Varen in Bretagne, reisverslag 2006: eerste vaardag

Als we ’s morgens wakker worden schijnt de zon volop. Ik besluit mij van mijn goede kant te laten zien en wek Pepijn met het nummer ‘God is a dj’ dat hij de laatste dag veel heeft gedraaid. Na het vertrek krijgen we twee sluizen direct achter elkaar. De eerste heeft weer een lage brug dus fietsen, vlaggenmast en ankerlicht gaan weer naar beneden.
Dan volgt een kanaalpand van vier kilometer. We passeren nog een sluis. Daarna komen we in Évran. De sluiswachter is bezig met tuinonderhoud bij de sluis. We leggen vlak voor de sluis aan aan een kade om water te tanken. De sluiswachter komt naar ons toe om te informeren wanneer we verder gaan. Ik zeg dat we alleen stoppen om water te tanken. Hij gaat daarna verder met het werk bij de sluis. De waterkraan werkt alleen op een drukknop. Met een elastiek om de knop weten we echter de kraan te laten lopen zodat de watertank al spoedig vol is. We maken los en varen verder. De sluiswachter haalt ons met de fiets in. Zoals de meeste sluiswachters moet hij meerdere sluizen bedienen. Vlak na de sluis ‘la Roche’ komt het riviertje la Rance bij het kanaal. Het is één van de naamgevers van het kanaal, le Canal d’Ille-et-Rance. Voor de volgende sluis leggen we aan voor het middageten. Het is de sluis ‘le Mottay’. De sluis ligt bij een oude watermolen. De karakteristiek van de watermolen is behouden al is er inmiddels een moderne stuw naast de watermolen aangelegd.
	We varen na de middag verder. We komen nu in een meer heuvelachtig landschap. We slingeren ons tussen de heuvels door om vervolgens aan te komen bij een prachtige sluis met watermolen. Het is de sluis ‘Boutron’. Het oude draaibruggetje over de sluiskolk is ook nog in gebruik.
We varen door de heuvels verder en passeren een steengroeve die nog in gebruik is. De groeve maakt een enorm kabaal. De idylle van de rust van het kanaal wordt wreed verstoord. Bij de steengroeve passeren we de sluis Pont Perrin. We hebben op onze reis nu nog slechts één sluis te doen. Als we daar aankomen zien we geen sluiswachter. Met de zelfontspanner maken we foto’s bij de sluisdeuren van ons drieën.
	Opeens komt de sluiswachter onvriendelijk vragen wat wij bij de sluis moeten. Ik zeg dat we graag naar beneden geschut worden. De sluiswachter moppert dat hij hierover niet is gebeld. Even later is hij vriendelijker. Hij vertelt dat er van de andere kant een rondvaartboot komt waar we op moeten wachten. De rondvaartboot wordt flink gefotografeerd tijdens het schutten. Als deze uit de sluiskolk is gevaren, gaan wij de sluis in en nemen de laatste sluis van onze tocht. Steeds dieper tussen de heuvels varen we naar het einddoel van vandaag, de stad Dinan. We varen onder een enorme boogbrug door en zien 75 meter boven ons de vesting muren van Dinan.
Na de hoge brug varen we nog onder een lage oude boogbrug door en varen langs de haven. We zien nog twee plekjes vrij en meren aan naast een enorme patserboot van Engelsen uit Jersey. Ze zitten op het achterdek. Wij gaan op ons hoger gelegen terras zitten en trekken ons niets van hen aan. Niet veel later gaan de Engelsen de stad in. Het haventje van Dinan ligt bijna aan zee en de jachthaven ademt de sfeer van een zeehaven. ’s Middags lopen we door een nauwe straat naar boven en bekijken Dinan. Zijn we op onze hele tocht nauwelijks toeristische winkels tegengekomen, hier barst het ervan. We dwalen wat langs de vestingmuren en drinken wat op een terras. ’s Avonds eten we bij een pizzeria. We kwamen daar al om zes uur maar moesten nog tot kwart voor zeven wachten voor de keuken openging. We sluiten af met een drankje bij of in de koffie.
Als het schemert besluiten we nog een stukje te gaan varen. We varen met navigatieverlichting terug naar de laatste sluis. Pepijn stuurt. We hebben nog nooit ’s avonds gevaren. We leggen daarna aan op het plekje aan de andere kant van de patserboot aan. Daarna maken we nog een wandeling naar boven in Dinan en dansen op de muziek uit Pepijn’s telefoon later die avond naar beneden.