. Na een lang zal ze leven en uitgebreide felicitaties met een champagne toast, moeten wij dan ook aan tafel, voor wat er nog over is van het ontbijtbuffet.

Na het uitchecken vlug de bus in, om via de indrukwekkende Ngoan-Muc pas en tal van haarspeld bochten naar beneden gaan. Halverwege de weg naar beneden komen we weer onder de 2 meters dikke pijpleidingen van de waterkracht centrale door, hierdoor raast het water uit het stuwmeer met daverende kracht naar beneden, onderaan de pas ligt de centrale, die een deel van zuid Vietnam van energie voorziet. Als eerste gaan we op weg naar de Cham torens van Phan Rang. De torens staan op een 100 meter hoge granieten heuvel in een woestijnachtig landschap.

Er staat een stevige wind daarom hebben Leo en Riet moeite het spandoek met de tekst FOX VAKANTIES VIETNAM GROEP met de datum voor de 3^e groeps foto van Hoang vast te houden Het is ondanks de wind warm en naar boven een hele, klim, boven is de stevige wind een storm en zien op enige afstand de Vietnamese vliegbasis, gebouwd door de Amerikanen.

Het complex draagt de naam van de koningen van de Cham, Po Klong Garai.

Na een care-oke vervolgen we onze weg langs de Cam-Ranh baai, een gemiddeld 20 meter diepe baai die zo is gelegen dat zelfs bij hevige storm het water hier rustig blijft. Deze baai is ooit door de Amerikanen gebruikt als Navy basis, Na hun vertrek door de...... juist ja, Russen.

Na de lunch rijden we naar de grote Budha van Nha Trang op de heuvel Tray Thuy waar ook weer de nodige trappen beklommen moeten worden. Hier hebben we een mooi uitzicht over een deel van Nha Trang en bekijken op ons gemak de liggende en zittende Boeddha.

Na nog een bezoek aan de Cham toren van Po Nagar in Nha Trang zelf gaan we naar ons hotel.

We logeren 2 nachten in het Yasaka Hotel aan de boulevard, en we besluiten vanavond typisch Vietnamees te gaan eten, (alsof we dat niet elke avond hebben gedaan), na het douchen en omkleden verzamelen voor het diner bij restaurant Lac Canh. Het wordt weer een gezellige avond waarbij we de garnalen en biefstukjes zelf moesten grillen op tafel barbecue’s. De lege bierflesjes verdwijnen onder de tafel omdat erop geen plaats meer is. De tafel wordt zoals gebruikelijk weer helemaal vol gepakt met allerlei gerechtjes. Het smaakte zoals altijd weer uitstekend. Aansluitend nemen we nog een afzakkertje bij een kennis van Steve en om 23.30 uur wandelen we terug naar het hotel om lekker te gaan slapen.

Het hotel heeft een Japanse tuin waar het ontbijt restaurant is onder gebracht daar genieten we van ons ontbijtje heerlijk in de buitenlucht. Het is bewolkt en de wind is nog steeds krachtig. De geplande snorkel tocht voor de middag gaat niet door daardoor hebben we de middag vrij. Maar eerst worden we met de bus naar de Boa Dai villa gebracht waar we aan boord van een boot gaan om naar een vissers eiland voor de kust te gaan. Bij het eiland aangekomen leggen we aan bij visbassins welke drijvende worden gehouden met plastic vaten. Hier moeten we in rieten, dicht gepekte, manden overstappen, want de boot kan niet aanleggen. We geven onze camera aan Hoang die van onze overstap foto’s maakt. Op het eiland in het dorpje Bai Mieu wandelen we rond en proeven het leven van de eiland bevolking en bekijken het haventje. Waar ze een boot beladen met stenen met de hand aan het lossen zijn. De lading stenen gaat op een bakfiets die met veel moeite het dorp in geduwd wordt. We drinken wat en hebben ondertussen heel veel leuke plaatjes geschoten.We gaan weer met de manden, die geroeid worden door potige dames, aan boord van de boot. Voordat we weg varen komt een andere boot vol met Vietnamese vrouwen en meisjes bij onze boot aan het visbassin aanleggen. Vriendelijk wuivend is het contact snel gelegd en het duurt niet lang of de dames klimmen over de reling richting onze boot om met ons op de foto te komen. Mot Hai Bah click!!

Terug op het vaste land gaan we met de bus naar de markt van Nha Trang, Cho Dam deze is de moeite van een bezoek meer dan waard In het overdekte midden gedeelte verkoopt men gouden sieraden, elektronica en kleding. Daar omheen groente vlees en vis kramen. We besluiten niet gezamenlijk te gaan lunchen en deze uit te stellen naar de avond bij de Italiaan. De middag besteden we met de aankoop van souvenirs en een internet bezoek om het thuisfront van onze ervaringen te berichten. Met Taxi’s die avond naar het Italiaanse restaurant waar ze duidelijk niet op een grote groep waren berekend Leo wacht vermoedelijk nu nog op zijn pizza. Jan ontdekt een kapper tegenover het restaurant en vindt dat zijn haren te lang zijn. Nadat de kapper klaar is, we hebben met z’n allen zitten wachten, zijn we met cyclo’s terug gegaan naar het hotel. Daar hebben we de koffers weer klaar gemaakt voor een bus dag morgen.

Om 7.00 uur Wake-up call. Bij het ontbijt ontbreken Alie, Wouter, Ton en Marion zij zijn reeds onder begeleiding van Hoang naar het vliegveld van Nha Trang zij zullen 2 dagen geen deelgenoot zijn van onze reis, zij vliegen naar Hoi An. Het weer is opgeklaard wanneer we de stad in noordelijke richting verlaten. De weg naar Qui Nhon voert over 3 hoge en enkele lage passen. We genieten van het fraaie Zuid Vietnamese landschap met uitgestrekte rijstvelden. We hebben het geluk dat op een gedeelte van de velden de oogst volop aan de gang is. Hierbij valt het ontbreken van machine’s bij dit werk op. Alles gaat met de hand. Uiteindelijk wordt de rijst langs de rand van de weg uitgespreid om te drogen.

Langs de kust zien we veel garnalen vijvers, de garnalen staan natuurlijk ook op het lunch menu en er worden dubbele porties besteld.

Gedurende het laatste traject naar Qui Nhon doen we nog een bingo die door Hoang op een wel zeer eigen wijze met veel humor wordt geleid.

Tegen 14.30 komen we in ons hotel aan, dat de passende naam Qui Nhon hotel draagt. Het ligt aan het strand waar toeristische voorzieningen geheel ontbreken. Wel wordt het pad langs het strand tot een soort boulevard geplaveid. Met een aantal gaan we de stad bekijken. We komen uit op de markt welke geheel overdekt is, dat hier geen of nauwelijks toeristen komen is te merken, want je vraagt je af wie bekijkt wie. Dit geldt vooral op de vis afdeling. Dat stevige mannen bij de dames in de smaak vallen was ons al opgevallen. Maar hier wordt je door die dames met de nodige hilariteit op een weegschaal gezet. Tot onze schrik zien we de schaal uitslaan tot boven 220 maar dat blijken pounds te zijn. Ook zien we een soort bank, een open ruimte midden op de markt waar het geld in dikke pakken open en bloot opgestapeld ligt.

’s Avonds eten we in het hotel, het eten is redelijk, maar de wijn wordt uit een reeds open fles geschonken en is niet te drinken. Het licht gaat rond 23.00 uur uit.

Om 8.00 vertrekken we uit Qui Nhon. Onderweg zien we weer de rijst velden waar druk geoogst wordt en de kleine ambachten en recycle bedrijfjes. Het voorstel van Steve, om Son My met het gehucht My Lai te bezoeken wordt door ieder van ons instemmend aanvaard. De naam My Lai heeft voor de meesten onder ons een beladen klank doordat dit gehucht door een Amerikaans peloton is verwoest en de bevolking incl. baby’s en ouderen beestachtig uitgemoord. De commandant kreeg voor de krijgsraad levenslang maar door tussen komst van Pres. Nixon heeft hij nooit een dag van die straf uitgezeten. We hebben na het zien van een TV reportage, van Fons de Poel die daar getoond wordt, door het dorp gelopen met overal plaquettes hier stond het huisje van……….Ook hebben we de foto galerij van de Amerikaanse leger fotograaf Haeberle bekeken.

Toch wel wat bedrukt hebben we gelunched in Quang Ngai, in een wat eens een 5 sterren hotel moet zijn geweest, met uitzicht op een rivier.

Na de lunch zijn we door gereden richting Hoi An de weg is groen omzoomd en druk. En na weer een bingo op de Hoang manier komen we tegen 15.30 uur in Hoi An aan we logeren in het Phu Thinh 2 hotel waar Ton ons met conische hoed en zwaaiend met een Nederlands vlaggetje stond op te wachten.

Nadat we onze wederzijdse ervaringen van de afgelopen 2 dagen uitgewisseld hebben, onder genot van een drankje, aan het zwembad is het tijd voor een e mailtje naar huis.

Om 19.00 uur verzamelen voor het diner en wandelen Hoi An en strijken neer bij de Cargo club op de boven verdieping met uitzicht op de Hoai rivier. Het eten is meer dan voortreffelijk en tegen 23.00 uur wandelen we terug naar het hotel. Enkelen gaan nog langs de kleermaker kleding aanmeten.

Om 8.30 na het ontbijt met uitzicht op de rijstvelden, die zich in een ochtend nevel hullen, vertrekken we voor een fietstocht door de omgeving van Hoi An. Na wat passen en meten heeft iedereen een voor hem of haar passende fiets en kan de tocht beginnen.Al na zo’n 3 km komen we bij het strand van Hoi An aan waar we natuurlijk weer op gewacht worden door een horde meisjes die weer het nodige te slijten hebben, dit varieert van Chinese sterrenbeeld halskettinkjes tot armbandjes en manicuren wanneer je niets kocht kon je opzouten.

De tocht gaat verder door een klein dorpje waar we de opgespaarde hotel zeepjes, tandenborstels, en kammetjes uitdeelden aan de plaatselijke jeugd en zien de mensen hun groente tuintjes bevloeien met grote gieters die aan de schouderlat hangen. Geleidelijk aan fietsen we midden tussen de rijstvelden over kleine smalle dijkjes, we komen weer aan de rand van Hoi An en bezoeken een Chinese tempel met daar achter een prachtig onderhouden Chinese begraafplaats elk graf is een tempeltje op zich. Het is inmiddels tijd voor de lunch die we gebruiken in het Phô Hôi restaurant 2 . Na de lunch even relaxen aan het hotel zwembad voordat we om 16.00 uur gaan beginnen aan de stads wandeling. We worden met de bus naar de Nguyen Thi Minh Khai gebracht waar we eerst het Phung Hung huis bezoeken, dit is een van de mooiste en best bewaarde koopman huizen in de oude stad. Het huis heeft 80 pilaren met een marmeren voet, houten raamschermen en een dak met Yin en Yang dakpannen. De vierkante opening in het plafond is gemaakt om bij hoogwater goederen naar boven te kunnen hijsen. Het huis is maar een 20 meter van de Japanse brug verwijderd dus dat is het volgende bezoek. Het is een van de weinige over gebleven overdekte bruggen die in Vietnam zijn overgebleven. Het eerste wat je ziet als je op de brug staat zijn 2 stenen apen en aan de andere zijde 2 stenen honden die de brug bewaken. In het midden een brug pagode het Chua Cau tempeltje welke gewijd is aan de draak die de aarde doet schudden. We maken de nodige foto’s van deze brug en gaan de Tran Phu street op een prachtig straatje waar de koopwaar tot op de straat staat. We komen als vanzelf bij de Hoi Quan Phuc Kien aan, de hal van de Chinese Fukiengemeenschap. In de hal is een tempel gewijd aan Thein Hau, de godin van de zee en beschermheilige van zeelieden. De godin heeft haar oorsprong in zuidoost China. De Tran Phu street eindigt bij de markt. Hier staat de bus weer te wachten die ons terug brengt naar het hotel.

Na een douche hebben we ons gekleed voor een Diner bij het Mermaid restaurant aan Tran Phu street. Voordat we vertrekken beloven we een afzakkertje te nemen bij het kleine restaurantje tegenover het hotel. Na een gezellige avond doen we deze belofte gestand en strijken daar tegen 22.00 uur met nagenoeg de hele groep neer. Het was aandoenlijk te zien hoe de drankjes werden geserveerd tegen 23.00 gingen we naar onze kamers de koffers weer klaarmaken voor vertrek en een kwartier later ging het licht uit.

Om 7.30 uur staan we allemaal klaar en zijn de koffer in de bus geladen. We verlaten Hoi An en rijden richting Marbel Mountains. De marmerbergen bestaan uit 5 heuvels en worden ook wel Ngu Hanh Son genoemd, de bergen van de 5 elementen. Hoa Son (vuurberg), Moc Son (houtberg), Kim Son (goudberg), Tho Son (Aardberg) en Thuy Son (waterberg). Voordat we de waterberg opgaan bezoeken we eerst een marmer bewerkers werkplaats waar ze schitterende beeIden maken groot en klein. We beklimmen de berg via 156 treden. We bezichtigen hier de Tam Tai pagode en klimmen nog een aantal treden op naar het Vong Giang Dai uitzichtspunt.hiervandaan heeft men een schitterend uitzicht op de andere 4 heuvels en het dorp Non Nuoc. We dalen af naar de Hoa Nghiem grot daar gaan we een doorgang in die slecht verlicht is en kom je de spectaculairste grot van de marmerbergen de Huyen Khong In deze grot, die verlicht wordt door gaten in het 25 mtr. hoge plafond, zijn boeddha’s en altaren in de rotswanden gehakt. Via trappen en doorgangen komen we uit eindelijk weer bij de bus aan.

We vervolgen onze route naar Danang daar brengen we een bezoek aan China beach. Op 8 maart 1965 landden hier de eerste Amerikanen en later was dit strand voor hen een rust en recreatie oord tussen de gevechten door. In Danang bezoeken we het Boa Tang Cham oftewel het museum van Cham beeldhouw kunst een van de grootste attracties van Danang.

Wanneer iedereen uitgekeken is gaat het verder en maken we een schitterende tocht via de wolkenpas. Tijdens de tocht naar boven heb je na elke bocht een adembenemend uitzicht op de groen omzoomde kust. Boven op de top hebben de Fransen rode bakstenen - en Amerikanen betonnen bunkers gebouwd. Het is hier echt fris en de verkopers die hier zijn, zijn geen voorbeeld voor de Vietnamesen. Een volk die wij hebben leren kennen als goedlachs open en spontaan. We worden vooraf door Hoang voor hen gewaarschuwd met name voor de geld wisselaars. De tocht naar beneden is ook schitterend en zien dan de in aanbouw zijnde toegangsbrug naar de tunnel die momenteel gegraven wordt. De lunch die we vandaag nuttigen is niet goed in een vieze omgeving we hebben dan ook niet gegeten.

Tegen 15 uur komen we aan bij het Thuan Hoa Hotel in Hué. Nadat de koffers op de kamers staan gaan we met een groepje de stad verkennen en gaan de straat op. Het hotel is precies tussen 2 grote winkelstraten. Na een poosje gelopen te hebben ontdekken we een terras en besluiten daar wat te gaan drinken. De eigenaresse heet Coco en na wat heen en weer gepraat blijkt ze Steve goed te kennen en ze raakt hevig opgewonden van de wetenschap dat "he in town" is. Al met al een gek mens. Terug in het hotel douchen en kleden voor een avondje bij de Indiër voor de verandering.

Het wordt niet echt laat die avond tegen 23.00 uur gaan we slapen.

Na een goed ontbijt met de bus naar de parfumrivier, waar we aan boord gaan van ons "cruise schip" dit is een op 2 smalle boten gebouwd houten huisje, met een sierlijk dak. Het is bewolkt vandaag de eerste dag zonder zon, ondanks dat blijft de temperatuur heerlijk warm. We varen nauwelijks of er wordt een stapel kleding variërend van overhemden tot jurken en pakjes op de vloer van de boot uitgespreid en kan het passen beginnen. Het is soms vermakelijk om te horen dat er quasi serieus onderhandeld wordt over verschillen van 5000 of 10000 dong.(€0,25 of €0.50)

We stappen van boord bij de Thien-Mu pagode deze is niet toegankelijk vanwege grootschalige restauraties. Door de toegangspoort komen we in de tuinen, met aan het eind de Dai-Hung tempel ook staat er in de tuin de auto waarmee de monnik Thich Quang Duc zich in 1963 naar Saigon heeft laten rijden, om zich door zelfverbranding van het leven te benemen. We genieten nog even van de prachtige tuin en na de hele tuin te zijn rond gelopen gaan we weer naar de bus. We rijden weer richting Hué naar de Citadel waar in 1803 door keizer Gia Long met de bouw is gestart . We gaan de citadel binnen via een brug en door de 6 m. hoge en 20 m. brede wal. Voor de muren van de keizerlijke stad blijven we even staan bij 5 van de 9 kannonen (symbolen van de elementen, water, vuur, aarde, metaal en hout). Bij de andere poort staan er nog 4 (symbolen voor de jaargetijden).

Er is nooit mee geschoten maar vormen een symbolische bescherming van de citadel. In de Hoang Thanh of keizerlijke stad oefenden de keizers hun openbare ambt uit. Wij komen binnen via de Ngo-Mon poort met daarop het Lau Ngu Phung (paviljoen van de 5 feniksen).

Bij belangrijke gebeurtenissen verscheen de keizer hier op de 1^e etage. Achter deze poort/paviljoen voert een brug tussen lotus vijvers naar het Thai-Hoa paleis In de hal met zijn 80 donkerroodgelakte en met goudkleurige drakenmotieven versierde pilaren van ijzerhout, is de goudkleurige troon de voornaamste bezienswaardigheid. We slenteren daarna nog wat door wat eens de verboden purperen stad is geweest. Ze is compleet verwoest in de Amerikaanse oorlog toen de Viet cong en het Noordelijke leger er zich tijdens het Tet offensief had verschanst. Er is om elk huis gevochten. De verwoesting duurde 25 dagen..Er moet nog het een en ander gerenoveerd worden,o.a. de bibliotheek deze wordt met staalkabels en stutten overeind gehouden.

Aan wat er al is opgeknapt zoals het Hien Lam paviljoen kunnen ons een kleine voorstelling maken hoe het er vroeger in alle luister bij gelegen moet hebben. We laten de citadel voor wat het is en gaan met de bus naar ons lunch adres, een mooi hotel, waar het restaurant op de bovenste verdieping ons een mooi uitzicht bied over Hué. Hier nemen we al vast afscheid van Trang onze chauffeur en doet Inge fonetisch het woord. Na de lunch gaan we naar de tombe van Khai Dinh. Het ligt natuurlijk weer op een  heuvel, zodat we weer trappen moeten lopen. Eerst kom je op een pleintje met beelden van paarden, olifanten en mandarijnen, welke niet groter mogen zijn dan de keizer zelf. Omdat Khai Dinh slechts 1.53 m. was, zijn de beelden van de mandarijnen slechts 1.52 m. hoog. Na weer een aantal trappen komt men in het "paleis" staat een verguld beeld boven de tombe uit 1922 dat de keizer op ware grootte toont. De muren zijn bewerkt met aardewerk mozaïek. We hebben royaal de tijd dit alles te bekijken en nemen als aandenken nog een paar foto’s van het illustere 4 tal Trang, Hoang, Steve en de bus . Want alleen Steve gaat morgen met ons verder naar Hanoi. Na deze "pracht en praal" gaan we richting hotel waar we de koffer weer wat op orde brengen en we wandelen nog wat in de omgeving rond.

Om 18.30 uur staan er bij het hotel 17 cyclo’s te wachten. Eerst een rondje door Hué via de Phu-Xuan brug naar de verlichtte Citadel en dan over de, in wisselende kleuren, verlichtte Trang-Tien brug naar het restaurant. Waar het eten weer als gewoonlijk vorstelijk is en Inge namens de hele groep een afscheid woordje richt tot Hoang. Hoang zelf heeft ook een verrassing, voor ieder koppel de groeps foto’s die hij gedurende de reis heeft genomen ook de losse foto’s worden verdeeld in de groep. Zo komt er (88 allemachtig prachtig) een eind aan weer een schitterende dag.

14 maart. Hué ---- Ha Noi

Vroeg uit de veren 6.00 uur Wake-up 6.30 uur ontbijten 7.30 uur in de bus 9.25 uur vliegen. We hebben geluk dat we de ochtend vlucht bevestigd kregen, zodat ons het rondhangen bespaart blijft.

Trang gaat met de bus van hieruit terug naar Ho Chi Minh City. Hoang vliegt terug hij begeleid op 17 maart een groep Vietnamesen naar Europa en moet het nodige nog voorbereiden. Zijn toestel vertrekt 15 min. eerder en we nemen met applaus afscheid van hem. Ons toestel een ATR 72 van Vietnam airlines vertrekt precies op tijd en onderweg wordt de bewolking onder ons steeds dikker en na een uur vliegen landen we in de regen op Noi Bai het nieuwe vliegveld van Hanoi. We moeten even op onze koffers wachten, wanneer alles kompleet is worden we in de hal opgewacht door een nieuwe gids Hiem. De koffers zijn ingeladen en dus op naar het Hilton. Het verkeer lijkt in Hanoi minder chaotisch, maar schijn bedriegt. Ook hier is het verkeer een grote puinhoop, wel zien we hier meer personen auto’s, we steken de Rode rivier via de dubbele brug over en rijden zo de 3,5 miljoen tellende stad binnen.

Na de middag Hanoi verkennen dit doen we samen met Liesbeth en Jan. Het mot regent nog steeds, zodat we voor het eerst deze reis een jas aan moeten. We lopen het hotel uit richting het Hoan Kiem meer en lopen langs de oever als vanzelf naar de Ngoc Son pagode die midden in het meer op een eilandje staat en via de karakteristieke "rode brug van de rijzende zon" met de oever verbonden is. Na dit alles bekeken te hebben begint de maag toch wel te knorren en we besluiten naar een restaurantje om te zien. Aan de noord zijde van het meer bevind zich het historisch centrum van Hanoi waar we al snel een reis bureau annex restaurant vonden met de naam "Hanoi hot plates" waar we voor de enorme som van € 1.80 pp een Ty-Pan gerecht rijst en een Tiger beer geserveerd kregen. Met de maag gevuld loopt het wat makkelijker en zo komen we in straatjes zó smal dat je vanaf de balkons in het huis tegenover kunt overstappen. Net als in Ho Chi Minh City zijn de diverse ambachten gecentreerd in één straat. Op een gegeven moment raak je, ondanks dat je een plattegrond bij je hebt, het spoor bijster want lang niet altijd zijn de straten van naambordjes voorzien, bij navraag blijkt dat je toch wel behoorlijk uit de koers bent geraakt. Terug naar het meer is dan nog 2 km welke we shoppend hebben afgelegd. Hierbij komen we tot de ontdekking dat het adres, de straatnaam + huisnummer, op de luifels staan vermeld. Terug in het hotel douchen en naar het, water puppet show, een optreden van marionetten spelers die traditionele Vietnamese vertellingen uitbeelden. Hierbij staan ze tot hun middel in het water en bewegen ze de poppen horizontaal aan stokken onder water. Het verhaal wordt gezongen en begeleid door traditionele instrumenten. Na deze toch wel vermakelijke show wandelen we naar restaurant Diva waar weer een geweldig diner voor ons geserveerd wordt. De irish koffie wordt met veel theater en dramatiek klaar gemaakt hij smaakte ook zo. Na een borreltje in de hotel lounge, liggen we tegen 23.00 uur in bed.

Het ontbijt buffet is een van een klasse die je bij een hotel als het HILTON mag verwachten, verse jus, zalm, franse kaas en de wereld aan broodjes, beleg, fruit, (de eieren en kip zijn nog met vakantie vanwege de kippengriep), goede koffie. Het is vandaag droog naar wel nevelig dat hoeft voor een plek als Ha Long Bay geen nadeel te zijn. Toch nemen we maar een jasje mee. Onderweg zien we weer in het voorbij gaan, de diverse markten waar voornamelijk varkens worden verhandeld en terplekke een kopje kleiner gemaakt. En wat men allemaal op een brommer kan vervoeren en vaak leeft het ook nog. Onze koffiestop houden we in Hong Ngoc, bij een atelier waar allemaal jonge mensen met een lichamelijke handicap werken. Het leven voor deze jonge mensen is niet gemakkelijk. De producten die ze maken zijn bedoeld om aan toeristen te verkopen ze variëren van sieraden tot geborduurde schilderijen. Wij besluiten een borduursel met de afbeelding van Ha Long bay te kopen. Tegen 12.00 uur gaan we aan boord van de Huy Hoang voor een 4 uur durende tocht door de baai met het fascinerende landschap van loodrecht oprijzende rotsformaties. We zijn nauwelijks aan boord of de lunch wordt geserveerd, krab, vis, springrols en frietjes. Ondertussen genieten we van het schitterende panorama. Ook bezoeken we een grot, 3 zalen vol stalactieten en stalagmieten. Door de gekleurde verlichting is het meer een feest tent. Op de weg terug hebben we nog een Care oké stop opnieuw in Hong Ngoc en tegen 19 uur zijn we weer terug in het hotel. En spreken af in de bar op de eerste verdieping happy hour tegen 21.00 uur gaan we eten bij Café Ou Lac, naast de Diva van gisteren, dit restaurant kent alleen een terras dus hopen dat het droog blijft. Tegen 23.00 uur lopen we terug naar het hotel.

De reis begint aan z’n eind te geraken, vandaag de laatste volle dag in Hanoi. Eerst een ontbijtje en dan beginnen we aan de stads tour in Ha Noi.

Eerst gaan we naar het Mausoleum van Ho Chi Minh want dat kan tot 11.00 uur. We geven de camera’s en tassen aan Hiem en Steve want die mogen niet mee. Alle bezoekers en/of groepen die bac Ho (oom Ho) willen bezoeken worden in een strakke rij van 2 achter elkaar gezet en wordt er op de kleding gelet. En zo schuifelen we in een lange rij richting ingang van het mausoleum. Op regelmatige afstanden staan militairen in smetteloze uniformen te controleren of iedereen zich waardig in ingetogen gedraagt, geen handen in de zakken en een uitgestreken gezicht. Door de ingang links af hoek om trap op, het is koud binnen, deur door en daar ligt hij, oom Ho, door een spotje beschenen in een glazen vitrine. Op de 4 hoeken van deze vitrine staat een erewacht. Tijd om stil te staan is ons niet gegund en voor we het weten staan we weer buiten waar we worden op gevangen door Steve en Hiem we nemen onze tassen en camera’s weer in ontvangst. Voor een groepsfoto gaan we weer naar de voorkant om het mausoleum als achtergrond te krijgen. Mot Hai Ba click. We lopen wat rond op dat gigantische plein en gaan vervolgens de tuinen in. Hier bekijken we het presidentiele paleis van de buitenkant, daarna de bijgebouwen met o.a. auto’s van oom Ho en vervolgens het houten huis in de tuin waar oom Ho heeft gewoond. Het is overal erg druk het is constant een schuifelende rij, ook in de het park waar de Chua Mot Cot , de 1 zuilige pagode staat die in 1049 door keizer Ly Thai Tong is gebouwd. Vervolgens gaan we de Quan Thanh pagode in het west meer bekijken. Vooral de toren met de witte boeddha’s leveren een mooi plaatje op. Het is nu tijd voor koffie. Daarna gaan we naar de tempel van de literatuur, de oudste universiteit ook wel de tempel van Confucius. Via de hoofdpoort Van Mieu Mon kom je binnen in het 2,5 ha grote complex. Het bestaat uit 5 hoven, van elkaar onderscheiden door muren en poorten. Op de vierde binnenplaats bevindt zich de hoofdtempel met een beeld van Confucius en zijn 4 meest toegewijde leerlingen. In het daarachter gelegen reeds gerestaureerde gebouw krijgen we een kort concert met traditionele muziekinstrumenten, erg mooi. (Ik heb achteraf spijt dat we hier geen cd hebben gekocht want de cd’s die we op de markt in Natrang hebben gekocht zijn prut.)

Na de middag vrij. We moeten nog een nieuwe tas voor de handbagage kopen onze oude is na vele jaren trouwe dienst versleten we hebben er al een gezien eergisteren bij onze verkenningen door de oude stad toen konden we het niet over de prijs eens worden, maar opnieuw proberen. Eerst een hapje eten, dat doen we weer bij Hanoi Hot Plates (16 Hang Be - Hoan Kiem) waar ook het reisbureau redelijk klandizie had en het daardoor gezellig druk was.

We lopen door de Hang Dao en de Hang Ngang naar de Dông Xuâng market en zijn al weer snel aan het onderhandelen over de prijs, uiteindelijk komen we een prijs overeen die gelijk is aan de prijs waar het eergisteren op stuk liep. Met onze nieuwe aanwinst lopen we terug naar het hotel, onderweg nog de nodige sigaretten ingeslagen. In het hotel de koffers klaar gemaakt en kleding bij de kamer van Steve afgegeven voor het goede doel.

Na het happy hour gaan we met taxi’s naar een restaurant waar kansarme kinderen een opleiding krijgen als kok of serveren van de maaltijden onder begeleiding van het kritische oog van de matrone die soms openlijk kritiek had. Jan bedankte Steve, namens ons allen, voor zijn inzet en begeleiding en overhandigde de enveloppe. Steve op zijn beurt noemt onze groep uniek omdat we vanaf de aankomst in Vietnam de eerste tot de laatste dag als groep de avonden samen hebben door gebracht, bij elkaar zijn gebleven en niet in groepjes uiteen zijn gevallen. Met taxi’s terug naar het hotel waar we de laatste nacht in Vietnam doorbrengen.

Om 7.30 uur al wakker, na een douche, rustig ontbeten. Nog even een stukje gelopen. Koffers op de gang. Rekening betaald. Om 11.15 uur richting de luchthaven. Waar we nogmaals afscheid nemen van Steve en Hiem. Zonder problemen ingecheckt, krijgen alle instapkaarten en de bagage is doorgelabeld, dus daar hebben we geen omkijken meer naar. Zonder vertraging gaan we met een nagenoeg lege Airbus 330 200 van Malysia richting Kuala Lumpur waar we om 18.30 uur aankomen. Hier moeten we officieel tot 23.30 uur de tijd doorbrengen maar het wordt 00.30 uur uiteindelijk. De tijd brengen we door met een drankje en ontdekken relax stoelen waarvan we dankbaar gebruik hebben gemaakt.

Boarden om 24.00 uur het toestel is afgeladen vol na wat plaatsen ruilen zit een ieder van de groep naast zijn of haar partner. Na een rustige vlucht zet de captain de Boeing 747-400, ondanks de vertraging, keurig op tijd om 6.30 uur aan de grond op de polderbaan. We nemen afscheid van elkaar bij de bagage band en spreken af dat er een reünie georganiseerd gaat worden.

We gaan met de hotel shuttle naar hotel Ibis waar onze auto staat en rijden toch wel wat weemoedig gestemd naar huis, terug kijkend op een fantastische reis.

Vietnam. wat moet je nou in Vietnam? deze vraag is nú snel beantwoord,

       Omdat het een land is met een geweldige geschiedenis waarin het gebloeid heeft, doch ook gebloed.

       Omdat van die geschiedenis nog voldoende over is om van te genieten.

       Omdat het een land is met een bevolking dat toeristen open en spontaan tegemoet treed.

       Omdat het een land is met een zeer gevarieerd landschap.

       Omdat het een land is met een divers klimaat.

       Omdat het een land is om van te houden.

       Omdat in dat land mensen wonen om van te houden.