(onderwerpen die moeizaam uitgeplozen werden door mij) :
(onderwerpen die moeizaam uitgeplozen werden door mij) :
Als je lekker met Linux wilt werken is een internet verbinding erg handig. Op internet is enorm veel informatie te vinden over Linux. Zo zijn er een heleboel handleidingen, zogenaamde Howto's, te vinden op internet. De verbinding met internet maken is niet zo moeilijk al hoewel ik wel tegen wat problemen aan liep.
De Hardware:
Ik werk zelf nog met een modem. Veel interne modems zijn software gestuurd (winmodems) en werken niet onder Linux. Ik heb zelf een externe modem Wisecom 56k6. Deze werkt zonder problemen. In Linux wordt de modem, die aan com2 hangt, /dev/ttys1 genoemd.
De Software:
Er zijn meerdere programma's die ervoor zorg kunnen dragen dat je verbinding hebt met internet. De veiligste en snelste methode is wvdial.
Instellen wvdial
Dit programma kun je eenvoudig configuren m.b.v. YAST1. Ga naar Yast 1 (kde menu, suse, administration, configuration, yast1) vervolgens ga je naar systeem admin, dan netwerkconfiguratie, vervolgens PPP netwerk configureren. Nu kun je het telefoonnummer van je Internet Service Provider (ISP) invoegen en de overige gegevens (inlogaccount, wachtwoord e.d.) kies voor automatic DNS, laat tone dialing leeg en kies voor PAP/CHAP authentication. Even opslaan en klaar. Het programma wvdial kun je terug vinden in de map /usr/bin . Dit programma kun je vervolgens bijv. kopieren naar je taakbalk. Het programma geeft een log van alles wat er gebeurt bij het maken van de verbinding, de verbinding kun je beeindigen met CTRL + C
Er zijn nog meer programma's, bijv. Kinternet en het programma KPPP, wat ik hieronder ga bespreken
Instellen KPPP
Je kunt KPPP openen via het KDE menu, internet, inbelprogramma. Als je het voor het eerst opent moet je een nieuw account aanmaken, vul hier het nummer van je ISP in en inlognaam en wachtwoord. Je kunt de rest zo laten staan IP, dynamisch Ip-adress, gateway standaard gateway, DNS automatisch, logginscript, uitvoeren en accounting kun je leeg laten.
Vervolgens kun je het apparaat instellen, het volume van de modem en nog wat andere minder belangrijke zaken en klaar is kees !
Als je de beschreven procedures volgt moet het redelijk eenvoudig zijn om snel een internet verbinding aan te maken via een modem met SUSE. Je zult deze internet verbinding nodig hebben voor de broodnodige hulp bij het configuren van Linux. Zie verder de Links op deze website voor hulpaddressen.
Het is mij naar redelijk wat geploeter gelukt om een netwerk op te zetten tussen mijn Linux computer en mijn Nt workstation
Ik heb op mijn Nt computer (naam:cyrix486, ipadres 131.107.2.201) een
werkgroep opgezet genaamd goud (subnetmask 255.255.0.0)
Op mijn NT computer heb ik TCP/IP en Netbeui geinstalleerd (dit zijn
twee netwerkprotocollen)
Wat Tcp/ip betreft staat er op de tabbladen het volgende
De beide machines zullen gebruik maken van het TCP/IP protocol om met elkaar te communiceren, automatisch geinstalleerd op mijn Linux machine en handmatig (?) geinstalleerd om mijn NT machine. Samba zorgt er voor dat mijn Linux machine overweg kan met Windows SMB (Service Memory Blocks).
Op de windows NT machine hoeft niks te gebeuren als alles maar is opgezet zoals boven beschreven. Hoeft vast niet allemaal, maar zo werkt het in ieder geval !!
Op de Linux machine moet nu het volgende gebeuren:
Samba moet geconfiguurd worden en er zijn wat wijzigen nodig in het
bestand /etc/rc.config .
Het configuren van Samba kan op twee manieren:
;
; /etc/smb.conf
;
; Copyright (c) 1999 SuSE GmbH Nuernberg, Germany.
;
[global]
workgroup = goud (naam
van werkgroep hierinvullen)
guest account = nobody
keep alive = 30
os level = 2
kernel oplocks = false
security = user
; Uncomment the following, if you want to use an existing
; NT-Server to authenticate users, but don't forget that
; you also have to create them locally!!!
; security = server
; password server = 192.168.1.10
; encrypt passwords = yes
printing = bsd
printcap name = /etc/printcap
load printers = yes
socket options = TCP_NODELAY
map to guest = Bad User
; Uncomment this, if you want to integrate your server
; into an existing net e.g. with NT-WS to prevent nettraffic
local master = no (; hier weghalen om te integreren
in bestaande NT werkgroep)
; Please uncomment the following entry and replace the
; ip number and netmask with the correct numbers for
; your ethernet interface.
interfaces = 131.107.2.206/255.255.0.0 (; weghalen en goed ipadres en subnetmask invoeren)
; If you want Samba to act as a wins server, please set
; 'wins support = yes'
wins support = no (; hier weghalen
wins support niet echt nodig om netwerk op te zetten, misschien later wel
handig)
; If you want Samba to use an existing wins server,
; please uncomment the following line and replace
; the dummy with the wins server's ip number.
; wins server = 192.168.1.1 (hier
kun je een bestaande wins-server neerzetten, maar die heb ik niet !)
; Do you wan't samba to act as a logon-server for
(hier kun je van je Linux machine een Nt logon server maken
; your windows 95/98 clients, so uncomment the ,
Leuk maar niet nodig)
; following:
; logon script =%U.bat
; domain logons = yes
; domain master = yes
; [netlogon]
; path = /netlogon
[homes] (verwijzing naar de homedirectories)
comment = Home directories
browseable = yes
read only = no
create mode = 0750
; The following share gives all users access to the Server's CD drive,
; assuming it is mounted under /cd. To enable this share, please remove
; the semicolons before the lines
;
[cdrom] (dit werkt zo wel, ik kan de cd-rom zien en benaderen in NT)
comment = Linux CD-ROM
path = /cdrom
read only = yes
locking = no
guest ok = yes
[printers] (ik zie de printers in NT, dus
het lijkt me wel goed, wel goed stuurprogramma in NT lokaal installeren)
comment = All Printers
browseable = no
printable = yes
public = no
read only = yes
create mode = 0700
directory = /tmp
Verder moet het configuratie bestand /etc/rc.config worden aangepast er moeten twee services "aangezet" worden
op regel 835 moet inetd op Yes worden gezet dus: START_INETD="yes"
op regel 985 moet samba geactiveerd worden dus: START_SMB="yes"
Als je het configuratie bestand /etc/rc.config wilt inzien klik dan hier !
Je kunt met het grafisch bijgeleverde programma Ksamba makkelijk shares aanmaken. Er zijn ook grafische programma's waarmee je dit configuratie bestand nog verder kunt bewerken. Om Ksamba te gebruiken tik je in een terminal of via uitvoeren ksamba. Nu moet je nog smb.conf laden (openen) dit staat in /etc/smb.conf/ nu kun je nieuwe shares maken en ook samba configuren ! Werkt allemaal redelijk makkelijk. Het is verstandig om eerst even een backup te maken van de goed werkende smb.conf !!
Nu is alles klaar !! Het makkelijkste kun je eerst even in Windows Nt kijken of je de Linux machine ziet. Als hem ziet is alles oke !
Van de windowskant is alles erg simpel. In windowsNt ga ja naar netwerkomgeving en als alles goed is zie je daar Linux staan en is het klaar. Je kunt nu de shares bekijken en de cd-romspeler aanspreken (wel eerst mounten op de Linux machnine). Je kunt zelfs m.b.v. deze computer of de verkenner een driveletter aan een netwerkshare verbinden. Ik heb gelezen dat windows ME en soms ook 98 wel eens problemen kunnen geven maar met Windows NT ging alles erg goed. In windows NT wordt de Linux machine gezien als een NT server en is er niks aan de hand. Windows 98 en Me heb ik echter niet geprobeerd, want daar had ik de mogelijkheden niet voor.
Je kunt het netwerk ook benaderen vanuit Nt met een telnet programma en dan heb je geen eens SMB nodig, initd moet echter wel ingeschakeld zijn. Dit alles lukte nog wel met Linux 6.4 en 7.0 maar niet meer met 7.1. Telnet wordt meegeleverd met NT, het zit ook op Linux maar een conectie met de NT workstation werd altijd geweigerd.
Laatst ondekte ik een programmatje waar mee je een SSH verbinding kon
leggen. Dit is een beveiligde verbinding. Ik gebruik het programma Putty
daarvoor. Daarmee kan ik vanaf een NT machine erg eenvoudig een verbinding
maken met een Linux machine. Ik kan inloggen als Root en van alles en nog
wat doen. Vanwege veiligheidsredenen kun je de mogelijkheid om als root
in te loggen over een netwerkverbinding ook uitschakelen in Linux !
Bij Linux gaat het allemaal een stuk minder simpel.
Je moet de netwerkshare eerst mounten en je moet een mount punt hebben
op de Linux machine. Dit klinkt niet alleen ingewikkeld maar is het ook
nog.
Je kunt als volgt te werk gaan
open een terminal venster en tik de volgende opdracht
smbclient -L cyrix486 (let
erop dat L een HOOFLETTER is)
Nu wordt er nog om een wachtwoord gevraagd, geef
een geldig wachtwoord voor de cyrix486
Je krijgt nu een overzicht van alle shares op
de computer cyrix486
Dit ziet er ongeveer zou uit:
Domain=[GOUD] OS=[Windows NT 4.0] Server = [NT lanmanager 4.0]
sharename type comment
C$
disk Standaardshare
D$
disk Standaardshare
dos
disk
Server Comment
CYRIX486
LINUX
Samba 2.0.7
Workgroup
Master
Goud
Cyrix486
Je ziet hier dus dat het domein GOUD is en dat er twee computers actief zijn: Cyrix486 en Linux. Het gaat om de shares op Cyrix486, je ziet dat er drie dingen geshared zijn C$, D$ en dos. De $ zijn verborgen shares die je dus wel in Linux ziet. Met de volgende opdracht kom je in zo'n share terecht.
smbclient \\\\cyrix486\\dos password
De 4 \ zijn erg belangrijk anders krijg je een foutmelding. Ook de 2 \ zijn erg belangrijk. Geef nog een geldig wachtwoord aan het einde en je zit in de share. Je kunt er nu via dos of Linux commando's in gaan rondneusen. Let echter op de shares zijn nog niet gemount !!
Mounten van de shares.
Om de shares te mounten ga je als volgt te werk.
Let
op want hier ben ik wel een paar uur mee bezig geweest voordat ik er achter
kwam hoe het moest en ik kon het nergens echt goed beschreven vinden !!
Met de opdracht
smbclient -L cyrix486 heb
je kunnen zien welke shares aanwezig zijn. Nu is het de bedoeling dat je
die structuur (naam van de shares) gaat aanmaken op de Linux machine !!
Daar heb ik even mee gezeten om dit te begrijpen. In wezen is het vrij
simpel voor het mounten is een aankoppelingspunt nodig en dat moet je eerst
maken voordat je kunt gaan mounten. Ik heb in de map /mnt/ een submap gemaakt
genaamd cyrix486 in deze submap heb ik drie mappen gemaakt C, D en dos.
Deze structuur ziet er dan als volgt uit:
/
/mnt
/mnt/cyrix486
/mnt/cyrix486/C
/mnt/cyrix486/D
/mnt/cyrix486/dos
Om te mounten tik je de volgende regel in:
mount -t smbfs -o username=beheerder //cyrix486/c$ /mnt/cyrix486/c
er wordt nog even om een wachtwoord gevraagd en het is klaar !
Om nu de share te gaan bekijken ga ja naar de map /mnt/cyrix486/c en voilla daar staat je share
Nog even de parameters van mount behandelen
-t is voor het mounten van een bepaald
filesysteem in dit geval smbfs (service memory blocks filessystem)
-o is voor options in dit geval geef je een username
mee, opties worden gescheiden door een komma ,
mount -t smbfs -o username=beheerder, password=password //cyrix486/c$ /mnt/cyrix486/c
Voor meer info over mounten tik je in een terminal venster man mount in
Op zich is het niet zo ingewikkeld, maar het zou
natuurlijk mooier zijn als dit wat automatischer kon. Dit kan volgens mij
op twee manieren. 1. je kunt het hele mount gebeuren opnemen bij het starten
van de machine 2. een of ander grafisch programma moet het kunnen doen
voor jou. Met optie 1 moet ik nog bezig en voor optie 2 ben ik nog op zoek
! Wordt vervolgd zullen we maar zeggen.
Wat is nou eigenlijk een fileserver. In mijn definitie is dit een computer die bepaalde bestanden en mappen deelt (shared) waar andere computers gebruik van kunnen maken. Als je samba installeert zoals ik dit gedaan heb (zie smb.conf) dan heb je in feite al een file-server. Ik heb maar twee computers dus in een klein netwerk is het dan al klaar. In een groot netwerk kun je de volgende situatie hebben een gezamenlijke database staat op een computer die altijd aanstaat, waarvan iedereen gebruik maakt. Deze server heeft dan vaak ook nog allerlei backup mogelijkheden. De home-directories staan voor zo ver ik weet meestal niet op de fileserver maar op de aanmeldserver. Dit heet in de NT wereld een Primary Domain Controller (PDC). Hier op log je in en staan je thuismap, meestal krijg je hier ook nog je ip-adres van (DHCP). Er is dan vaak ook nog een Backup domain controller (BDC) , die als (de naam zegt het al) backup dienst doet voor de PDC.
Maar terug naar de fileserver. Deze is nu in feite
al klaar ! Als je ksamba gebruikt kun je gemakkelijk nieuwe shares
aanmaken en samba configuren. Start ksamba via een terminal of via uitvoeren.
Nu moet je het bestand smb.conf nog openen in de map /etc/ en je kunt van
start. Allerlei mappen delen voor het netwerk.
Wat is nou eigenlijk een printserver. In mijn definitie is dit een computer
waaraan een printer hangt die door andere computers gebruikt kan worden.
Het is mijn netwerk de bedoeling dat de NT computer op de Hp930c van de
Linux bak print.
Als je samba installeert zoals ik dit gedaan heb (zie smb.conf) dan
is de printer gedeeld en kun je er in principe gelijk op afdrukken. Het
belangrijkste hierbij is dat er een goed stuurprogramma op de client is
geinstalleerd. Dus je hebt een stuurprogramma nodig dat geschreven is voor
het besturingssysteem van de client. Natuurlijk heb je ook een stuurprogramma
nodig voor de Linux computer maar dat is al gebeurd als alles goed is.
Belangrijk hierbij is dat je de HP930c als default printer hebt ingesteld
via YAST 2 (op de Linux bak dus). Ik had een cd-rom bij mijn 930c. Maar
de trage NT bak kon het allemaal niet aan. Ik moest deze printer eerst
installeren op mijn NT server 4.0 en delen. Op de NT WS moest ik de printer
nog even installeren (vanaf de NT server) en toen had ik een goed werkende
driver. Vervolgens heb ik met mijn NT WS contact gemaakt met de Linux computer
en via de cd-rom (hp930c) de printer geinstalleerd (drivers waren al aanwezig
via NT server) en alles ging goed.
Wat mij erg opvalt is dat het printen via de Linux computer wel erg traag gaat. Ik had ook even een testpagina op de NT server afgedrukt en dit ging razendsnel. Op de Linux computer gaat dit veel trager. Als ik iets lokaal afdruk (op Linux comp) gaat dit ook wel traag, maar niet zo traag. Misschien dat dit nog in te stellen is via een configuratie bestand. Mogelijk dat er nog veel meer opties in te stellen zijn (printproces belangrijker maken, dus hogere prioriteit geven ?!) maar daar kijk ik nog wel eens naar. In ieder geval de operatie is gelukt, ik kan vanaf mijn NT WS 4.0 printen op de Linux computer !
Een mailserver is een machine die mail ontvangt, opslaat en naar de juiste gebruiker stuurt zodra deze daarom vraagt. In mijn kleine netwerk is het de bedoeling dat de Linux bak als mailserver dienst doet en dat de NT machine de mail-client wordt. Het resultaat moet dan zijn dat gebruikers van het netwerk mail naar elkaar kunnen sturen. De NT machine moet de post dus van de Linux machine afhalen. In een groot netwerk met een centrale aanmeldserver en een centrale homedirectory moet de mial dan in de homedirectory terecht komen zodat de gebruiker op verschillende computers kan inloggen, maar dan toch altijd zijn mail kan in zien. De gebruiker is dan een zogenaamde roaming user (rondtrekkende gebruiker) In mijn kleine netwerk van 2 computers vind ik het al lang best als de computers mail naar elkaar kunnen versturen en dat is dus nu het doel !
Het meest gebruikte programma om mail te versturen (binnen de Linux wereld) is sendmail. Sendmail is een programma dat het gehele ontvangen en afhandelen van mail op zich neemt. Dus dit programma hebben we in ieder geval nodig en wordt ook geleverd bij de Suse distributie.
Het meest gebruikte programma voor NT 4.0 is exchange. Binnen een NT netwerk gebeurt het hele mail gebeuren met dit programma. Je kunt eenvoudig op een centrale server een postkantoor inrichten en je clients hier een postvak geven. Dit gebeurt met het onderdeel microsoft mail. Aangezien dit geen Nt netwerk is zal dit dus hier anders moeten gebeuren namelijk via het onderdeel internetmail !
Nu deden zich tijdens het opzetten van het hele mail gebeuren allerlei vreemde situaties voor die ik niet helemaal begreep en ik weet ook niet meer precies hoe ik het voor elkaar heb gekregen maar het werkt nu wel. Ik zal het puntgewijs proberen te behandelen:
1. Protocol
Het protocol wat ik ga gebruiken voor het mailgebeuren is SMTP (simple mail transfer protocol) in het TCP/ip gebeuren van NT zit dit volgens mij automatisch in verweven. Bij Linux moet je het even aanzetten in /etc/rc.config (regel 254) SMTP ="yes"
2. Programma's
Sendmail was al geinstalleerd op mijn Linux machine (standaard installatie) het wordt namelijk ook gebruikt voor het versturen van email berichten over het internet.
Exchange is ook bijna altijd wel geinstalleerd op een NT machine verder geen probleem. Op Nt machine hoeft verder niks geinstalleerd te worden.
Op mijn Linux machine heb ik echter nog de volgende programma's geinstalleerd:
3a Sendmail
Het instellen van Sendmail in Linux kan gebeuren via YAST 1 (SUSE Linux).
Ga naar het KDE hoofdmenu ga naar YAST, system administratie, netwerk configuratie,
sendmail configureren. Vervolgens krijg je een vijftal opties waarvan je
de eerste selecteert (dit is Host met permanente verbinding (SMTP) dit
is het protocol waarover ik het eerder had ! ). Dan klik je op verder en
het is klaar.
Het configuratie bestand van sendmail /etc/sendmail.cf/ is vrij complex
en redelijk lang.
Ik voeg het wel even bij. Link
naar sendmail.cf
3b bind8 en qpopper
Hier kan ik kort over zijn met qpopper heb ik niks gedaan. Ik heb twee keer kcmbind gedraait en leeg gelaten en gesaved. Ik weet niet wat er gebeurt is, maar misschien is het wel belangrijk geweest ???
3c kmail
Dit is een verhaal in twee delen. Het werkt namelijk voor Root anders dan voor andere gebruikers. Laat ik beginnen met iets over Kmail te vertellen. Kmail is het standaard programma van KDE 2 voor mail activiteiten. Het staat in het hoofdmenu van KDE. Dit programma start ik op. Vervolgens ga ik naar instellingen en in dit pull-down menu weer naar instellingen. Nu krijg je een hele waslijst met allerlei instellingen waarvan maar twee belangrijk zijn. We doen het eerst even voor Root en dan voor een andere gebruiker:
Voor ROOT
Identiteit:
naam: root
emailadres: root@linux
(er zijn nog meer mogelijkheden maar die kun je verder leeg laten)
Netwerk:
verzenden van berichten
sendmail: /usr/sbin/sendmail
Inkomende berichten (minimaal 1 toevoegen)
lokale postbus:
naam: naamloos
lokatie /var/mail/root
Voor andere gebruiker
Identiteit
naam: albert
emailadres: albert@root
Netwerk:
verzenden van berichten
sendmail /usr/sbin/sendmail
Inkomende berichten (minimaal 1 toevoegen
pop3:
naam: albert
login:albert
wachtwoord:password
host: linux
in ieder geval aanvinken : pop-wachtwoord opslaan in config-bestand
De gebruiker Root mag van het systeem geen gebruik
maken van pop3. Dat is het verschil tussen Root en een "gewone" gebruiker.
3d Exchange
Voor exchange leek het allemaal heel simpel maar dat viel dus wat tegen.
Hier zijn de instellingen en hoe je die aanmaakt:
Klik met de rechter muisknop op postvak in en ga naar eigenschappen.
Nu moet je een drietal onderdelen toevoegen:
Internet mail
Tabblad Algemeen
Naam: albert
emailadres: albert@linux
server: linux
account: albert
wachtwoord: password
Berichtenindeling: vinkje voor MIME
Geavangeerde opties: alle uitgaande post naar de volgende postserver
sturen: linux
Tabblad Verbinding
verbinding via netwerk aan vinken
Persoonnlijk adresboek
pad: d:\winnt\albert.pab
Persoonlijke mappen
pad: d:\winnt\albert.pst
codering: comprimeerbare codering
Dit leek mij op zich voldoende. En groot was mijn vreugde toen ik van mijn Linux bak een berichtje stuurde naar de beheerder op de Nt machine en die ook nog aankwam. Ik dacht dat gaat allemaal lekker snel en simpel. Tot ik probeerde van mijn Nt computer naar mijn Linux computer iets te versturen en ik allerlei foutmeldingen kreeg. Ik verstuurde een berichtje naar root@linux en kreeg de volgende foutmelding; Er is geen post bezorgd bij de postserver Linux. Controleer of u de juiste servernaam hebt opgegeven of geef een nieuwe server op om post bij te bezorgen. Ook kreeg ik berichten dat de gebruiker root@linux niet herkend was. ik moest dan hiervoor een adres ingeven. naam: root adres: root@linux.
Ik heb het een paar keer geprobeerd maar niks wou, toen heb ik het eerst maar even laten liggen. De volgende dag las ik iets over dat je een DNS server moest installeren, nl. bind8 dat heb ik toen gedaan, kcmbind 2 keer gedraaid leeg gelaten en gesaved. Maar het hielp nog niks. Vervolgens heb ik het onderdeel internetmail uit exchange verwijderd en weer toegevoegd, NIKS. Toen heb ik het maar eens geprobeerd met het onderdeel Microsoft mail, als postkantoor opgegeven \\linux\albert\mail\inbox. Dit wou ook niet, toen maar weer internetmail geinstalleerd en weer niks op mijn Linux machine geswitsched van gebruiker en ik weet niet wat er gebeurde maar opeens had ik mail van de NT computer. Misschien dat ik de computers ook nog wel eens uit heb gezet en weer aan ?!
Ik weet dus niet precies waar het aan lag dat de NT computer geen mail kon versturen en ik weet ook niet hoe het kwam dat hij dat na wat aanprutsen in een keer wel deed. Het leek mij verstandig om toch maar even al de stappen op te noemen die ik gedaan heb ondanks dat het leek dat het geen resultaat had. Nu doet de mailserver het en is alles oke. Om alles echt even goed te testen maak ik op beide machines een nieuwe gebruiker aan genaamd testje en met die gebruiker ga ik mail versturen. Op de Linux bak doe je dit met (inloggen als root) YAST 1, systeemadministratie, gebruikersbeheer. Op de Windows NT bak doe je dit met gebruikersbeheer (eerst inloggen met beheerder). Op de Linux machine hoef je niet in te loggen met gebruiker testje. De home map is weliswaar leeg maar het versturen van berichten via NT gaat toch goed. Het enige dat je hoeft te doen is een postbus instellen op de NT machine voor de gebruiker (eerst inloggen als gebruiker testje) en je kunt gelijk mailen. Belangrijk om te weten is dat je niet met de gebruiker testje eerst hoeft in te loggen op de Linux machine. Dit is vooral belangrijk in een groot professioneel netwerk. Als Linux daar de server is wil je niet dat er iemand anders op inlogt dan de systeembeheerder. Op naar het volgende onderdeel.
Voordat we naar het volgende onderwerp gaan nog even het volgende. We
hebben nu een mailserver voor lokale users, die alle mail opvangt binnen
het netwerk. Het werkt nu allemaal, maar er is meer ! Het zou mooi
zijn als een client ook naar buiten kan mailen. Dit moet in theorie allemaal
goed mogelijk zijn en in de praktijk blijkt het vanaf de Linux bak mogelijk
om mail naar buiten te sturen. Je kunt in Kmail via instellingen
een nieuwe identeit maken en daar de instellingen opgeven voor de externe
mail, bij identiteit wordt het mail adres dan bijv. agoudberg@zonnet.nl,
bij netwerk moet je nog even een nieuw account toevoegen, pop3 van zonnet,
pop3.zonnet.nl, de smtp kun je nog steeds via sendmail laten geschieden
(root!). Ik heb dit vanaf de NT machine ook geprobeerd, ik log in als beheerder
en verstuur een mailtje naar agoudberg@zonnet.nl, dit wil niet !
Ik dacht ik moet ook een account voor buiten in exchange instellen,
maar je kunt in exchange niet meerdere accounts openen. Toevallig had ik
nog een ander mail programma liggen Pegasus mail (u zult misschien zeggen
waarom niet outlook-express, maar ik was bang dat dan mijn exchange weg
zou zijn) . Dit heb ik geinstalleerd op de NT machine. Ik had binnen drie
minuten contact met de Linux mailserver en kon gelijk zonder problemen
mail versturen naar root@linux. Dit was al een hele verademing vergeleken
met exchange. Maar nog belangrijker ik kon meerdere accounts tegelijkertijd
openen, was wel wat ingewikkeld maar goed. Ik had dus nu een lokaal account
en een extern mail account op de NT bak. Dus in principe was de situatie
hetzelfde als op de Linux machine. Ik probeerde via pegasus een mailtje
te sturen naar buiten. Maar toen kreeg ik de volgende melding 550 5.7.1
<agoudberg@zonnet.nl> .... Relaying denied. IP name lookup failed [131.107.2.201]
. Ik kon mij nog herineren dat ik ergens een tekst had gelezen over het
configureren van sendmail.cf en inderdaad ik had een goede nederlandstalige
tekst. Ik dacht geen probleem dat is zo opgelost ! Helaas de tekst was
geschreven voor Redhat en daar gaat het net even anders. In de tekst stond
namelijk dat ik het IP-adres van de client moest opgeven in het bestand
ip-allow anders zou ik de foutmelding: " we don not relay " krijgen. Dit
was ook precies wat er gebeurde: "relaying denied " . Tot mijn verbazing
kon ik het bestand ip_allow niet vinden in /etc/mail/ hier moest het volgens
de tekst staan. Ik heb toen zelf een tekstbestand aangemaakt dat
ip_allow heette maar dit sloeg natuurlijk nergens op, er was immers geen
koppeling in sendmail.cf met dit bestand. In de map /etc/mail staat wel
een bestand relay-domains, hier moet je een domein naam in vullen en dan
kunnen al de clients op dat domein "relayen" helaas moest dit een "Fully
qualified domain name" zijn en dat is mijn domein naam goud niet
!
Dus tenstlotte maar gekeken in sendmail.cf ik zag hier wel iets staan
in de trant van relayable IP address, en heb hier het Ip-adress van de
NT bak ingevoerd maar dit mocht niet baten. Ik weet dus wat het probleem
is, maar de oplossing heb ik nog niet gevonden.
Ik moet sendmail er op een of andere manier van overtuigen dat mijn NT bak met IP-adress 131.107.2.201 mag relayen, maar waar en hoe doe ik dat is de vraag.
In sendmail.cf kun je lezen dat de lokale host, dit is de Linux bak, alles mag, relayen en weet ik veel wat meer. Ergens moet ik sendmail.cf dus staan dat de NT bak dit ook mag.
Ik kom er nog wel achter hoe dit werkt, ik zal er nog eens in duiken. Uit dit hele verhaal zijn in ieder geval twee wijze lessen te trekken.
1. De verschillende ditributies verschillen wel degelijk van elkaar
! Bestanden die in Redhat voorkomen, komen niet in Suse voor en omgekeert.
In het vervolg is het dus het beste als je een Howto kunt vinden voor jouw
distributie.
2. Als het ene programma niet lekker werkt kun je het met een ander
soort gelijk programa proberen. Echange werkte moeizaam met lokale mail,
terwijl dit bij Pegasus zo maar klaar was. Exchange kan niet meer dan een
account openen, er zijn mail programma's zoals Pegasus en outlook-express
die dit wel kunnen !
Goed wordt wederom vervolgd nu naar het volgende onderwerp:
Wat is nou een Wins server ? De Windows Internet Name Service (WINS) wordt gebruikt om Netbios namen te koppelen aan een Ip-adres. Het is dus een koppeling tussen computernaam (Netbios naam) en het IP-adres van die computer, zodat het voor mensen makkelijker is (naam is makkelijker dan nummer). Wins is een dynamische database voor het registreren en omzetten van NetBios namen naar Ip-adressen. Dynamisch wil zeggen dat je het niet handmatig bij hoeft te houden (dit moet je wel doen met bijv. de LMHOST files en de Host files die normaal voor Linux en Unix gebruikt worden). Het registeren van NetBios naam met IP-adres gebeurt automatisch.
De netbios naam van de computer is de naam van de computer zoals die werd ingesteld tijdens de installatie (max. 15 tekens)
Elke keer als er een WINS client opstart, registreert het zijn Netbios naam en Ip-adres bij de WINS server. De wins server houdt een lijst bij van Netbios namen en IP-adressen.
De wins-server heeft een statisch (vast) IP-adres nodig. In een NT netwerk kan de DHCP server en de WINS server op dezelfde computer gezet worden. Dit is het makkelijkst.
Als de WINS server niet beschikbaar is dan switched de WINS client naar een ander mode (B-node) en stuur hij de boodschap (ik ben op zoek naar die en die computer ) over het netwerk naar alle computers op dat netwerk. Normaal stuur hij de boodschap dus naar de WINS server die een lijst heeft van computer namen en Ip-adressen.
Voordeel van een WINS server is dan ook drieledig:
1. Centrale plaats voor het automatisch bijhouden van Netbios en Ip
adress koppelingen
2. Leidt tot minder netwerk verkeer (client stuurt de boodschap/verzoek
slechts aan een computer: de WINS server)
3. De clients vinden sneller wat ze zoeken.
Vraag is nog wel of Linux en Unix machines ook daadwerkelijk gebruik maken van Wins. Volgens mij maken ze alleen gebruik van DNS (Dynamic Name System) en de Host en LMHOST bestanden. Windows maakt in ieder geval gebruik van WINS.
Zoals ik al eerder geschreven verloopt de connectie met o.a. windows
machines via Samba. Om van een Linux machine een Wins server te maken moet
je het configuratie bestand van Samba een beetje aanpassen, d.w.z. Wins
op "yes" zetten. Als je smb.conf goed loopt moet je nog op de NT machine
het ip-adres ingeven van de WINS server en dan moet het klaar zijn !
Voordat je begint met het wijzigen van smb.conf is het misschien verstandig
er eerst even een backup van te maken, je weet nooit wat er gebeurt..
Hier volgen de verdere stappen:
Voor de Linux machine:
Het wijzigen is niet moeilijk. Open met een tekstverwerker het bestand
/etc/smb.conf. Ga naar het gedeelte waar vermeld wordt:
if you want Samba to act as a wins server, please set
; 'wins support = yes'
wins support = no
Zet een ; voor wins support = no en haal de ; weg voor 'wins support = yes' ( de ' ' heb ik laten staan, ik weet niet waar dit voordient, maar zo staat het in smb.conf. Start de computer opnieuw op (dat is het zekerste) of stop en start de service.
Voor de NT machine:
Ga naar start, instellingen, configuratiescherm, netwerk, tabblad protocollen, tcp/ip vervolgens eigenschappen
Nu ga je naar het tabblad WINS-adres
primaire Wins server: 131.107.2.206
secundaire Wins server: leeg
Ok, sluiten en computer opnieuw opstarten
Controlle
Je kunt controleren of alles werkt met het Ping commando.
Ga naar start, programma's, en kies voor dos.
Als je in dos bent tik je: ping linux
Het resultaat moet er dan ongeveer als volgt uitzien:
bezig linux [131.107.2.206] te controleren met 32 bytes gegevens
Antwoord van 131.107.2.206 bytes=32 time<10 ms TTL=255
Antwoord van 131.107.2.206 bytes=32 time<10 ms TTL=255
Antwoord van 131.107.2.206 bytes=32 time<10 ms TTL=255
Antwoord van 131.107.2.206 bytes=32 time<10 ms TTL=255
Je kunt ook het programma Putty gebruiken open dit en kies voor SSH verbinden bij de host tik je in: linux en vervolgens moet er een inlog scherm komen.
Als alles goed is gegaan heb je nu een werkende WINS server van je Linux machine gemaakt.
Nog enige slot opmerkingen voor dit hoofdstukje:
Je kunt meerdere Wins servers hebben (primaire en secundaire) doel hiervan is dat als er een niet bereikbaar is dan is de andere vast wel te bereiken (dus backup mogelijkheid)
Wat is nou het vershil tussen WINS en DNS. Er zijn twee belangrijke verschillen:
Zoals bij het onderwerp het opzetten van een WINS server reeds is vermeld, is een DNS server een server die IP-adressen omzet in internet namen. DNS converteert namen naar nummers en andersom. Deze conversie is niets anders dan een "tabel" met een kolom namen (zoals ftp.linux.org) en een kolom adressen (zoals 199.249.150.4).
De meest gebruikte nameserver (= DNS server) software is named. Dit programma is een onderdeel van "BIND" . Bij dit hoofdstuk ga ik uit van BIND versie 8. Deze staat op de cd-rom's bij SUSE 7.1 en kan via YAST geinstalleerd worden. Doe dit eerst !
Voordat je met Named aan de slag gaat moeten er eerst een aantal configuratiebestanden worden aangepast. Het gaat hier om de volgende configuratiebestanden: /etc/host.conf en /etc/resolv.conf (deze stond bij mij in /etc/ppp/resolv.conf, heb ik nog even extra gecopieerd naar /etc/, dit scheen geen kwaad te doen !) volgens de Howto die ik had moest er ook nog een bestand /etc/hosts.conf zijn maar die heb ik niet gevonden op mijn machine. Een andere Howto had het alleen over host.conf en resolv.conf, dus ik denk dat deze twee bestanden bedoeld worden (toch maar een goed, duidelijk nederlandstalig boek kopen ??)
Voordat je begint met het wijzigen van bestanden is het belangrijk om eerst even een backup te maken van die bestanden.
Goed er moeten dus twee configuratiebestanden bestaan en er ongeveer zo uitzien:
/etc/host.conf
order hosts, bind
multi on
Dit zijn de twee belangrijkste regels, bestand heb ik bijgevoed in map van deze site. De regel: "Order hosts, bind" zorgt er voor dat er eerst in het bestand /etc/hosts gekeken wordt voordat de nameserver gebruikt wordt. In het bestand /etc/hosts staat een verwijzing naar mijn computer. Bestand maar even bijgevoed aan directory van deze website.
/etc/ppp/resolv.conf (in mijn geval) of /etc/resolv.conf (extra)
search linux.bogus
nameserver 127.0.0.1
Dit zijn de twee regels die er volgens de Howto in moesten staan. Het IP adres 127.0.0.1 is altijd het IP adres van de lokale computer ! Dit is erg belangrijk om te weten !! Dus ook al heeft je computer nog een ander IP-adres, het heeft ook altijd 127.0.0.1
Goed als deze twee bestanden er zijn (en ze waren al geinstalleerd op
mijn machine) gaan we met named aan de slag.
Named staat gewoonlijk in /usr/sbin/named/ het configuratie bestand
staat in /etc/named.conf. Met dit laatste bestand moeten we iets ondernemen
volgens de Howto.
Named.conf
Onder options vindt je de directory waaruit named zijn informatie haalt, dit is /var/named
Volgens mij hoefde er verder niks gewijzigd te worden aan dit bestand, dit had SUSE al gedaan. Het bestand is bijgevoed in de directory van deze website.
In de directory /var/named staat o.a. het bestand root.hints. Dit bestand bevat informatie over de root nameserver op de hele wereld. Deze informatie kan verouderen en wijzigingen gebeuren bij DNS niet automatisch.
Named starten en testen
Nu we de drie bestanden aanwezig zijn en indien noodzakelijk zijn aangepast kunnen we named starten. Dit kan op twee manieren.
Handmatig
Om het eerst even te testen tik je in een console de volgende regel "ndc start" Als je een inbelverbinding gebruikt moet je eerst even inbellen naar je provider. In de console kun je vervolgens de volgende regel tikken "tail -f /var/log/messages" je kunt hier de berichten bekijken die heen en weer worden gestuurd en je kunt ook zien of er foutmeldingen zijn. Om de DNS server echt even te testen start je een nieuwe console en tik je de volgende regel in " nslookup" als alles goed is krijg je de volgende regel:
Default server : local host
Address:127.0.0.1
>
Achter de > kun je een naam intikken van een website en die wordt dan "geDNSed" bijvoorbeeld:
> pat.uio.no
Server: localhost
Address: 127.0.0.1
Name: pat.uio.no
address:129.240.130.16
Nslookup gaf aan named de opdracht par.uio.no (universiteit in Noorwegen) op te zoeken. Named ondervraagt vervolgens een van de nameserver die in root.hints genoemd staan, en krijgt het IP-adress terug !
Als je nogmaals dezelfde zoekopdracht geeft krijg je dit:
> pat.uio.no
server: localhost
Address:127.0.01
Non-authoritave answer:
NameL pat.uio.no
Address:129.240.130.16
Het non-authoritave answer wil zeggen dat Named het IP adress uit zijn cache haalt en niet vraagt aan de nameserver in root.hints. Als je dit antwoord krijgt betekent het dat je zogenaamde "caching-only" nameserver werkt !!
Nslookup kun je verlaten door exit in te tikken !
Automatisch
Als je in rc.config start_named="yes" hebt gezet wordt named automatisch opgestart als je je Linux machine opstart.
NT machine
Bij de Nt machine moet je nog instellen dat er een DNS server is.
Klik met de rechtermuisknop op netwerkomgeving, eigenschappen, protocollen, TCP/IP, eigenschappen, DNS
Vul bij Hostnaam Linux in, voer bij domein goud in.
Klik vervolgens op toevoegen en tik het IP adres in van de Linux machine:
131..107.2.206 en klik op oke. Herstart de machine !
Als alles goed is gegaan en de test geslaagd is heb je dus een DNS server
opgezet. Een van de redenen waarom ik een DNS server opgezet heb, zal je
duidelijk worden als je het stuk over het opzetten van een proxyserver
leest.
Het opzetten van een proxyserver en het delen van internetverbinding
Wat is een proxy-server?
Een proxyserver is een programma dat geraadpleegde internetbestanden
lokaal opslaat. Als voor een tweede maal dezelfde bestanden
of html-pagina's opgevraagd worden, zorgt de proxy-programmatuur ervoor
dat deze van je eigen, lokale server komen, i.p.v. het
trage internet. Met een proxy-server duurt het opvragen van een gecachte
pagina slechts een seconde, ipv enkele tientallen. Het
is echter niet zo (kwam ik na veel moeite achter) dat complete pagina's
worden opgeslagen, alleen plaatjes e.d. Het is dus belangrijk dat
als je een pagina opvraagt via de proxyserver je wel een lopende internetverbinding
hebt.
Het meest gebruikte proxy-programma bij Linux is SQUID (inktvis).
Squid is een zeer intelligente en snelle proxy-server die uitzoekt of
de internet-site inmiddels veranderd is en bij eventuele
veranderingen slechts de veranderde documenten via het internet binnenhaalt.
De onveranderde zaken worden lokaal, via je eigen
server, aangevoerd.
Bij Suse Linux 7.1. wordt het programma Squid 2 bijgeleverd (de nieuwste stabiele versie). Hier ga ik mee aan de slag. Doel is tweeledig. Lokaal (linuxbak) pagina's cachen en twee de proxyserver ook beschikbaar stellen voor NT client, als alles goed gaat heeft de NT client dan ook toegang tot internet via de modem die aan de Linux bak hangt.
Eerste probeersel ging de mist in, dus hier heb ik redelijk wat tijd aan besteed, N.b. Let op !
Bij de eerste poging om Squid te installeren en configureren ging van alles mis. Allereest mijn aanname dat complete pagina's werden gecased en dat ik dan even geen internetverbinding voor die pagina's nodig had, was fout. Squid slaat slechts een deel van de pagina op, bijv. de plaatjes, in zijn cache. Er is dus wel een online verbinding nodig. Ten tweede gebruikte ik verschillende howto's door elkaar, dat is ook niet zo'n goed idee. Ten derde had ik niet de juiste stappen gezet voordat ik Squid ging configuren. Zo had ik bijvoorbeeld nog geen DNS server opgezet en dat is noodzakelijk wil je Squid juist doen lopen. Dus DNS server is nodig voor Squid. De persoonlijk firewall kan volgens mij ook nog wel eens problemen opleveren, die heb ik dus uitgezet !!. Ik zal je de verder details besparen hoe ik heb geworsteld met dit onderwerp. Laten we de verspilde uren als positief beschouwen en laat ik er de nodige lessen uit trekken.
1. wees er zeker van wat er met een bepaald onderwerp wordt bedoeld,
de juiste definitie dus.
2. Het is onverstandig om verschillende Howto's door elkaar te gebruiken.
Gebruik er per keer een en werk die helemaal af, als de Howto niet naar
behoren werkt neem dan een andere.
3. Volg de juiste procedure, de juiste stappen dus. Squid werkt niet
zonder DNS server dus eerst DNS server installeren en configuren.
4. Als ik er niet uit kom, is het verstandig om even iemand te bellen,
te mailen of je vraag op het internet te stellen. Een vriend van mij kwam
langs en toen werden een boel dingen duidelijk en verholpen.
Goed genoeg geluld over wat er allemaal mis ging. Squid werkt nu goed en ook de internetverbinding is inmiddels gedeeld ! Hier volgen de stappen voor het goed laten functioneren van Squid.
Stap 1 configuren van Squid
Het configuren van Squid gaat met een tekstbestand /etc/squid.conf/ Het is een redelijk lang tekstbestand en ziet er redelijk ingewikkeld uit. Ik ben dus op zoek gegaan naar wat howto's en tips op het internet. Op de site van Squid ( www.squid.cache.org ) is een heel uitgebreid tekstbestand te vinden, maar deze is wel erg groot. Ik heb een paar teksten gevonden op internet, soort mini-howtos. Nog even een tip voor ik begin met squid.conf je kunt in Kwrite (koffice) heel makkelijk zoeken met CTRL-F (zelfde als bij windows), zodat je snel bij de te wijzigen zaken kunt komen.
Het configuren van Squid is op zich niet zo moeilijk, ook al schrikt de enorme lap tekst wat af en losten de verschillende Howto's zaken op een totaal andere manier op. Ik heb een Howto gepakt en dit was de simpelste.
Voordat je begint eerst even een backup maken van squid.conf !!
De minimale wijzigingen zien er als volgt uit:
httpd_accel_host virtual
httpd_accel_port 80
httpd_accel_with_proxy on httpd_accel_uses_host_header on
Je moet de # voor de regels weg halen en de waarden overnemen, vergeet de spaties en de _ niet !!
Als je kijkt naar http_access directive zie je dat niemand op dit moment toegang heeft tot Squid voorlopig geef ik iedereen even toegang dus er moet nog een regel gewijzigd worden:
http_access allow all
Er moeten dus in totaal vier regels gewijzigd worden om Squid aan de praat te krijgen, dat valt enorm mee op zo'n groot tekst bestand.
Als alles is getest en Squid werkt moet het later nog verfijnd worden en beveiligd, nu heeft immers iedereen toegang !
Dit zal later wel eens besproken worden, als ik ga experimenteren eerst de goede squid.conf even opslaan. Ik heb het bestand even gecopierd naar de directory van deze website
Stap 2 Squid aanzetten in rc.config
Squid moet nog aangezet worden in rc.config zodat het wordt gestart ! (daarna even herstarten !!)
start_squid="yes"
Stap 3 proxyserver instellen op NT machine
Het instellen van de proxyserver bij NT gaat erg simpel. Klik met de rechtermuisknop op internet explorer en daarna eigenschappen. Vink proxyserver aan en vul bij proxyserver het IP adres in en de poort van Squid: 131.107.2.206:3128 (let op dubbele punt)
Let hier even op: op mijn oude NT machine heb ik een versie van internet explorer waarbij het menu extra ontbreekt in de werkbalk, normaal vul je bij dit extra de poort in van de proxyserver. Een vriend van mij wist mij te vertellen dat het ook zo kon. Er is namelijk maar een vakje bij de eigenschappen van de internetexplorer van mijn oude Nt machine, je kunt hier de proxy server aan zetten of uitvinken en een IP adres opgeven, maar nergens staat iets over een poort van de proxy server. Ik weet uit ervaring dat als je de poort niet meegeeft het geheel niet werkt !!
Ook nog maar even standaard gateway ingesteld in NT (netwerkomgeving, rechtermuisknop, eigenschappen, protocollen, TCP/IP, eigenschappen, gateway: 131.107.2.206) Is niet echt noodzakelijk om te internetten vanaf NT via Proxy !!
Stap 4 proxyserver instellen bij Netscape
Het instellen van een proxyserver bij Netscape is niet zo moeilijk De proxyserver wordt als volgt ingesteld. Ga naar edit, preferences, advanced en dan proxies. Kies vervolgens voor manual proxy configuration en geef het volgende:
IP-adres Poort
ftp 131.107.2.206
3128
gopher 131.107.2.206 3128
http 131.107.2.206
3128
security 131.107.2.206 3128
wais 131.107.2.206
3128
Je kunt de cache van Netscape nu wel uitzetten, immers Squid neemt het over. Ga naar edit, preferences, advanced en dan cache en zet hier de diskcache en de memory cache op 0
Als alles goed is gegaan heb je nu een goed werkende Squid en is de internetverbinding gedeeld met het NT workstation. Je kunt Squid testen door een webpagina op te vragen, netscape even sluiten en weer openen en hem vervolgens opnieuw op te vragen, de tweede keer moet de webpagina een stuk sneller worden geladen. Bij de NT machine kun je mits de modem op de Linux bak aanstaat nu ook webpagina's via de Proxy opvragen !
Stap 5 verfijning van Squid.conf, i.v.m. beveiliging e.d.
Hier kom ik later nog wel op terug Squid werkt en alles loopt goed !
Een DHCP (Dynamic Host configuration protocol) server geeft automatisch IP-adressen weg. Dit kan erg handig zijn in een wat groter netwerk. De bedoeling is dat je een reeks Ip-adressen opgeeft voor het netwerk en dat de DHCP server die "weggeeft" aan de clients. Dit voorkomt dat je zelf alle IP-adressen handmatig moet bijhouden, en de client moet configuren. Ook een belangrijk voordeel is dat er m.b.v. een DHCP server nooit dubbele IP-adressen kunnen voorkomen. In een groot netwerk met bijv. honderd computers zul je zonder DHCP server een lijst van IP-adressen bij moeten houden, en is de kans groot dat er vergissingen optreden en bijv. dubbele Ip-adressen. Zoals je misschien weet moet elke computer in een netwerk een uniek IP-adres hebben, anders loopt het mis. Als je een windows client nieuw installeert staat de optie "IP-adres verkrijgen van een DHCP server" altijd aangevinkt.
Installeren van de DHCP server
Bij de installatie van SUSE wordt wel automatisch een DCHP client geinstalleerd maar geen DHCP server, die zul je dus even moeten installeren. Gelukkig wordt het pakket ook meegeleverd met SUSE 7.1. Ga naar KDE menu, SUSE, administration, configuration, YAST 2 en kies voor software en dan update. De makkelijkste manier om de boel te installeren is via search en dan dhcp. Er worden drie pakketen gevonden: DHCP ( een dhcp server), dhcpcd ( een client deamon), kcmdhcpd (configuratie bestand, soort setup). Het is handig om de "descriptions" van de pakketen te lezen dan weet je ongeveer wat het is en vaak ook waar de configuratie bestanden staan. Dubbel klik op de twee nog niet aangevinkte bestanden en klik op oke. Pakketen worden geinstallleerd. In de description wordt vermeld dat er een help bestand is en deze is te vinden in /usr/share/doc/packages/dhcp/readme.suse. Ook wordt vermeld dat het configuratie bestand genaamd dhcpd.conf in de volgende map staat /var/lib/dhcp/etc/ maar waarschijnlijk staat die in /etc/dhcpd.conf/
Configureren van de DHCP server
Het leek allemaal geweldig te gaan. Ik had de DHCP server en het setup programma geinstalleerd. Ik kon het setup programma terug vinden in het KDE menu, Suse, network/server. administration, kcmdhcpd. En zo waar het setup programma starte en alles leek heel eenvoudig. Ik haalde een boek van Microsoft Press erbij (Windows NT technical support) want daarin staat beschreven hoe je een DHCP server opzet onder NT. Dit kon ik goed gebruiken voor de configuratie van de DHCP server onder Linux, dacht ik. Maar helaas toen ik de nummers die in het boek stonden intikte in het setup programma en de DHCP server starte kwam er een foutmelding :"address range 131.107.2.201 to 131.107.2.205 not on net 131.107.2.200/255.255.0.0 ! " Ik snapte er helemaal niks van de nummers had ik niet zelf bedacht of zo en als ik mij het goed herinner werkten ze wel onder Windows NT. Na nog een paar keer proberenen en de boel gedeinstalleerd en daarna weer geinstalleerd, ben ik maar eens op internet gaan kijken. Daar vond ik wel nuttige achtergrond info over TCP/IP (bijv. dat er allerlei veschillende klassen zijn) maar niet iets wat mij verder kon helpen. Tenslotte besloot ik mijn probleem voor te leggen aan de organistie die de software had gemaakt. Ik stuurde een mailtje naar de site www.isc.org, webmaster@isc.org, dhcp-server@isc.org, waarin het probleem voorlegde. Ik wacht het antwoord af en zou me nog verdiepen in TCP/IP.
Na de vorige moeizame maar toch vruchtbare configuratie van Squid, was
ik relatief optimistisch ingesteld. De DHCP server leek mij een zaak van
hooguit een uurtje werk. Nu vier uur verder loop ik toch wel weer wat te
balen van Linux, het opzetten van een DHCP server met Window NT is echt
misschien een half uurtje werk (inclusief de reboot). Overigens is een
DHCP
server niet echt noodzakelijk voor mijn netwerk, maar ik wou het toch wel
even testen. Maar ja ik wacht de mail af van ISC en ga maar verder met
het volgende onderwerp, dat hopenlijk wat makkelijker gaat en nu al automatisch
draait de APACHE webserver !
Apache is de meest gebruikte webserver voor Unix en Linux. Op een webserver staan webpagina's die kunnen worden bekeken met een browser (bijv. Netscape en Internet explorer). Apache gebruikt een bepaalde directory (server root) in Linux als document root en hangt daar een directorystructuur aan waarin de webpagina's zijn opgenomen. Wat wil ik met Apache ? Omdat ik geen vast internet aansluiting heb ga ik apache gebruiken om op het lokale intranet enige webpagina's te publiceren.
Het installeren van Apache
Gelukkig was dit al gebeurt bij de installatie van Suse. Mocht het nog niet geinstalleerd zijn dan kun je dit via YAST2 doen. Op de proef pagina die standaard was geinstalleerd stond echter wel dat een aantal module niet was geinstalleerd, deze zijn: PHP module, apache perl module (mod_perl), apache dav module (mod_dav) en de apache python module (mod_python). Ik heb geen idee wat dit allemaal inhoudt dus dat ga ik eerst even onderzoeken. Alleen de Perl module zegt me iets. Goed even in Yast 2 gekeken en alles staat er in. De PHP module wordt gebruikt voor HTML embedded scripting language, Perl is een programeertaal, de module integreert Perl in Apache, de DAV module is voor Distributed Authoring an Versioning en de Python module is voor het maken van webbased applications (Python is dus ook een programmeertaal). Voor de doeleinden waar ik Apache voor ga gebruiken heb ik deze modules niet nodig dus ik installeer ze voorlopig niet.
Het configuren van Apache
Voor Apache bestaan enige configuratiebestanden en belangrijke tekstbestanden: in /etc/httpd/httpd.conf/ staat het configuratiebestand van Apache. Dit is een lang tekstbestand (1600 regels) je kunt in dit configuratiebestand o.a. bepalen in welke directory de webpagina's moeten komen te staan (/usr/local/httpd/htdocs/) de zogenaamde " serverroot" verder kun je het maximaal aantal tegelijkertijd verbonden clients bepalen (standaard 150), verder kun je nog de proxy server instellingen ingeven (misschien handig om te doen, alleen wat is het voordeel ?). In /var/log/httpd/ kun je de log files bekijken. Als we nog even naar bovenstaande tekst kijken zie je dat alles dat met Apche te maken heeft ook iets met HTTPD van doen heeft. Dit zou dus wel bij elkaar horen ! En dat klopt Apache bestaat o.a. uit de httpd daemon. (in rc.config start_httpd="yes") Ik wijzig toch nog even iets in httpd.conf. Je kunt een webadres van de beheerder van de site invoeren, als er problemen zijn krijgt hij dan een mailtje. Bij de regel serveradmin root@localhost heb ik het # verwijderd zodat de regel actief wordt.
Webpagina's plaatsen
De belangrijkste directory is natuurlijk de directory waar de webpagina's komen te staan. Deze staan standaard in /usr/local/httpd/htdocs/ (dit kun je veranderen/bepalen in /etc/httpd/httpd.conf/, zie boven). Als Apache net geinstalleerd is staat er een proef pagina in deze directory (serverroot). Ik heb de directoy htdocs even hernoemt en de pagina die je momenteel ziet gekopiereerd en htdocs genoemd en voilla klaar is kees, wat de webpagina's betreft ! Apache zoekt naar index.htm of index.html, dit moet de eerste pagina zijn van je website (zo moet hij dus heten).
Extra mogelijkheden met Apache
Je kunt webpagina's beveiligen met wachtwoord en gebruikersnaam, je kunt elke gebruiker een eigen homepage geven, je kunt virutual hosts creeren en je kunt allerlei scripts invoeren (perl, python). Wat mij betreft is de Apache server nu wel klaar misschien dat ik er in de toekomst nog even mee ga rommelen. Het beveiligen van webpagina's lijkt me wel aardig. Op naar het volgende onderwerp.
Een Ftp (File Transfer Protocol) server, wordt gebruikt (de naam zegt het al) om bestanden van de ene machine (server) naar de andere mache (client) te kopieeren. Dit heet dan downloaden, als er van de client naar de server wordt gekopieerd heet dat uploaden. Op internet kom je een groot aantal FTP servers tegen. Meestal kun je hier anoniem inloggen en bestanden downloaden. Het kan ook voorkomen dat je een wachtwoord en gebruikersnaam nodig hebt. Als je eenmaal op de FTP server bent zie je een boomstructuur met mappen waar je door heen kunt wandelen en bestanden kunt downloaden. Dit kun je op een aantal manieren doen: 1 m.b.v. je browser (netscape) of 2 m.b.v. een FTP client (WS-ftp (windows), XFTP (linux)) programma en 3 via een dos box of een bash shell (linux). In dit hoofdstuk zal ik de server en de client kant bespreken.
Het installeren van een FTP server
Als je in Yast 2 zoekt naar FTP vindt je een aantal zaken: WUftpd (server), BSD (FTP daemon), FTPdir (voorbeeld FTP directory), lukem ftp (FTP client), XFTP (FTP client, grafisch). Deze heb ik allemaal maar even geinstalleerd. In feite is nu alles klaar ! Suse heeft ervoor gezorgd dat je gelijk aan het werk kan. De standaard installatie is op zich voldoende om te FTP'en. Dit heb ik even getest met mijn NT bak (zie verderop). Als je via het KDE menu bestand zoeken nu op zoek gaat naar FTP kom je een aantal zaken tegen: 1. in /usr/local/ftp/ staat de directory die beschikbaar is als je via de browser de volgende opdracht in tikt ftp://131.107.2.206 2. in /etc/ vind je de configuratie bestanden e.d. van de FTP server. de belangrijkste configuratie bestanden zijn ftpaccess en in /etc/pam.d/ vindt je nog twee configuratiebestanden nl. wu-ftpd en ftp (pam.d staat voor Pluggable Authentication modules). In het laatst genoemde bestand (FTP) kun je ervoor zorgen dat er ook anoniem mag worden ingelogd (sinds SUSE 7.1. staat dit uit, i.v.m. veiligheidsrisico's). Om dit te doen haal je het # weg voor de regel auth, sufficient /lib/security/pam_ftp.so nu moet je dus anoniem kunnen inloggen, dat ga ik even testen.
Test is gelukt ik kan nu anoniem en met een geldige gebruikersnaam inloggen. Als ik anoniem inlog kom ik in de directory /usr/local/ftp/ terecht. Als ik als een geldige gebruiker inlog bijv. beheerder kom ik in de thuismap van de beheerder terecht. Het belangrijkste bij FTP zijn de rechten. Je moet ervoor zorgen dat een ieder bij de bestanden kan waar hij bij moet en verder moet je ervoor zorgen dat hij niet bij bestanden kan waar hij niks mee te maken heeft. Nu we het toch over veiligheid hebben; in het tekstbestand /etc/ftpuser/ staan alle gebruikers die NIET mogen inloggen op de FTP server. Zo mag bijvoorbeeld root niet inloggen op de FTP server, dit is gedaan omdat root alles mag en dit dus zou kunnen leiden tot veiligheidsproblemen. Je kunt deze lijst bewerken, gebruikers er aan toevoegen en er van af halen, opdat zij wel kunnen inloggen. Ik heb een tekst van internet gehaald waarin staat hoe je de gebruiker in zijn thuismap kunt houden en de boel beter kunt beveiligen. Deze staat in de map teksten. Ik vind het zo wel best. Ik heb twee dingen bereikt ik kan anoniem inloggen en met een geldige gebruiker. De data in de map /usr/local/ftp kan vrijelijk aangepast worden. Ik kan downloaden en uploaden en het server gedeelte is wel klaar, op naar het client gedeelte.
Het installeren van een FTP client
Voor Linux heb ik al een FTP client geinstalleerd, nl XFTP. Dit programma werk ontzettend eenvoudig en werkte in een keer (nadat ik het gelocaliseerd had) Als je via het KDE menu, uitvoeren kiest en hier xftp intikt wordt het programma gestart. Het werkt precies hetzelfde als WS-ftp32. Dit programma (ws-ftp32) heb ik geinstalleerd op mijn NT computer. De installatie verloopt net als bij XFTP vlekkeloos je dubbelklikt op ws-ftp32.exe en het programma staat meteen voor je neus.
Tik de naam of het IP-adres in van de server en je gebruikersnaam en
wachtwoord en druk op connect of enter en je bent binnen.
Je kunt hier ook zien dat je anoniem kunt inloggen, vink anonymous
login in en geef als password een geldig e-mail adres.
Je kunt nu heel eenvoudig bestanden bekijken, er door heen bladeren en down- en uploaden (m.b.v. --> en <--).
Dit is alles. Klaar !
Installeren en opzetten van het programma VNC (Virtual Network computing)
Dit is een aardig programma om vanaf een PC een andere PC in een netwerk te beheren. Je opent een venster en hebt dan controle over de andere PC. Het programma is helemaal freeware en werkt goed en snel. Je kunt er net geen spelletjes meespelen op de andere computer maar verder werkt alles perfect.
Installatie
Er is een installatie pakket voor Linux en een voor Windows. De installatie bij Windows gaat zonder problemen, de installatie bij Linux gaat zoals meestal wat moeizamer.
Windows
Als je de setup draait wordt het programma geinstalleerd, vervolgens moet je het activeren en wat parameters invullen, gaat allemaal via programma's en dan VNC. Dit wijst zich allemaal vanzelf, twee minuten werk.
Linux
Voor de installatie heb ik vnc-3.3.3.r2x86linuxx2.0.tgz uitgepakt, er zijn nog meer programma's maar dit leek mij de juiste. Er zijn vijf programma's waar je vervolgens iets mee kunt. Het programma VNC viewer werkte in een keer (mits je alles goed hebt ingesteld op de windows computer). Als je het programma start krijg je een venster waarin je een IP-adres moet intikken (naam wil niet !). Dit is dus het IP-adres van de Windows computer. Vervolgens tik je nog een wachtwoord in (heb je opgegeven op de windows computer). Dan verschijnt er een venster met de windows desktop van de andere computer hier kun je alles doen, je kunt zelfs de computer opnieuw opstarten. Als je VNC in programma's, opstarten zet kun je vervolgens gelijk weer verder.
Om VNC-server te gebruiken is het aan te raden om PERL te installeren, dit programma is gelukkig standaard geinstalleerd. Maak eerst even een kopie van VNCserver. Open het bestand VNCserver met een teksteditor, en toen werd het allemaal een stuk onduidelijker. Lapen tekst waar je waarschijnlijk iets mee moet maar wat ????
In ieder geval werkt VNC viewer en dat was het belangrijkste. Om de
rest aan de praat te krijgen ben ik nog wel een tijdje zoet, een volgende
keer.
Wordt vervolgd.
Dit hoofdstuk laat maar weer eens zien dat het toch handig is om de handleidingen te lezen of in ieder geval door te bladeren. Wat was er aan de hand, mijn muiswiel werkte niet en ik had al op internet gekeken. De oplossingen die daar geboden werden, waren redelijk ingewikkeld. Dus ik dacht dat probeer ik nog wel eens. Ik had ook al wat gerommeld met de instellingen van de muis en een andere muis ingesteld. Het zomaar instellen van een andere muis is niet echt verstandig. Geen rampzalige gevolgen ! Ik dacht het muiswiel wordt iets voor later en had nog maar weinig hoop. Maar ik miste mijn muiswiel toch wel. Op een avond zat ik eens door de handleiding te bladeren en opeens zag ik het ergens staan. Het was zo ongeloofelijk simpel dat het schaamrood mij op de wangen steeg. Ik heb een logitech muis en dit is blijkbaar een intelli-muis (3 muisknoppen). Om het muiswiel aan de praat te krijgen moest ik in SAX2 bij de muis de properties bekijken en dan in expert ergens onderaan het item Z axis mapping op buttons zeten en twee vituele muisknoppen aanmaken voor naar boven en naar beneden (muisknop 4 en 5). Dit is gewoon een kwestie van buttons aanvinken en 4 en 5 invullen bij negatief en positief. Dit was alles. Na een herstart werkte het muiswiel, weliswaar in de verkeerde richting maar dat was simpel aan te passen door 4 en 5 te verwisselen. Maanden zonder mijn trouwe muiswiel gewerkt en opeens was het klaar. In de configuration manual stond nog iets over het programma imwheel. Dit heb ik gestart maar bij een volgende herstart van de computer bleek het niet eens nodig te zijn om dit programma te starten om mijn trouwe muiswiel aan de praat te krijgen.
Het muiswiel werkt nog niet in alle programma's. Het werkt wel in netscape's navigator maar niet in netscape's composer, schoonheidsfoutje. Maar verder werkt het goed ! Dit geeft de Linux gebruiker weer moed !
Ook weer opgelost, toch maar beter de boeken lezen !!
Linux werkt het lekkerste met SCSI. Voor sommige zaken werkt Linux zelfs alleen maar met SCSI, zoals een brander en een scanner (werkt tegenwoordig ook wel met USB). Helaas heb ik alleen een EIDE brander. In het bijgeleverde boek configuration staat een procedure beschreven hoe je met een EIDE brander toch onder Linux kunt branden. In het kort komt de procedure er op neer dat we van de EIDE brander softwarematig een SCSI brander maken. We moeten dus SCSI emmuleren om de brander te laten functioneren. In dit hoofdstuk zal ik de stappen beschrijven die nodig om deze emulatie goed te laten verlopen. Je kunt nu het beste inloggen als root.
1. Het uitschakelen van de EIDE support.
Tijdens het booten moet de EIDE support voor de brander uitgeschakeld
worden.
Je moet eerst weten welke "device letter" de brander heeft. In een
EIDE systeem zijn er maximaal vier letters te vergeven. In Linux zijn dit
hda, hdb, hdc, hdd. Om te weten welke letter de brander heeft ga je naar
de root map (het huisje met map) en kijk je in /var/log/boot.msg. Hier
staat bij mij HDD: cd-rw crx100e, atapi. Dus mijn cd-brander heet HDD.
Met deze informatie in het achterhoofd gaan we naar YAST1. Ga naar het
K sysmbool dan naar SUSE, administration, configuration, YAST1. In YAST1
ga je naar systeemadministratie, kernel- en boot- configuratie, LILO configuratie.
Hier moet je bij de regel "append regel voor hardware parameter" iets toevoegen
namelijk hdd=ide-scsi (achter wat er al staat en gescheiden door een spatie).
In mijn configuratie komt er in de append regel dan te staan: BOOT_FILE=/boot/vmlinuz
hdd=ide-scsi (denk om de spatie) Nu moet je de LILO configuratie nog wegschrijven
en klaar. Ik schrijf de LILO configuratie altijd naar een schijfje omdat
er meerder besturingssytemen op mijn computer staan. Met de tab toest kun
je achter de regel: waar moet LILO geinstalleerd worden voor op floppydisk
kiezen. Stop nu nog een lege diskette in de drive en druk op enter en klaar
is Kees ! Met dit nieuwe schijfje moet je dus de volgende keer booten !!
N.b. zo kun je dus ook een bootdiskette maken voor Linux !!!
2. SCSI emulatie inschakelen.
Om de SCSI emulatie in te schakelen bij het booten moet er een regel toegevoegd worden aan /etc/init.d/boot.local (dit staat verkeerd in het boek, oude aanwijzing) Ga met een tekstverwerker naar /etc/init.d/boot.local en voeg onderaan de volgende regel toe:
/sbin/modprobe ide-scsi
Sla het bestand vervolgens op en dan is dit ook weer klaar. Start de computer nu opnieuw op met het nieuwe boot schijfje. Tijdens het booten kun je zien (als alles goed is) dat de computer inderdaad SCSI gaat emuleren.
3. Link naar brander aanpassen.
Vanwege de SCSI emulatie wordt de brander nu niet meer als EIDE apparaat gezien. Heette het apparaat eerst /dev/hdd nu heet het apparaat /dev/scd0. Op je KDE desktop staat nog een snelkoppeling naar de CD-brander, deze verwijst echter nog naar /dev/hdd. Dus naar niks ! Kijk eerst nog even hoe de snelkoppeling precies heet (rechtermuisknop op cd-brander, eigenschappen, station), bij mij heet die cdrecorder, in het boek heet die cdrom. Om deze snelkoppeling aan te passen open je een terminal (alt + F2) en tik je de volgende regel in:
ln -sf /dev/scd0 /dev/cdrecorder
Goed nu is je brander helemaal klaar om gebruikt te worden. Er zijn verschillende programma's om cd's te branden. Het boek adviseert XCD ROAST. Ik heb dit programma geprobeerd en het werkte wel, maar ik vond het niet echt geweldig. Ik zal nog even op zoek naar een lekker werkend programma.
In ieder geval de brander werkt. In mijn systeem heb ik ook nog een gewone cd-speler zitten. Als ik nu een cd wil kopieren weet ik nog niet of deze cd-speler ook als SCSI apparaat geemuleerd moet worden of dat hij gewoon EIDE kan blijven. Maar dat is redelijk eenvoudig de regel bij LILO configuratie zou dan worden (de cd-speler is hdc, brander is hdd):
BOOT_FILE=/boot/vmlinuz hdc=ide-scsi hdd=ide-scsi
voor de rest hoeft er niks gewijzigd te worden, wel de LILO configuratie even op een nieuwe bootdisk zetten en daarmee booten !
Op naar het volgende onderwerp ! Alhoewel toen ik hier nog even over nadacht, dacht ik dat er misschien ook wel een SCSI emulatie mogelijk is voor mijn parallele scanner. Ik heb gezocht op het internet, en heb wel iets gevonden maar voor mijn CANON scanner is nog niets geregeld.
Het programma Wine verkeert thans nog in een Alpha stadium, d.w.z. dat het nogal experimenteel is en er nog veel moet gebeuren. Met dit programma kun je windows programma's draaien onder Linux. Dit kan erg handig zijn als je jou favoriete windows programma's niet kunt/wilt missen onder Linux. Als dit programma goed werkt en veel windows programma's er onder werken kan dit een belangrijke motief zijn om Windows helemaal van het systeem te gooien. Waar heb je het immers dan nog voor nodig ? Helaas, helaas zo goed is het programma (nog) niet en heel veel programma's werken er niet onder.
Tot nu toe heb ik twee windows programma's er zonder problemen en al te veel configuren en aanpassen mee kunnen draaien. De programma's draaien redelijk goed en snel. Het betreft hier weliswaar twee redelijk eenvoudige programma's n.l. een routeplanner en het welbekende notepad. Volgens verschillende websites zouden er veel meer programma's moeten werken m.b.v. Wine. Ik heb een aantal programma's vermeld op de websites geprobeerd maar helaas, dit vergt blijkbaar nog meer werk.
Het programma is redelijk instabiel en kan je hele systeem doen crashen. Het is een aantal keren gebeurd dat in ieder geval KDE crashte. Gelukkig kan je dan meestal nog wel in een tekstconsole komen (CTRL+ALT+F1) en dan met killall -9 wine of een reboot opdracht het systeem weer tot leven wekken. U bent gewaarschuwd. Ook op de verschillende websites liegen de waarschuwingen er niet om. Al met al valt het tot nu toe wel mee, ik heb Wine een keer opnieuw moeten installeren omdat het volledig gecrasht was.
In het bijgeleverde boek Configuration kun je lezen hoe je Wine moet installeren en configuren. Als je het pakket installeert is er een Wine Howto bijgeleverd (/usr/share/doc/packages/wine). In principe heb je alleen het boek van Suse nodig om Wine aan de praat te krijgen en een basisconfiguratie op te stellen. Voor verder problemen en instellingen is de Howto handig. Op bepaalde websites kom je Howto's tegen over het installeren en aan de praat krijgen van specifieke programma's, zoals bijv. Starcraft en Halflife.
Installatie
De installatie valt enorm mee. Met YAST 2 kun je het programma installeren het staat in de map emulators op de bijgeleverde cd-rom's. Als je dubbelklikt op het programma Wine en vervolgens op OK klikt wordt het geinstalleerd.
Configuratie
Voor de configuratie zijn een aantal bestanden belangrijk: wine.conf, .winerc (dit is een verborgen bestand, zie de punt). Het bestand .winerc heeft voorrang boven het algemene bestand wine.conf.
Als je Wine voor de eerste keer draait worden er een aantal zaken naar je homedirectory gecopieerd/aangemaakt n.l. een verborgen map .wine (hierin staat de wineserver) en het verborgen configuratie bestand .winerc
Stap 1 het maken van een windows omgeving
Wine heeft om goed te kunnen functioneren een soort nep windows omgeving nodig. Hierheen worden de bestanden van de te installeren windows programma's geschreven. Deze nep windows omgeving maak je heel eenvoudig door een aantal mappen aan te maken in bijv. je homedirectory. Maak een map aan genaamd wine met een submap windows en daar weer een submap system. Je krijgt dus nu de volgende boom structuur in je home directory
wine
windows
system
Stap 2 het aanpassen van de configuratie bestanden
Je kunt wine.conf (algemeen beleid) aanpassen of .winerc (gebruikersspecifiek). Zoals ik al schreef heeft het bestand .winerc voorrang boven wine.conf. Als het bestand .winerc nog niet in je home directory voorkomt ( in Konqueror kun je via het menu beeld de verborgen bestanden laten tonen) kun je dit met de volgende regel bewerkstelligen: cp /etc/wine.conf ~/.winerc
Goed ervan uitgaande dat het bestand .winerc in je home directory staat, kopieer je dit bestand eerst even bijwijze van backup. Vervolgens open je .winerc in een editor, bijv. kwrite. Hieronder volgt een overzicht van de te wijzigen onderdelen:
Je kunt het best de verwijzing naar drive A helemaal verwijderen.
[Drive C]
Path= ${HOME}/wine
Type=hd
Label=MS-DOS
Filesystem=win95
[Drive D]
Path=/
Type=cdrom
Label=CD-Rom
Filesystem=win95
Device=/dev/cdrom
Dit zijn de belangrijkste sectoren die je moet wijzigen. Het pad bij Drive C heb je dus zelf eerst aangemaakt in je homedirectory. Ook als je dit als Root gedaan hebt moet de pad regel het zelfde blijven dus {HOME}. Voor de rest is het belangrijk dat je cdrom ook werkelijk /dev/cdrom heet. Dit kun je checken door de eigenschappen van je cdrom speler op te vragen (rechtermuisknop op cdrom en dan eigenschappen). Je hebt dus nu een virtuele c en een d drive gemaakt voor Wine.
Testen
Om te testen of de installatie van Wine uberhaupt goed gelukt is tik je de volgende regel in:
wine -version
Als alles goed is krijg je iets in de trant van:
wine release 20001202
Het is goed om te weten dat wine werkt, maar nu een programma testen. Als je op je computer toevallig nog een windows versie hebt staan kun je daar heen gaan en notepad.exe opzoeken. Dit programma werkt namelijk zeker met wine. Om notepad.exe op te starten tik je de volgende regel in:
wine notepad.exe
Je kunt allerlei parameters meegeven bij de opdracht. Als je de regel wine -help intikt krijg je een overzicht van de mogelijke parameters. Parameters worden hier gescheiden door een -
Als je een windows programma wilt installeren om hem later onder wine te kunnen gebruiken, start je gewoon het installatie programma m.b.v. wine. De meeste windows programma's worden geinstalleerd via een bestand genaamd setup.exe . Om nu dit programma te laten lopen onder wine tik je de volgende regel in:
wine setup.exe
Nu verloopt (als alles goed is) de installatie net zo als onder windows.
Al met al werkt Wine redelijk en moeten er ook veel meer programma's aan de praat te krijgen zijn. Dit is me tot op heden nog niet echt gelukt. Van de zeker 12 programma's die ik getest heb en die het zouden moeten doen werken er nog maar 2. Op zich is Wine een programma om in de gaten te houden, er wordt volgens de Howto continue gewerkt aan verbeteringen en de versies volgen elkaar in rap tempo op. Dat belooft misschien nog wat ?!
Dosemu is vergelijkbaar met Wine, alleen emuleert het dus DOS. Gezien
de matige resultaten met Wine, het beperkt aantal programma's dat ik nog
aantrekkelijk vind onder DOS en de tijdsinvestering, zie ik voorlopig af
van het installeren en configureren van dosemu. Wellicht ooit nog eens.
Ik heb mometeel geen programma's draaien onder Linux die een joystick gebruiken. Dus is er voor mij weinig noodzaak om de joystick aan de praat te krijgen. Ik heb gezien dat er in de boeken geleverd bij SUSE 7.1. een procedure beschreven staat om de joystick aan de praat te krijgen. Als de noodzaak zich voordoet zal ik zeker proberen om de joystick (thrustmaster X fighter) aan de praat te kijgen.
De speurtocht op internet heeft een ding duidelijk gemaakt. Een parallele scanner onder Linux is een probleem. Er zijn een aantal drivers te vinden maar voor mijn Canon scanner is er geen ondersteuning. Linux gaat uit van een SCSI scanner, een USB scanner wil ook nog wel tegenwoordig, maar een parallele scanner dat wordt erg lastig. Ik dacht toen het gelukt was om mijn EIDE brander als een SCSI brander te emuleren, dat ook wel met een scanner moest lukken, maar dus niet !